शुभद्रा सा सुन्दरी सर्वेषां मध्ये जिष्णुं पाण्डुपुत्रं वरयामास; सा भाग्यवती रूपेण यौवनेन च पार्थस्य तुल्या बभूव। पार्थोऽपि तस्याः स्वरूपगुणयोः समं प्रतिरूपमासीदिति, तदा प्रमुदिताः देवा इन्द्रप्रधानाः सन्तः हर्षपूर्वकं वचः प्राहुः। ततः सर्वे यदवाः, गन्धर्वैः अप्सरसां गणैश्च सह देवतानां सम्यक् व्यवस्थां कृत्वा, आगतेनैव मार्गेण निवृत्ताः। यदवाः पार्थं सम्यक् अभ्यनुज्ञाय, अन्तरद्वीपं प्रति जग्मुः; ततो वासुदेवः, यदूनां प्रियो नन्दनः, पार्थं प्रति इदं वचनं प्राह। "भारतश्रेष्ठ, त्वं द्वाविंशतिदिनानि अत्रैव तिष्ठ; मम रथं शीघ्रं आरोह, शैब्यसुग्रीवयुक्तं। ततः शुभद्रया सह सुखेन खाण्डवप्रस्थं प्रविश; अहं पश्चात् यदुभिः सह आगमिष्यामि, भारत। रुक्मिण्याः गृहे व्रतस्थ इव वस।" एवं उक्त्वा जनार्दनः अन्तरद्वीपं प्रति प्रस्थितः; ततः पार्थः, विवाहकार्यं सम्पाद्य, स्वकार्यसिद्धिं प्राप। तस्यां पुण्यशीलायां महात्मनि पार्थे स्नेहः उत्पन्नः, तस्मिन्स्नेहः शुभद्रायाम्; तयोः परस्परं प्रेम वृद्धिं जगाम। एवं स भारतवंशसम्भवः वीरः शुभलक्षणां कन्यां सम्यक् उपयेमे; सा रामेण सीतया सह संगता इव बभूव। अपि च, सा लज्जया रूपेण विनयेन च विजयं प्राप्य अपि विजितवती; दिव्याभिः कुलस्त्रीभिः समाना, धर्मनिष्ठा चासीत्। स्वभावेन तेजसा च दीप्त्या च, सः पार्थः अधिकं विराजमानः, शरदादित्य इव सहस्ररश्मिः बभासे। सा शुभद्रा, पतिसंयुक्ता, तस्मिन्नेव संलग्ना, कन्यागृहं प्रविश्य, तत्रैव स्नेहेन प्रवर्तिता। ततः धनञ्जयः, निर्गमनाय कृतनिश्चयः, शुभद्रां प्रति इदं वचनं प्राह— "त्वं धर्मात्मनां ब्राह्मणानां प्रतिपूज्य, अन्नेन पेयेन वस्त्रैश्च द्रव्यैश्च यथार्हं स्वगृहं प्रतिगच्छ। महाव्रतस्य पूर्णाय स्वस्य च हिताय, त्वं शीघ्रं गच्छ महाराजस्य भवनं प्रति।" "श्वेतैः उत्तमैः बलवीर्यसम्पन्नैः शीघ्रगैः अश्वैः— शैव्येन सुग्रीवेण मेघपुष्पेण बलाहकेन च— युक्तं रथं समुपाहर; व्रतानुष्ठानार्थं यथोक्तं, सखिभिः सहितं शीघ्रं आनय। शस्त्राणि, पताकाः, तूणीराणि, धनूंषि च गृहीत्वा आगच्छ। श्रेष्ठान् रथान् गदाभिश्च बलदायिनीभिः युक्त्वा वाहनानि स्थापय।" एवं पार्थेन उक्ता शुभद्रा, शुभवदना, तदा सखीजनैः सह राजभवनं प्राप। व्रतानुष्ठानार्थं, तत्र स्थितान् रक्षिणः प्रति इदं वचः प्राह— "अयं रथः शैव्यसुग्रीवयुक्तः शार्ङ्गधारिणः शस्त्रैः संयुतः; व्रतस्य पूर्णाय अहं गमिष्यामि।" शुभद्रायाः वचः श्रुत्वा, जनाः कृताञ्जलयः स्थित्वा, रथं सम्यक् सज्जीकृत्य, तामनुगृह्य वचः ऊचुः। सः समस्तं यथोक्तं स्थापयित्वा, शुभद्रा तेजस्विनी शीघ्रं तानि शस्त्राणि गृहित्वा पार्थं प्रति प्राह— "अयं रथः, रथिनां श्रेष्ठ, तवाज्ञया समुपनतः; अतः यथेष्टं गच्छ, कुरुनन्दन।" रथं पतये समर्प्य, शुभद्रा, शुभाशिषा पूजिता, ब्राह्मणान् विविधैः द्रव्यैः प्रीत्या च अन्नेन च तर्पयामास। सा यथाकामं श्रद्धया च अन्नानि वस्त्राणि च दत्वा, ब्राह्मणान् तुष्टाः कृत्वा स्वगृहं प्रति प्रस्थापयत्; ते परमानन्देन आशीर्वादं ददुः। शुभद्रा अपि पूर्वमेव धनञ्जयेन उक्ता— "महीतले रश्मिनिग्रहे मयि समो नास्ति"— इति ज्ञात्वा, वासुदेवभगिन्यः, अश्वानां मंगलकृत्यं कृत्वा, प्रथमं रथमारोह्य, रश्मीन् गृहीत्वा स्थितवती। ततो धनञ्जयः, व्रतवासांसि परिवर्त्य, शूरवेषं धारयित्वा, कवचमावृत्य महद् धनुः प्रसारयामास। श्वेतवस्त्रधारी, महेन्द्रदत्तमुकुटमालाभरणधारी, उत्तमं रथमारोहणं कृत्वा, कौरव्यः प्रस्थितः; तदा कन्यागृहे महानिनादः अभवत्। पार्थं, नववधूम्, बाणखड्गधनुर्धरं, सुभद्रां च सुन्दरनितम्बिनीं रश्मीन् गृहीत्वा रथे स्थितां दृष्ट्वा, कन्याः तां वासुदेवभगिनीं प्रति वचः ऊचुः— "सर्वकामसम्पन्ने शुभद्रे, त्वं शुभवदने। वासुदेवप्रियं वीरं अर्जुनं पतिं लब्ध्वा, त्वं सर्वस्त्रीषु श्रेष्ठा। धन्ये शुभद्रे, त्वं धन्यतमासि, यः अर्जुनः सर्वपुरुषेषु श्रेष्ठः पतिः तव। त्वं वीरं सर्वलोकसारथिं लब्ध्वा, गच्छ भगवति, स्वगृहे सख्यः संगमं प्राप्नुहि।" एवं सखीभिः हृष्टाभिः अभिनन्दिता, शुभगमना भद्रा पुनः अश्वान् प्रावर्तयत्। तस्याः पार्श्वे सखी चामरं धारयन्ती स्थितवती; ततः कन्यागृहद्वारात् निनदितमिव निर्गता।