रूपं कृत्वा महाभीमं जहाराशु स मेदिनीम्। सम्प्राप्य दिवमाकाशमादित्यसदने स्थितः
अत्यरोचत भूतात्मा आदित्यस्यैव तेजसा। प्रकाशयन्दिशः सर्वाः प्रदिशश्च महायशाः
शुशुभे स महाबाहुः सर्वलोकान्प्रकाशयन्। तस्य विक्रमतो भूमिं चन्द्रादित्यौ स्तनान्तरे
नभस्तु क्रममाणस्य नाभ्यां किल तदा स्थितौ। परमाक्रममाणस्य नानुभ्यां तौ व्यवस्थितौ
विष्णोरमितवीर्यस्य वदन्त्येवं द्विजातयः। अथास्य पादाक्रमणात्पफालाण्डो युधिष्ठिरः
तच्छिद्रात्स्यन्दिनी तस्य पादभ्रष्टा तु निम्नगा। ससार सागरं सा तु पावनी सागरंगमा
जहार मेदिनीं सर्वां हत्वा दानवपुङ्गवान्। आसुरी श्रियमाहृत्य त्रील्लोकान्स जनार्दन
सपुत्रदारानसुरान्पाताले संन्यवेशयत्। नमुचिः शम्बरश्चैव प्रह्लादश्च महामनाः
महाभूतानि भूतात्मा सविशेषानि वै हरिः। कालं च सकलं राजन्गात्रभूतान्यदर्शयत्
तस्य गात्रे जगत्सर्वमानीतमधिपश्यति। न किञ्चिदस्ति लोकेषु यदनाप्तं महात्मना
तद्धि रूपमुपेन्द्रस्य देवदानवमानवाः। दृष्ट्वा संमुमुहुः सर्वे विष्णुतेजोऽभिपीडिताः
बलिर्बद्धोऽभिमानी च यज्ञवाटे महात्मना। विरोचनकुलं सर्वं पाताले विनिवेशितम्
एवंविधानि कर्माणि कृत्वा गरुडावाहनः। न विस्मयमुपागच्छत्पारमेष्ठ्येन तेजसा
स सर्वमसुरैश्वर्यं सम्प्रदाय शचीपतेः। त्रैलोक्यं च ददौ शक्रे विष्णुर्दानवसूदनः
एष ते वामनो नाम प्रादुर्भावो महात्मनः। वेदविद्भिर्द्विजैरेतच्छ्रूयते वैष्णवं यशः। मानुषेषु ततो विष्णोः प्रादुर्भावांस्तथा शृणु
विष्णोः पुनर्महाभागः प्रादुर्भावो महात्मनः। दत्तात्रेय इति ख्यात ऋषिरासीन्महायशाः
तेन नष्टेषु वेदेषु क्रियासु च मखेषु च। चातुर्वर्ण्ये च सङ्कीर्णे धर्मे शिथिलतां गते
अभवर्धति चाधर्मे सत्ये नष्टे स्थितेऽनृते। प्रजासु क्षीयमाणासु धर्मे चामूलतां पते
सयज्ञाः सक्रिया वेदाः प्रत्यानीता हि तेन वै। चातुर्वर्ण्यमसङ्कीर्णं कृतं तेन महात्मना
स एव वै यदा प्रादाद्धैहयाधिपतेर्वरम्। तं हैहयानामधिपस्त्वर्जुनोऽभिप्रसादयन्
वनं पर्यचरन्सम्यक्छुश्रूषुरनुसूयकः। निर्ममो निरहङ्कारो दीर्घकालमतोषयत्
आराध्य दत्तात्रेयं हि अगृङ्णात्स वरानिमान्। आप्तादाप्ततरान्विप्राद्विद्वान्विद्वन्निषेवितात्
ऋतेऽमरत्वं विप्रेण दत्तात्रेयेण धीमता। वरैश्चतुर्भिः प्रवृत इमान्वव्रे वरान्नृपः
श्रीमान्मनस्वी बलवान्सत्यवागनसूयकः। सहस्रबाहुर्भूयासमेषु मे प्रथमो वरः
जरायुजाण्डजं सर्वं सर्वं चैव चराचरम्। शास्तुमिच्छामि धर्मेण द्वितीयस्त्वेष मे वरः
पितृन्देवानृषीन्विप्रान्यजेयं विपुलैर्मखैः। अमित्रांश्च शितैर्बाणैस्तृतीयो व्रर एष मे
यस्य नासीन्न भविता न चास्ति सदृशः पुमान्। इह वा दिवि वा लोके स मे हन्ता भवेदिति
सोऽर्जुनः कृतवीर्यस्य वरः पुत्रोऽभवद्युधि। स सहस्रं सहस्राणां माहिष्मत्यामवर्धत
स भूमिमखिलां जित्वा द्वीपांश्चापि समुद्रिणः। नभसीवाज्वलत्सूर्यः पुण्यैः कर्मभिर्जुनः
इन्द्रद्वीपं कशेरुं च कामद्वीपं गभस्तितम्। गन्धर्ववरुणद्वीपं सौहृष्टममितप्रभः