ततः तपस्विना एवमुक्तः श्रेष्ठो यादवानां यदुपुङ्गवः प्रसन्नचित्तः सर्वैः सहोपविष्टः, "स्वागतम्" इति वदन्। तत्र वृष्णिवीरैः समन्ततः उपविष्टैः पाण्डवः स्वस्वरूपं गुह्य कृत्वा तेषां कुशलं पप्रच्छ। सर्वत्र कुशलं निवेद्य बलदेवः प्रोवाच—"भगवन् ब्रह्मन्, मम प्रसादं दातुमर्हसि; कुतः आगतः असि?" पुनः सः पप्रच्छ—"पुण्यतीर्थदर्शिन्, पर्वतानां तीर्थानां वनानां देवायतनानां च विस्तरं वद, वक्तृश्रेष्ठ।" तदा सः पुण्यतीर्थपर्वतनदीनां वनानां च दृष्टानां कथाः न्यवेदयत्, हे भारत। धर्म्याणि तानि चरितानि श्रुत्वा वृष्णिवीराः हृष्टमनसः तं तपस्विनं सम्यक् सत्कृत्य सम्मानं चक्रुः, हे जनमेजय। ततः सर्वे यादवाः विचारयामासुः—"अयं सत्कृतो अतिथिः, यः तपस्विलक्षणैः युक्तः, विशिष्टः ब्राह्मणः अस्ति।" "अयं शरणं प्राप्तः, निर्विघ्नं अत्र वसतु," इति यादवाः रोहिणीसुतं प्राहुः। एतेषु एव यादवेषु कृष्णस्य आगमनं दृष्ट्वा सर्वे हृष्टाः, तं यादवप्रियं दृष्ट्वा रोहिणीसुतः प्रोवाच—"आगच्छ केशव प्रिय।" "अयं विद्वान् ब्राह्मणः तपस्विलक्षणैः युक्तः, अस्माकं सत्कृतो अतिथिः, चतुर्मास्यं नगरमिदं प्राप्तः; जनार्दन, कुतः वासं कुर्यात्, तद् वद।" कृष्णः उवाच—"त्वं उपस्थितः, महाभाग, धर्मेण बद्धोऽस्मि; यादवप्रिय, यत्र तव रोचते, तत्र वासं कुर्यात्।" एवं वचनेन तुष्टः बलदेवः जनार्दनं परिष्वज्य, चिन्तयित्वा, बलवान् पुनः उवाच—"अयं मेधावी चतुर्मास्यं विहारे वसतु; भोजनं शुभद्रागृहे यथा इच्छति कुर्वीत।" "लतागृहे वसतु—एषा मे बुद्धिः; तव अनुमत्याऽपि, प्रिये, सर्वे यादवाः अङ्गीकुर्वन्ति।" "अयं बलवान्, दर्शनीयः, वाग्मी, समृद्धः, बहुशास्त्रविद्; तथापि कन्यागृहस्य समीपे न उचितम्—एषा मे मतिः।" "अयं आचार्यः, उपदेशकः, नायकः, शास्त्रविशारदः, धर्मज्ञश्रेष्ठः; यदुक्तं त्वया, न विरोधः अस्ति, यथोक्तं करिष्यामि।" "मम तुल्यं शुभाशुभयोः ज्ञाता अन्यः नास्ति पृथिव्याम्।" "अयं दूरात् आगतः अतिथिः, धर्मधुरंधरः, धीरः, विनयी, सत्यवादी, जितेन्द्रियः च।" "स एव तपस्विलक्षणैः युक्तः—कः अस्य मनो वेद? त्वं कमलनयन, सुभद्रागृहं तं नय।" "मम वचनप्रेरितया सुभद्रया तं निवेद्य, तं स्वादुभोज्यपेयादिभिः सत्कुरु।" एवं संमत्य हरिः तपस्विना सह, तस्य व्यवस्था कृत्वा, हृष्टः अभवत्। कृष्णः पाण्डुपुत्रश्च पर्वते यथेष्टं क्रीडित्वा, ततः नगरं प्रविष्टौ, कृष्णः पाण्डवं हस्तेन गृहीत्वा, रम्ये सुखोपेतगृहे प्रविशत्। ततः ऋषिकेशः रुक्मिण्यै सत्यभामायै च पार्थं निवेदयामास। तयोः वचने श्रुत्वा, तौ हृष्टचित्तौ प्राहतुस्तदा—"एषा हि महती कामना हृदि वर्तते—कदा पाण्डुपुत्रं अर्जुनं नगरे समागतम् द्रक्ष्यामः?" इत्येवमुक्त्वा, तौ हृष्टौ रुक्मिणी सत्यभामा च, तपस्विनं दृष्ट्वा संतुष्टे। सर्वे हृष्टाः सन्तः पार्थोऽपि हृष्टः अभवत्; हरिः अर्जुनं, अप्रसिद्धरूपेण आगतम्, आनयत्। सः स्नेहेन अतीव प्रियतमः, उत्तमः अतिथिरिव, सत्कृतः पूजितः च; तपस्विनं समागतं दृष्ट्वा यथोचितं पूजां चक्रुः। ततः कृष्णः स्वसुः सुभद्रायाः इदं वचनम् उवाच—"भद्रे, एषः दूरादागतः अतिथिः दृढव्रतः महर्षिः अस्ति। सदा तं कन्यागृहे वसन्तं पूजय; आर्यैः अभिज्ञः अयं तपस्वी त्वया सत्कृत्यः।" "स्नेहेन, वृष्णिकन्ये, सदा तं तपस्विनं स्वादुभोज्येन योजय; यद् यद् एष मुनिः वदेत्, तत् अवश्यं कर्तव्यम्।" "सखिभिः सह, भद्रे, तस्य वश्या भव; यः ह्यपूर्वं भिक्षाव्रतानां तपस्विनां कन्यागृहे दाशार्हाणां वासः आसीत्।" "तत्र ताः कन्याः यथाकालं तान् तपस्विनः स्वादुभोज्येन, अक्लेशेन, पूजयन्ति स्म।" सुभद्रा प्रत्युवाच—"यथोक्तं करिष्यामि; द्विजश्रेष्ठं आचरणेन कर्मणा च तुष्टिं करिष्यामि।" एवं किञ्चित्कालं धनञ्जयः तत्र स्थित्वा, भद्रया स्वादुभोज्येन पूजितः। सः भद्रां सर्वगुणसम्पन्नां वासुदेवस्य भगिनीं निरन्तरं निरीक्ष्य, तस्य हृदि कामोऽजायत। तां शोभायुक्तां निरीक्ष्य, स्वभावं गुह्य कृत्वा, पार्थः कामवशेन दीर्घं दीर्घं श्वसन्। कृष्णद्रौपद्यौ अपि भद्रायाः सौन्दर्ये न तुल्ये इति चिन्तयामास, सा च वारुणी पृथिव्यां स्वयमेव प्राप्ता। काले गते अर्जुनः मनसि अचिन्तयत्—"न काचिदपि दिव्यस्त्री भद्रायाः तुल्या अस्मिन्लोके।" तस्मिन्काले धनञ्जयः कामशल्येन निवारितः, सुभद्रां भगिनीं न स्मरत्। अर्जुनः भद्रां विलोक्य, सखीमण्डलेन परिवृतां, क्रीडायाम् रममाणां, अग्निरिव स्वाहां दृष्ट्वा संतुष्टः अभवत्।