स्नेहेन भद्रां परिष्वज्य तया सह सान्त्वनं कृत्वा, “तव पतिः कदापि नातिक्रम्यताम्; हे भद्रे, वीरपुत्राणां माता भव, पतिस्नेहिता च भव,” इति तया आशीर्वचनं दत्तम्। सा च महावीर्या स्त्री तस्यै परमशुभाशिषः प्रादात्। भद्रा हृष्टा “एवं भवतु” इत्युक्त्वा प्रत्यनन्दत्। ततः शुभलक्षणा वार्ष्णेयी सुभद्रा तामङ्के स्थाप्य सस्नेहमालिङ्ग्य वासुदेवं स्तोतुं प्रचक्रमे। एवमेव क्षणेनैव प्रमुदितवीरैः सह महान् हर्षनिःस्वनः प्रववृते, ये विजितनगर्यां व्रजिनां प्राप्ताः। तत्र देवपुत्रसदृशाः, सुवर्णध्वजैः शोभमानाः, पृष्ठतः पार्थं यथा देवाः पुरुहूतं पृष्ठतः अन्वयुः। दाशार्हनगरवासिनां श्रेष्ठरथान् जनाः अनेके गोभिरश्वैः उष्ट्रैश्च युक्तान् दृष्टवन्तः। तस्यां श्रेष्ठनगरीं सर्वतः युवानां शब्दः श्रुतः, येऽर्जुनस्य प्रत्यागमने वार्ताम् उच्चैः प्रब्रुवन्। पार्थं वनवासात् प्रत्यागतम् आत्मबान्धवमिव दृष्ट्वा, सः पुरुषश्रेष्ठः शतशः दाशार्हैः परिवृतः पुरं प्रविष्टः। तत्र तस्य उत्तमपुरनिवासिभिः स्नेहेन सत्कारः कृतः; स च पुरुषर्षभः अन्तर्गृहम् आगत्य रथात् अवतीर्णः। धनञ्जयः प्रथमं धौम्यं मातरं च प्रणम्य, ततः राजा भीमं च पादस्पर्शं कृत्वा सम्मानम् अकरोत्। तयोः यमसुतयोः सन्मानं लब्ध्वा, सः हर्षेण तौ परिष्वज्य, भ्रातृभिः सह ब्राह्मणान् अन्यांश्च सम्यक् अभिवाद्य सन्तुष्टः। नगरवासिभ्यः जनपदवासिभ्यश्च यथाविधि सम्मानं कृत्वा, पुण्यस्थानानि देवायतनानि च दृष्टवान्। अनन्तरं सः कृतं कृत्यम् अखिलं राज्ञे निवेद्य, सर्वं भ्रातृभ्यः अपि निवेदयामास। ततः सर्वं श्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः सत्त्ववान् अर्जुनं सभायां सन्मानितवान्। पाण्डवेन यथोचितं पूजितः सः महात्मा राज्ञा अनुमतः सुखेनोपविवेश। पाण्डवाः सुभद्रां श्रीमद्भ्यः सन्मानार्हां, कृष्णभगिनीं, समृद्धिरूपिणीं मन्यन्ते स्म। स्वेन आचरणेन सुभद्रा वृद्धान्, श्वशुरान्, भ्रातृन् च प्रियतमां बभूव। ततः पाण्डववीराः हृष्टहृदयाः, कुन्ती च परमप्रीता, कृष्णश्च नित्यं सन्तुष्टः आसन्। एवं तु वृष्णीनां महोत्सवे समाप्ते, शङ्खचक्रगदाधरः केशवः अर्जुनेन भद्रा हृता इति श्रुत्वा, नगरवासिभ्यः अपि पूर्वं सन्देहः उत्पन्नः। किन्तु वासुदेवः सर्वं विज्ञाय, भरतश्रेष्ठान् सान्त्वयामास। यथा पूर्वं विपृथुना सह, तथा अद्यापि तद्वृत्तान्तं जनैः विज्ञातम्; सः सान्त्व्य, अनुमत्य च, भद्रया सह संमिलितः। स्वभगिनीं राजर्षिषु श्रेष्ठे पार्थे दातुम् इच्छन्, महारथः सः अर्जुनाय विशाललोचनां भद्रां दत्तवान्। पाण्डवश्रेष्ठं सन्मान्य, अर्जुनं भद्रया सह व्रजिनपुरं प्रेषितवान्। एवं सर्वत्र नगरवासिनः वार्तां प्रब्रुवन्, तच्छ्रुत्वा पद्मनाभः स्वपुरं प्रविवेश। अर्जुनः पाण्डवानां श्रेष्ठः इन्द्रप्रस्थं गतः; खाण्डवप्रस्थं गन्तुम् इच्छन् केशवः मन्त्रयामास। तत्र प्रथमं मधुसूदनः आहुकराजं सन्मान्य, विपृथु, अक्रूर, सङ्कर्षण, विदूरथांश्च सम्मान्य, तैः पूर्वं सन्मानितैः सह मन्त्रयामास। सङ्कर्षणेन सह मन्त्रितः, सः महात्मा अनुमतः बभूव। ततः हृष्टः जनार्दनः वृष्णिराजस्य अनुमत्य, मन्त्रणां कृत्वा, सैन्यं व्यवस्थितवान्। ततः श्रीदशार्हानां वाहनानि आरोह्य, प्रमुदितवीरैः सह सिंहनादः क्षणेन प्रववृते। रथान् अश्वान् योजयित्वा, उत्तमानि वाहनानि योजयित्वा, वृष्णयः प्रमोदेन गजांश्च सज्जीकृतवन्तः। वृष्ण्यन्धकप्रधानैः, महाबलैः भ्रातृभिः, राजपुत्रैः, शतशः सेनाभिः परिवृतः सत्यकि, महादानपती, लोके प्रसिद्धः, प्रस्थितः। अक्रूरः शत्रुनाशकः वृष्णिवीराणां सेनापतिः, अनधृष्टः महाशक्तिमान्, उद्धवः बुद्धिमत्तमः, अपि च तत्र आसन्। बृहस्पतेः प्रत्यक्षशिष्यः उद्धवः महाबुद्धिः, सत्यकः, सत्यकि, सात्वतानां कृतवर्मा च तत्र आसन्। प्रद्युम्नः, साम्बः, निशङ्कुः, शङ्कुरः, चारुदेष्णः, झिल्लिः, विपृथुः च तत्र आसन्। सारणः महाबाहुः, गदः प्राज्ञश्रेष्ठः, अनेके वृष्णयः, भोजाः, अन्धकाः च तत्र उपस्थिताः। ते वृष्णिप्रधानैः सह, नानाविधानि द्रव्याणि गृहीत्वा, खाण्डवप्रस्थं प्राप्नुवन्। सिंहनादैः सह गच्छन्तः, ये सुभद्रां द्रष्टुम् आगताः, कृष्णेन यादवैः सह पाण्डवपुरीं दीर्घमार्गं गत्वा महतीं प्रीतिम् अवापुः। युधिष्ठिरः तु माधवस्य आगमनं श्रुत्वा, कृष्णस्य स्वागताय यमसुतौ प्रेषितवान्। ताभ्यां श्रीवृष्णिसैन्यं सुस्वागतं कृत्वा, पताकाध्वजैः शोभितं खाण्डवप्रस्थं प्रविष्टम्।