स्वभावतः तेजसा प्रभया च स एव पुरुषः अधिकं बभासे, सहस्ररश्मिना शरत्सूर्येणेव। सा च शुभ्रा कन्या, तस्मिन्नेव निष्ठां कृत्वा, तदात्मना तस्यां कन्यापुर्याम् प्रविष्टा। अथ धनञ्जयः तस्माद् अन्धकपुरीं निर्गन्तुम् अभिप्रेत्य, सुभद्राम् इदं वचनम् अब्रवीत् — “यथार्हं ब्राह्मणेभ्यः शिष्टेषु भोज्यं पेयमन्नानि च द्रव्याणि च दातव्यानि, स्वनगरं प्रत्यागच्छन्त्या। स्वस्य महाव्रतस्य समापनार्थं स्वहितं च, शीघ्रं गच्छ महाभागे राजमहालयं महात्मनः। श्वेतैः उत्तमैः बलवीयः वेगेन च युक्तैः शैव्येन सुग्रीवेण मेघपुष्पेण बलाहकेन च, रथं समलङ्कृतं शीघ्रं आनय, व्रतानुष्ठानाय युक्तं यथोक्तं सह सखीभिः, सौभाग्यवती। शस्त्राणि सर्वाणि समादाय शीघ्रं आगच्छ, ध्वजांश्च तूणीरांश्च धनूंषि च। रथश्रेष्ठानि गदाश्च बलिनः यानानि स्थापय।" एवमुक्ता पार्थेन, सुभद्रा शुभवदना तदा सखीजनसहितं राजमहालयं जगाम। व्रतानुष्ठानाय तत्र स्थितान् रक्षिणः इदम् उक्तवती— "एष रथः व्रतसमाप्तये मया नीयते। शैव्यसुग्रीवयुक्तेन रथेन, शार्ङ्गधन्विनः शस्त्रसम्पन्नेन, अहं व्रतसमाप्तये प्रयास्ये।" इत्युक्त्वा सुभद्रायाः तद्वचनं श्रुत्वा जनाः कृताञ्जलयः स्थित्वा, रथं सुसज्जीकृत्य, आशीर्भिः ताम् उपगृह्णन्। सर्वं यथाज्ञापितं शस्त्रादिकं स्थाप्य, सुभद्रा तेजस्विनी शीघ्रं तानि आदाय पार्थम् इदं वचः अब्रवीत्— "एष रथः, सारथिमध्ये श्रेष्ठ, तवाज्ञया समुपनितः; यथेष्टं गच्छ कुरुनन्दन।" रथं पतये समर्प्य, सुभद्रा शुभवदना हृष्टा ब्राह्मणेभ्यः नानाविधं धनं ददौ। स्नेहपूर्णं भोज्यं यथेष्टं वस्त्राणि च श्रद्धया काम्येन च दत्तानि। ब्राह्मणाः तैः नानाविधैः भोज्यैः सन्तुष्टाः तानि धनानि लब्ध्वा स्वगृहं प्रत्यगच्छन्, परमाशिषः दत्त्वा। एवमपि, धनञ्जयेन पूर्वमेव सुभद्रायाः उक्तं— "भूमौ न कोऽपि मयि सारथ्ये समः।" तस्मात् सा वसुदेवभगिनि, अश्वेषु शुभकृत्यं कृत्वा, प्रथमतः रथमारोह्य सारथ्यं कृतवती। ततः धनञ्जयः रूपं परिवर्त्य, तपस्विवेषं परित्यज्य, स वीरः कवचं परिधाय महद्धनुः समुत्थाप्य, श्वेताम्बरधारी महेन्द्रदत्तमुकुटधारी भूषणानि च धारयन्, उत्तमं रथमारोहन्। सर्वालङ्कारसमन्वितः कुन्तीपुत्रः प्रस्थितवान्; तदा कन्यापुर्यां महान् शब्दः अभवत्। कन्यापुरुषाः दृष्ट्वा, नववधूगृहीतधनुःखड्गबाणं पार्थम्, सुभद्राम् चारुश्रोणिं सारथ्ये स्थितां रथे सह अर्जुनेन, ताः कन्याः वसुदेवभगिन्यै सुभद्रायै इदं वचः ऊचुः— "सर्वकामसम्पन्ना त्वं, शुभवदने सुभद्रे। वासुदेवप्रियं वीरमर्जुनं पतिं लब्ध्वा, सर्वसुराष्ट्रस्त्रीषु श्रेष्ठासि कृष्णभगिनि। सुभद्रे, शुभवदने, त्वां भाग्यवतीं मन्यामहे, यतोऽर्जुनः पुरुषर्षभः पतिस्तव। सर्वलोकसारथिं वीरं लब्ध्वा, गच्छ सौभाग्यवती, स्वगृहं बान्धवसंयोगाय।" एवं सखीभिः प्रहृष्टाभिः अभिनन्दिता, भद्रा शुभवेगेन अश्वान् पुनरपि प्रावर्तयत्। तस्याः पार्श्वे सखी चामरं धारयन्ती स्थितवती; तदा महानादेन कन्यापुरद्वारात् निर्गता। जनाः दृष्ट्वा तं रथमुत्तमं, मेघनिनादसदृशं, सुभद्रारथं महत्तरं नीयमानं पश्यन्तः। तदानीं नगरवासिनः तं रथनिनादं श्रुत्वा, गगनस्य मेघनिनादमिव, अर्जुनः तत्र रथश्रेष्ठे सुभद्रया सह स्थितः। स तया सह कैलास इव गङ्गया बभौ; पार्थो महारथी सुभद्रया सह शोभमानः। शक्रः शचीसहित इव, तथा पार्थः; सुभद्रां कीर्तिमतीं तेनापहृतां दृष्ट्वा। तत्र बहवः जनाः समागत्य महानादं चक्रुः; सुभद्रा दशार्हकुलश्रीः मद्रभाषया वदन्ती। स्वेच्छया पार्थेन सह गच्छन्ती, अन्ये क्रुद्धाः "गृह्णीत, हन्त, मा विलम्बध्वम्!" इति वदन्तः। ते सर्वे शस्त्राण्यादाय सर्वतो दिशः प्राक्षिपन्; तेषां वचनेन महान् शब्दोऽभवत्। स वीरः जनसमूहनिनादेन विक्रान्तगज इव, बाणवृष्टिं ववर्ष, न तु कंचिद् रुषितवान्। स्वतेजसा दीप्तान् तीक्ष्णान् बाणान् प्रास्य, प्रासादगृहशिखरसंघातेषु। स नगरश्रेष्ठं गरुड इव सागरं कम्पयित्वा, रैवतद्वारमवलोक्य, भारतश्रेष्ठः निर्गतः।