नगरस्य मार्गाः सम्यक् मार्जिताः सञ्जलाः च सन्ति, पुष्पराशिभिः भूषिताः, शीतलचन्दनगन्धानां सुरभिभिः समाकीर्णाः च। केषुचित् स्थलेषु सुगन्ध्यगुरुधूपः प्रज्वालितः, सम्पूर्णं च नगरं प्रमुदितैः समृद्धजनैः, वणिजाम् सौन्दर्येन च शोभितम्। तत्र बलभद्रकृष्णौ महाबाहू, वृष्ण्यन्धकभोजैः सहितौ, नरश्रेष्ठौ, नगरं प्रविविशतुः। तौ सहस्रसंख्यैः नागरिकैः ब्राह्मणैश्च सत्कार्यमाणौ, इन्द्रगृहसदृशं राजभवनं प्रविविशतुः। युधिष्ठिरः विधिवत् रामम् उपगम्य, कृष्णं चाङ्के समालिङ्ग्य, शिरसि घ्राणं कृत्वा, बाहुभ्यां च परिष्वज्य, सस्नेहम् अभिवादयत्। सन्तुष्टः गोविन्दः तं विनयेन पूजयामास, भीमं च यथार्हं सत्कृत्य, तं नरव्याघ्रम् उपाजगाम। युधिष्ठिरः कुन्तीपुत्रः वृष्ण्यन्धकश्रेष्ठान् आगतान् यथान्यायं यथार्हं च सत्कृत्य, केचित् ज्येष्ठानिव पूजयामास, केचित् सखिभिः स्नेहवशात्, अन्यांश्च स्नेहपूर्वकं प्रणम्य, स्वयम् अपि तैः सम्मानितः। ततः कुन्ती, पाण्डुपुत्राः, श्रीकृष्णश्च, पद्मलोचनं तं दृष्ट्वा, प्रमदया इन्द्रियैः प्रमोदिताः। संकर्षणजनार्दनौ सस्मितौ समीपं आगच्छन्तौ दृष्ट्वा, कुन्ती युधिष्ठिरं स्वपुत्रं बान्धवसम्पद्-विभूषितम् एव मन्यते स्म। ततः संकर्षणः अक्रूरश्च, उदारतया अपारौ, सुभद्रायै भाग्यवतीन्यर्थं महतीं द्रव्यराशिं प्राहिण्वन्। तौ प्रवाहयन् प्रवालमाल्याभरणसहस्राणि, वस्त्रराशिं, व्याघ्रचर्माणि च, मुख्यदानरूपेण उपाहरताम्। युधिष्ठिरस्य वेश्म रत्नविचित्रैः, विविधशय्यासनैः च पूरितम्। तदा यौवनस्थायाः सुभद्रायाः विवाहमहोत्सवः सप्तरात्राणि अत्यन्तमुदितः समजायत। तत्र हृषीकेशः दानकीर्त्या विश्रुतः, स्नेहसंबन्धानुसारं विवाहसंबन्धे सुभद्रायै उत्तमानि द्रव्याणि दत्तवान्। सः सुवर्णालङ्कृतान् सहस्रं रथान्, घण्टारवयुक्तान्, चतुर्हययुक्तान्, कुशलसारथिभिः चालयमानान् दत्तवान्। कृष्णः मथुरायाः पुण्यलक्षणान्, क्षीरसम्पन्नान्, दशसहस्रं गावः दत्तवान्। स्नेहात् सहस्रं शुक्लवर्णानां, चन्द्रकान्तिसमानप्रभाणां, सुवर्णभूषितानां अश्वीनां च दत्तवान्। तथैव पञ्चविंशतिं श्वेतवर्णान्, कृष्टकचांश्च, वातवेगसमानान्, सुप्रशिक्षितान्, कुलीनगणान् च दत्तवान्। स्नानपानमहोत्सवे, सहस्रं युवतीनां, शुभवर्णानां, सुशोभनाभरणधारिणीनां, उत्तमशीलानां च दत्तवान्। सुवर्णहारभूषिताः, निरदोषाः, सुशिक्षिताः, सेवायाम् कौशलसम्पन्नाः, ताः स्त्रियः पद्मलोचनः दत्तवान्। कन्यादानरूपेण जनार्दनः उत्कृष्टानां बाह्लीकानां शतसहस्रं बलवत्तरान्, रूपसम्पन्नान् अश्वान् च अर्पितवान्। दशभारान् सुवर्णस्य, शुद्धं कृताकृतं च, वह्निसदृशप्रभं, पुरुषार्थम्, दाशार्हः जनार्दनः दत्तवान्। गजाः मदस्रवणैः त्रिधाराभिः सिञ्चमानाः, नगशिखरसमानाः, रणदुर्धर्षाः, दत्ताः। सुवर्णमालाभिः भूषितानां, तीक्ष्णघण्टायुक्तानां, साहसीनां, सहस्रं गजानां सज्जीकृतम्। बलभद्रः हलायुधः, सन्तुष्टः, सम्बन्धं पूजयन्, पाण्डुपुत्राय हस्तेनैव विवाहद्रव्यं दत्तवान्। सा महती द्रव्यराशिः, रत्नसमृद्धिः, वस्त्रकम्बलैः फेनसमानैः, महागजैः मकरोपमैः, पताकागुच्छैः शैवालोपमैः भूषिता। सा अपरिमिता विभवसमृद्धिः, पाण्डवानां समुद्रं पूरयन्ती, शत्रूणां दुःखकारिणी अभवत्। धर्मराजः युधिष्ठिरः तां सम्पूर्णां विभूतिं स्वीकृत्य, वृष्ण्यन्धकवीरान् यथार्हं सत्कृत्य सम्मानितवान्। तत्र कुरुवृष्ण्यन्धकश्रेष्ठाः महात्मानः, स्वर्गवासिनामिव, सहर्षं तत्र रमन्ते स्म। सर्वत्र प्रहर्षरवैः, हस्तताडननिनादैः च, कुरुवृष्ण्यः स्वेच्छया स्वस्नेहसम्पन्ना रममाणाः। एवं त एव वीर्यशालिनः बहुवासरान् सुखेन न्यवसन्, कुरुभिः सत्कृताः, पुनः द्वारवतीं प्रति जग्मुः। रामप्रधानाः वृष्ण्यन्धकवीराः, कुरुश्रेष्ठैः दत्तरत्नानि गृहीत्वा, प्रस्थिताः। रामः तदा स्वसारं सुभद्रां परिष्वज्य, द्रौपदीं स्थातुम् उक्त्वा, महाबलः प्रस्थितवान्। सः तदा पित्र्यां मातरं प्रणम्य, तया तुष्ट्या पूजितः, यथाविधि निर्गतः। स वीर्यवान् वृष्णिश्रेष्ठः, पाण्डवैः नागरिकैः च सत्कृतः, वृष्णिभिः सह द्वारवतीं प्रति गतः। श्रीकृष्णस्तु, भारत, पार्थेन सह चतुस्त्रिंशद्दिनानि तत्रावसत्, इन्द्रप्रस्थपुर्यां रममाणः। सः यमुनातटं विचरन्, मृगवराहविनोदेन, किरीटिना सह प्रमोदं लेभे। तदा सुभद्रा केशवस्य प्रिया भगिनी, जयन्तसमः पुत्रं प्रसूतवती। सा सुभद्रा अभिमन्युम् नाम वीरं, दीर्घबाहुं, विस्तीर्णवक्षसं, वृषनेत्रं, रिपुनाशनं, नरश्रेष्ठं च प्रसूतवती।