स तदा द्वाभ्यां यमाभ्यां पूजितः स्नेहपूर्वकं समालिङ्ग्य हर्षितः अभवत्। स भ्रातृभिः सह सर्वान् ब्राह्मणान् अन्यांश्च मिलित्वा आनन्दं प्राप्नोत्। ततः नगरवासिनः भूमिप्रजाश्च यथाविधि सम्मान्य, स तत्रैव पवित्रस्थलानि देवायतनानि च ददर्श। सर्वं कृतं कार्यं राज्ञे निवेद्य, भरतश्रेष्ठ, भ्रातृभ्यः अपि यथाक्रमं कथयामास। तच्छ्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः बुद्धिमान्, तत्रैव सभायां अर्जुनं पूजितवान्। पाण्डवेन यथायोग्यं सत्कारं प्राप्य, अर्जुनः तेजस्वी राजा अनुमत्यानन्तरं तत्र सुखेन उपविशत्। पार्थाः कृष्णभगिन्याः सुभद्रायाः मह्यं पूज्यायाः ऐश्वर्यरूपायाः आदरं कृतवन्तः, तया हर्षवृद्धिः अभवत्। सुभद्रा स्ववृत्तेन वृद्धजनान्, श्वसुरान्, भ्रातृपत्नीन् च प्रियं कृतवती। ततः पाण्डववीराः हृष्टचित्ताः कुन्ती च सन्तुष्टा, कृष्णः च सदा प्रीतः अभवन्। तदनन्तरं वृष्णिसंविभागस्य महोत्सवे समाप्ते, शङ्खचक्रगदाधरः कृष्णः अर्जुनद्वारा भद्रायाः गृहीतत्वं श्रुतवान्। तत्र नगरवासिनः अपि संदेहं प्राप्नुवन्, किन्तु वासुदेवः भरतश्रेष्ठं ज्ञात्वा समाश्वासयत्। पूर्वं विपृथुनः यथा, तद्वद् जनाः ज्ञातवन्तः; सान्त्वनं कृत्वा अनुमत्य च, भद्रया सह मिलितवान्। स राजा कृष्णः स्वभगिन्याः योग्याय राज्ञे दातुम् इच्छन्, अर्जुनाय विशालाक्षाय भद्रां दत्तवान्। पाण्डवश्रेष्ठं पूज्य, अर्जुनं भद्रया सह वृजिननगरं प्रेषितवान्। एवं सर्वत्र नगरवासिनः उक्तवन्तः; तच्छ्रुत्वा पद्मनयनः कृष्णः स्वनगरं आगच्छत्। अर्जुनः पाण्डवश्रेष्ठः इन्द्रप्रस्थं गतः; खाण्डवप्रस्थं गन्तुम् इच्छन् केशवः मन्त्रयामास। प्रथमं मधुसूदनः राजा आहुकं पूजितवान्; विपृथु, अक्रूर, संकर्षण, विदूरथं च तथैव। तान् पूर्वं पूज्य, संकर्षणेन सह मन्त्रयित्वा, महात्मा अनुमतिम् प्राप्य। जनार्दनः वृष्णिराजस्य अनुमत्य, मन्त्रणया च, सेना व्यवस्थितवान्। ततः दशार्हवीराणां रथेषु आरूढः, हृष्टवीरैः सिंहनादः कृतः। वृष्णयः रथेषु उत्तमान् अश्वान् युक्त्वा, गजांश्च सज्जीकृत्य, महाहर्षेण पूर्णाः अभवन्। वृष्ण्यन्धकप्रधानैः मन्त्रिभिः, वीरैः भ्रातृभिः, राजकुमारैः, शतैः सैनिकैः परिवृतः, सत्कीर्तिः सत्कृतः सत्यकिः महादानपति: प्रस्थितवान्। अक्रूरः शत्रुनिग्रहः वृष्णिवीराणां सेनापतिः अभवत्; अनधृष्टः महातेजः, उद्धवः प्रज्ञायुक्तः अपि तत्र उपस्थितः। उद्धवः बृहस्पतिशिष्यो बुद्धिमान्, सत्यकः, सत्यकि, कृतवर्मा सात्वतवंशीयः अपि तत्र। प्रद्युम्नः, साम्बः, निशङ्कुः, शङ्कुरः, चारुदेष्णः, झिल्ली, विपृथु च तत्र। सारणः महाबाहुः, गदः प्रज्ञायुक्तः, अन्ये च वृष्णयः, भोजाः, अन्धकाः तत्र उपस्थितः। ते वृष्णिप्रधानैः सह, बहूनि द्रव्याणि गृहीत्वा, खाण्डवप्रस्थं आगच्छन्। सिंहनादैः प्रस्थिताः, सुभद्रां द्रष्टुम् आगताः, कृष्णेन यदुभिः सह, पार्थनगरं दीर्घयात्रायाः अनन्तरं प्राप्तवन्तः, महाहर्षं प्राप्तवन्तः। युधिष्ठिरः माधवस्य आगमनं श्रुत्वा, कृष्णस्य स्वागताय यमपुत्रौ प्रेषितवान्। ताभ्यां वृष्णिसैन्यं सत्कार्य, खाण्डवप्रस्थं पताकाध्वजैः शोभितं प्रविष्टम्। मार्गाः सम्यक् मृष्टाः, पुष्पराशिभिः अलङ्कृताः, शीतचन्दनगन्धैः सुरभिताः। विविधेषु स्थलेषु सुगन्धिकागुरु धूपितम्, नगरी हृष्टैः सम्पन्नैः जनैः व्यापारीभिः शोभितम्। महाबाहुः कृष्णः रामेण सह, वृष्ण्यन्धकभोजैः सह, पुरुषश्रेष्ठः प्रविष्टः। सहस्रैः नगरवासिभिः ब्राह्मणैः च सत्कृतः, स राजा-गृहं, इन्द्रगृहसदृशं, प्रविष्टवान्। युधिष्ठिरः रामं यथाविधि मिलित्वा, कृष्णं आलिङ्ग्य, शिरसि गन्धं कृत्वा, बाहुभिः आलिङ्गितवान्। गोविन्दः सन्तुष्टः, विनयेन पूजितवान्, भीमं पुरुषव्याघ्रं यथायोग्यं स्वागतवान्। युधिष्ठिरः कुन्तीपुत्रः वृष्ण्यन्धकश्रेष्ठान् आगमनानुसारं यथाविधि सत्कारं कृतवान्। किञ्चित् वृद्धान् पूजितवान्, किञ्चित् मित्राणि, किञ्चित् स्नेहसंपन्नान्, अन्यैः स्वयं सत्कृतः। ततः कुन्ती, पृथापुत्राः, कृष्णः च हर्षपूर्णाः, पद्मनयनं मिलित्वा इन्द्रियैः आनन्दिताः। संकर्षणं जनार्दनं च हर्षेण समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, कुन्ती युधिष्ठिरं आत्मनः पुत्रं बान्धवैः धन्यं मन्यते।