अर्जुनस्य पुत्रः, शत्रुविनाशकः, निर्भयत्वात् क्रोधाच्चाभिमन्युरिति नाम्ना ख्यातिम् अगच्छत्। स महारथः धनञ्जयस्य सात्वत्यां समुत्पन्नः, यथा होमकालेऽरणेः सविता वह्निः समुत्पद्यते। यदा कुन्तीसुतः महाबलः युधिष्ठिरः जातः, स तदा ब्राह्मणेभ्यः दशसहस्रं गावः सुवर्णेन सह अददात्, हे भारत। स बाल्यादेव वासुदेवस्य च सर्वपितॄणां च प्रियतमः बभूव, यथा चन्द्रमाः सर्वभूतानां प्रियः भवति। जन्मकाले एव कृष्णः तस्य शुभानि संस्काराणि अकरोत्; स च कुमारः शुक्लपक्षे वर्धमानः चन्द्रमाः इव विवर्धत। शत्रूनां दमनकर्ता अर्जुनः चतुर्विधं दशविधं च धनुर्वेदं वेदविदः गुरोः समीपे दिव्यास्त्राणि मानवास्त्राणि च सर्वाणि अधीतवान्। अस्त्रविद्यायाम्, कौशलसम्पन्नतायाम्, आचारेषु च स महाबलः सर्वेषु विषयेषु विशेषं शिक्षां प्राप। स सिद्धान्ते व्यवहारश्च अपि समः बभूव; धनञ्जयः सुतं सौभद्रं दृष्ट्वा तुष्टिम् अगच्छत्। स सर्वाङ्गसम्पन्नः, सर्वलक्षणैः चिह्नितः, दुरात्मभिः दुरजयः, वृषस्कन्धः, व्यालमुखसमुद्यतः। सिंहगर्वः, महाधन्वा, मदोन्मत्तगजगमना, मेघमृदंगस्वनः, पूर्णचन्द्रनिभाननः। धैर्ये, बले, रूपे, कर्मणि च सः कृष्णसदृशः; भीमकर्मा अर्जुनः पुत्रं स्वं यथा इन्द्रः आत्मानं पश्येत् तथा पश्यन् आसीत्। द्रौपदी, शुभलक्षणसम्पन्ना, पञ्चमहापर्वतानिव पञ्च वीरपुत्रान् पञ्चसु पतिषु प्रसूता। युधिष्ठिरात् प्रतिविन्ध्यः, भीमसेनात् सुतसोमः, अर्जुनात् श्रुतकर्मा, नकुलात् शतानिकः। सहदेवात् श्रुतसेनः; एते पञ्च महारथाः पाञ्चाली अप्यदितिर्नाम दिव्यपुत्रानिव प्रसूता। शास्त्रविधानुसारं ब्राह्मणाः युधिष्ठिरं प्राहुः—"प्रतिविन्ध्यः परास्त्रविद्यायाम् कुशलः भवेत्" इति। सहस्रांशे सुतसोमस्य, यस्य प्रभा चन्द्रसूर्ययोः तुल्या, भीमसेनः सुतसोमं महाधन्वानम् अपद्यत। महाकर्मा अर्जुनः पुत्रं श्रुतकर्माणं प्राप्तवान्। नकुलः शतानिकं, शतानिकस्य राजर्षेः पुत्रं, कीर्तिमन्तं सुतं उत्पादितवान्। ततः कृष्णा अग्निनक्षत्रे सहदेवात् श्रुतसेनं पुत्रं प्रसूता। एते द्रौपद्याः पुत्राः वर्षे वर्षे जाताः, परस्परहितैषिणः, हे राजन्। धौम्यः चान्ये च ब्राह्मणाः, विधिवत् संस्कारान् कृतवन्तः—जातकर्म, चूडाकरणं, उपनयनं च, हे भारतश्रेष्ठ। वेदाध्ययनानन्तरं धर्मनिष्ठाः ते अर्जुनात् दिव्यानि मानवास्त्राणि च सर्वाणि प्राप्तवन्तः। दिव्ययोषितः इव विस्तीर्णवक्षसः, महारथाः पुत्रैः युक्ताः पाण्डवाः, हे नरशार्दूल, प्रमोदं प्राप्नुवन्। इन्द्रप्रस्थे वसन्तः ते अन्येभ्यः राज्ञः करं प्राप्नुवन्, धृतराष्ट्रस्य शान्तनुसुतस्य च आज्ञया। सर्वे जनाः धर्मयुक्तकर्मणः युधिष्ठिरस्य शरणं गत्वा, स्वदेहे जीववत् सुखेन वसन्ति स्म। स, हे भारतर्षभ, त्रिभ्यः भ्रातृभ्यः स्वात्मवत् मानं दत्त्वा, धर्मार्थकामान् यथायोग्यं पालयन् आसीत्। तेषु भूमौ समं विभज्य वर्तमानेषु, स राजा धर्मार्थकामेषु चतुर्थ इव बभूव। स वेदविदां श्रेष्ठः, महायज्ञाध्यक्षः, शुभलोकपालकः, तं प्रजाः कामयन्त स्म। सर्वसमृद्धिः, धृतनिश्चया बुद्धिः, तस्मिन् सर्वथा वृद्धिं गता; स एव पृथिवीं पालयन् आसीत्। राजा स्वैः चतुर्भिः भ्रातृभिः सह सम्यक् बभासे, यथा संयुक्तवेदैः दीर्घयज्ञः। ततः धौम्यः प्रमुखाः ब्राह्मणाः बृहस्पतिसमा, तं सर्वतोऽन्ववर्तन्त, यथा देवाः प्रजापतिम्। युधिष्ठिरस्य महाभाग्यात्, सर्वे जनाः तं चन्द्रमण्डलमिव निःकलङ्कं दृष्ट्वा हृष्टमनसः आसन्। न केवलं भाग्येन प्रजाः तुष्टाः, किं तु यद् यत् तेषां मनःप्रियम्, तत् सः कर्मणा साधयामास। न किञ्चिद् अनुचितं, न मिथ्या, न दुःसहं, न अप्रियम्, पाण्डवेन कदापि उक्तम्; सः बुद्धिमान् मधुरभाषी च आसीत्। सः स्वजनहितकामः, सर्वजनहितकामश्च, स्वयमपि प्रमुदितः, हे भारतश्रेष्ठ। एवं पाण्डवाः सर्वे विगतक्लेशाः, स्वतेजसा युक्ताः, पृथिव्याः स्वामीना बभूवुः। अथ किञ्चिद् दिने अतिवर्तिते, अर्जुनः कृष्णं प्रति उवाच—"कृष्ण, उष्णं कालः; यमुनां प्रति गच्छामः।" तत्र बन्धुभिः परिवृत्य मोदामहे, सायं पुनः इच्छामि प्रतियातुम्, यदि ते रोचते जनार्दन।" कुन्तीमाता अपि उक्तवती—"ममापि एषा बुद्धिः रोचते, यद् वयं बन्धुभिः सह जलक्रीडां कुर्मः, हे पृथासुत।" ततः युधिष्ठिरस्य अनुमतिं लब्ध्वा, हे भारत, पार्थः गोविन्दश्च बन्धुभिः सहितौ तस्मात् निर्गतौ।