ततः स पृथापुत्रः प्रियया सान्त्वपूर्वकं संवाद्य, ताम् आलिङ्ग्य पुनः प्रियतमाṃ समुत्थाप्य उवाच— "गच्छ, गच्छ" इति। ततः सा सुभद्रा शीघ्रगामिनी हस्तेन रश्मीन् गृहीत्वा तान् शीघ्रश्वान् प्रावर्तयत्। तस्मिन्नन्तरे वृष्णिवीराः, सायुधा अभिमुखाः, श्रेष्ठश्वैः सह पार्थानयनाय प्रययुः। राजमार्गं प्रविश्य पार्थस्य विक्रमेण ते राजप्रासादस्तम्भेषु, वेदिकासु, पताकासु च स्थिताः। अर्जुनस्य शरान् दृष्ट्वा यदवाः महता विस्मयेन पूर्णाः अभवन्, केशवस्य वाक्यानि च सत्यानि इति मेनिरे। रैवतकम् अतिक्रम्य विपृथवाक्यं श्रुत्वा वृष्णयः अर्जुनकृत्यं विज्ञाय गन्तुम् इच्छुः। पार्थः दूरं गत इति श्रुत्वा, महारथाः राजोपवनम्, गिरीव्रजमहानगरं च अतिक्रम्य प्रत्यागच्छन्। ते उज्जयिन्याः शैलान्, वनानि, उपवनानि च अतीत्य, अनर्तदेशस्य पुण्यप्रदेशेषु तडागानि, पद्मवनानि, सरःसि च व्यचरन्। धेनुमतः तीर्थम्, अश्वपानीयं च सरः प्राप्त्वा, ते प्रेक्षवर्तपर्वतम्, अम्बुदं चोच्चश्रृङ्गं ददृशुः। ततो दूरं श्रृङ्गं सम्प्राप्य करवतीं नदीम् अतिक्रम्य, साल्वेयप्रदेशम् आगत्य, निषधं च व्यत्यक्रमन्। देवपृथुनगरं पश्यन् सर्वतः प्रबुद्धः स महाबाहुः तदतीत्य देववनं ददर्श। तत्र देववने महर्षयः तं सन्मान्य, स वनानि, नद्यः, पर्वतान्, पर्वतानदीश्च अपश्यत्। एवं पार्थः सुभद्रया सारथ्ये तैः स्थानेषु गत्वा कुरुजनपदम् आगत्य शोकं विहाय स्थितवान्। महाबाहुः स्वया भगिन्या सह, सिंह इव गुहायां, जलैः परिवृत उपवनान्तरे विश्राम्य स्थितवान्। भद्रया सह हृष्टः जिष्णुः व्रजिनपुरं ददर्श। क्रोशनत्रनगरान्तिके पार्थस्य रमणीयं गोपालस्थानं आसीत्; तत्र गत्वा भीभत्सुः यादवकन्यया सह निवसत्। ततः पार्थः सुभद्राम् अभिवाद्य उक्तवान्— "त्वं व्रजिनपुरं गच्छ, गोपालिकावेषेण।" "कृष्णे, तव वाक्यं लीलया भूयात्, मम उपदेशः तव रोचताम्। यदि कोऽपि कटुतया भाषते, तर्हि मया सह आगता इति वद। यदि अन्यवेषेण दृष्ट्वा सा त्वां सान्त्वपूर्वकं भाषते, यद् आदौ वदति, तस्मात् न प्रतिनिवर्तस्व। अतः गर्वं दम्भं च त्यक्त्वा स्वयम् गच्छ।" एवं श्रुत्वा सुभद्रा प्रत्युवाच— "यथा त्वया उक्तं तथा करिष्यामि।" इति। सुभद्रावचनं श्रुत्वा पाण्डुपुत्रः अत्यन्तं प्रहृष्टः अभवत्। स शीघ्रं गोपालान् आहूय उक्तवान्— "याः वनान्तरे स्त्रियः सन्ति, सर्वाः गोपालिकाः एव। या या साध्वी स्त्री गच्छन्तीया भगवत्याः सह, सा सा इन्द्रप्रस्थं, महापुरं, गच्छन्तु कृष्णां द्रष्टुम्।" एवमुक्त्वा गोपालाः ग्रामस्त्रियः समानीय, ताभिः सर्वतः परिवृता सा प्रस्थितवती। सुभद्रा रक्तवस्त्रधारिणी शीघ्रं गच्छन्ती पार्थेन गोपालिकावेषेण प्रेषिता। तेन रूपेण शोभयन्ती सा कीर्तिमती गोपालिकाभिः सह व्रजिनपुरं जगाम। शीघ्रं खाण्डवप्रस्थं प्राप्त्वा प्रविष्टा; उत्तमं वासगृहं गत्वा, सा वीरपत्नी प्रविवेश। विशाललोचना भद्रा पृथा मातुल्यां सम्यक् प्रणम्य, कुन्तीमङ्गलाङ्गीं शिरसि आलिङ्ग्य अभिनन्दत्। स्नेहेन परं पूर्णा सा अनुपमं आशीर्वादं ददौ; ततः शीघ्रं गत्वा पूर्णचन्द्राननां समुपेत्य— भद्रा द्रौपदीं प्रणम्य उवाच— "अहं तव दासी।" इति। कृष्णा तद्वाक्यं श्रुत्वा उत्थाय माधवभगिन्याः आलिङ्गनं चकार। स्नेहेन आलिङ्ग्य उवाच— "तव पतिः कदापि अनुत्कृष्टः न भवतु; हे भद्रे, वीरजननी भव, पतिस्नेहिता च भव।" सा परं तेजसा परमान् आशीर्वादान् ददौ; भद्रा प्रहृष्टा प्रत्युवाच— "एवं भवतु।" ततः वृष्णिकन्या सुभद्रा, शुभानना, सा आलिङ्ग्य, गोदारेण उपवेश्य, वसुदेवं स्तुतवती। तत्र क्षणेन महान् हर्षनिनादः उदतिष्ठत्, हृष्टवीरैः व्रजिनपुरं प्राप्तैः। देवराजपुत्रैः इव शोभमानाः, सुवर्णपताकाभिः युक्ताः, पार्थं पृष्ठतः अन्वयुः, यथा देवाः पुरुहूतं। बहवः जनाः दाशार्हनगरनिवासिनां श्रेष्ठरथान् गोभिः, उष्ट्रैः, अश्वैः च युक्तान् अपश्यन्। तत्र तस्मिन्सुपुर्यां सर्वतः युवजनानां वाक्यानि श्रूयन्ते स्म, यानि अर्जुनम् प्रत्यागतम् आलोक्य उक्तानि। पार्थं निर्वासात् प्रत्यागतं स्वबान्धवम् इव दृष्ट्वा, स उत्तमपुरुषः शतानि दाशार्हानां परिवृत्य उपाजगाम। स प्रेमा पूजितः नगरजनैः, स पुरुषव्याघ्रः अन्तःपुरद्वारं प्राप्त्वा रथात् अवातरत्। धनञ्जयः धौम्यं जननीं च अभिवाद्य, राजानं भीमं च पादयोः स्पृशन् प्रणनाम।