ततः साङ्कर्षणः साक्षात् दानपरिमितिं गन्तुमशक्तः, सहाक्रूरः, सुभद्रायाः सौभाग्यवतीमङ्गलाय महान्तं द्रव्यसमूहं समानीय, तस्यै परमदानं समर्पयामासतुः। तौ नानाविधमणिमुक्ताहारमणिकाञ्चनानि सहस्रशः, शुभ्रवस्त्रराशीन्, व्याघ्रचर्माणि च, प्रधानदानरूपेण सुभद्रायै न्यवेदयेताम्। युधिष्ठिरस्य निवासो विविधैः प्रभामयैर्मणिमुक्ताभरणैः, नानाप्रकारशय्यासनैश्च, पूर्णः सञ्जज्ञे। ततो युवा सुभद्रायाः परममङ्गलमयः विवाहोत्सवः सप्तरात्रपर्यन्तं प्रमुदितैः सर्वैः समाचरितः। तत्र हृषीकेशः, दानशील्यप्रसिद्धः, स्वजन्युक्तायाः सुभद्रायाः विवाहे यथोचितं द्रव्यसमृद्धिं दत्तवान्। स स्वर्णमण्डितानां, घण्टानिनादयुक्तानां, चतुर्हययुक्तानां, कुशलसारथिसंयुक्तानां सहस्रं रथानां दत्तवान्। श्रीकृष्णः च, मथुरादेशीयानां शुभलक्षणयुक्तानां, क्षीरसमृद्धीनां दशसहस्रं गावः दत्तवान्। जनार्दनः स्नेहात् सहस्रं शुद्धानां चन्द्रांशुप्रभानां स्वर्णभूषणवतीनां वाजिनां दत्तवान्। तथैव पञ्चविंशतिं श्वेतवर्णानां, कृष्णकेशानां, वातवेगसमानानां, विनीतशिक्षितानां रासभानां दत्तवान्। स्नानपानोत्सवे सहस्रं युवतीनां शुभवर्णानां, सुसंस्कृतलक्षणानां, भूषणभूषितानां दत्तवान्। स्वर्णहारभूषिताः, निरदोषाः, सुविभूषिताः, सेवायां निपुणाः, पद्मलोचनाः स्त्रियः अपि स भगवान् न्यवेदयत्। जनार्दनः कन्यादानरूपेण लक्षशः श्रेष्ठांश्च बाह्लिकवाजिनः, बलरूपसम्पन्नान्, सौन्दर्यसम्पन्नान्, दत्तवान्। दशभाराणि श्रेष्ठस्वर्णस्य, कृताकृतरूपस्य, अग्निसदृशदीप्तिमन्तः, नरयोग्यं, दत्तवान्। गजेन्द्रान् मदोन्मत्तान्, त्रिधारामदस्राविणः, गिरीन्द्रकल्पान्, रणदुर्धर्षान्, दत्तवान्। सहस्रं सुवर्णमालाभूषितानां, तीक्ष्णघण्टायुक्तानां, शूरारूढानां गजानां तत्र सज्जीकृतम्। बलरामः, हलायुधः, सन्तुष्टः, बन्धुत्वमानयन्, स्वहस्तेन पार्थाय विवाहदायं दत्तवान्। सा महती द्रव्यसमृद्धिः, रत्नोपशोभिता, वस्त्रचर्मनिवहैः फेनोपमा, गजेन्द्रैः मकरोपमैः, पताकागुच्छैः जलपद्मोपमा, शोभिता, पाण्डवानामम्बुधिं प्रविष्टवती, तं पूर्णमकरोत्, शत्रूणां मनःशोकजननी चासीत्। धर्मराजः युधिष्ठिरः तत्सर्वं सादरं स्वीकृत्य, वृष्ण्यन्धकवीरान् ससत्कारं पूजयामास। ते महात्मानः, कुरुवृष्ण्यन्धकश्रेष्ठाः, तत्रैव स्वर्गवासिन इव प्रमुदिताः सञ्जज्ञिरे। कुत्रचित् महानिनादैः, हस्तताडनैः, कुरुवृष्ण्याः स्वच्छन्देन प्रेम्णा च रमन्ति स्म। एवं ते परमवीर्यवन्तः बहून् दिवसान् क्रीडायां यापयित्वा, कुरुभिः सत्कृताः, पुनः द्वारवतीं प्रति प्रस्थिताः। बलरामपुरोगमाः वृष्ण्यन्धकवीराः, कुरुश्रेष्ठैः दत्तरत्नसमूहं गृहीत्वा, प्रस्थिताः। बलरामः स्वसारं सुभद्रां समालिङ्ग्य, द्रौपदीं तत्र स्थातुमुक्त्वा, महाबलः निर्गतः। तदा स पितृष्वसुः पादयोः प्रणम्य, तस्याः प्रसन्नायै कुन्त्यै यथार्हं पूजां चकार। स वीरः वृष्णिसत्तमः, पाण्डवैः नागरैश्च पूजितः, वृष्णिभिः सह द्वारवतीं जगाम। वासुदेवस्तु, भारत, तत्रैव पार्थेन सह चतुस्त्रिंशद्दिनानि स्थित्वा, इन्द्रप्रस्थपुर्यां महात्मना सह रममाणः। स यमुनातटे विचरन्, मृगवराहवधेन सह किरीटीना रमते स्म। तदा सुभद्रा केशवस्य प्रियभगिनी, पुत्रं जनयामास, यशस्विनं, जयन्तसमानं, पौलोमीपुत्रवत्। सा सुभद्रा वीरं पुत्रं समुत्पादयत्—अभिमन्युम्, दीर्घबाहुं, विशालवक्षसं, वृषनेत्रं, रिपुंहननं, पुरुषेषु श्रेष्ठम्। निर्भयत्वात् कोपश्च तस्य, अर्जुनस्य पुत्रस्य, अभिमन्युरिति नामाभवत्। स महारथः सत्यवतीसुतायाः धनञ्जयस्य पुत्रः, यथा यज्ञाग्निररणेर्जायते, तथा जातः। यदा बलवान् युधिष्ठिरः कुन्तीपुत्रः जातः, तदा दशसहस्रं गावः द्विजातिभ्यः सुवर्णेन सह दत्तवान्। स बाल्यादेव वासुदेवस्य प्रियः, सर्वपितॄणां च, यथा चन्द्रमाः सर्वभूतानां। जातमात्रे कृष्णः तस्य शुभकर्माणि कृतवान्; स च बालकः शुक्लपक्षे वर्धमानचन्द्र इव ववृधे। शत्रुसूदनः अर्जुनः चतुर्विंशत्युपायान् धनुर्वेदस्य, सर्वदिव्यमानुष्यास्त्राणि वेदवित् तस्मै शिष्याय दत्तवान्। शस्त्रविद्यायां, कौशलसंपदः, सर्वाभ्यासेषु, महाबलः सर्वत्र विशेषशिक्षां प्राप। तन्त्रे व्यवहारश्च, स सर्वत्र समः, धनञ्जयः सुतं सौभद्रं सन्तुष्टः पश्यति स्म। सर्वाङ्गसम्पन्नः, सर्वमङ्गललक्षणयुक्तः, दुष्प्रधर्ष्यः, वृषस्कन्धः, फणिमुखाभदर्शनः। सिंहगर्वसमायुक्तः, महाधनुर्धरः, मत्तगजगमनः, मेघमृदङ्गनिस्वनः, पूर्णचन्द्राननः स अभिमन्युः बभूव।