कृष्णः बलसम्पन्नः स्वगृहं दिव्यं प्रविश्य, प्रभासात् आगत्य सर्वाः पत्न्यः तं सम्यक् पूजयामासुः। कतिपयदिनात् अनन्तरं, हे राजन्, रैवतकम् अधिरुह्य, वृष्ण्यन्धकानां महोत्सवः समुत्पन्नः। तत्र वीराः ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः दानानि ददुः; भोजा वृष्णयश्च अन्धकास्च अपि तस्मिन् पर्वते उदारतया दानानि अर्पयामासुः। विविधैः द्रव्यरत्नैः सर्वतः पर्वतं समन्तात् अलङ्कृतम्, सर्वत्र च कल्पवृक्षा विराजन्ते स्म। तत्र गीतवादित्रनिनादैः, नर्तकानां नृत्यैः, गायनानां गीतैः च महोत्सवः शोभितः। वृष्णिवीराः सुवर्णमालाभिः भूषिताः, स्वर्णरत्नविमानैः सर्वत्र विचरन्तः दृष्टाः। नगरवासिनः केचन पदातयः, केचन विविधरथयानैः, भार्याभिः परिवारेण च सह शतशः सहस्रशः च समागच्छन्। तत्र हलधरः प्रभुः, सुरासक्तः, रेवत्याः सहितः, गन्धर्वैः अनुगतः विचरन् दृश्यते स्म। तथा उग्रसेनः, वृष्ण्यां राजा, सह सहस्रैः स्त्रीभिः, गन्धर्वैः पूजितः बभूव। रुक्मिण्याः पुत्रः साम्बश्च, मदोन्मत्तौ युद्धविशारदौ, दिव्यमाल्यवस्त्रधारिणौ, अमरवत् विचरन्तौ। अक्रूरः, शरणः, गदः, बभ्रुः, विदूरथः, निषथः, चारुदेश्नः, पृथुः, विपृथुश्च तत्र आसन्। सत्यकः, सात्यकिः, बलवान् भङ्गकरः, हार्दिक्यः, उद्धवः, अन्ये च नामान्य् उक्तानि न, तत्र उपस्थिताः। स्त्रीभिः गन्धर्वैः च पृथक् पृथक् परिवृताः, सर्वे रैवतके उत्सवम् अतीव शोभयन्ति स्म। वसुदेवः अपि स्त्रीभिः सहितः हृष्टः तत्र आगतः, द्विजातिभ्यः दत्वा दानानि, तपस्विनः अपश्यत्। तस्मिन् अद्भुतकलेवर्ये, चित्रविचित्रदर्शने, वसुदेवः पार्थेन सह विचरन्। तत्र विचरन्तौ तौ, वसुदेवस्य कन्यां भद्रां, सुशोभनां, सखीजनसमीपे स्थितां, ददृशतुः। तां दृष्ट्वा अर्जुनस्य मनसि कामः उत्पन्नः; कृष्णः तु पार्थस्य चित्तं केवलं तत्र एव स्थितम् अवगच्छत्। तदा पुरुषव्याघ्रः अर्जुनम् इदं वचनम् उवाच—"वनवासी मन्यः किमर्थं कामेन विकलितचित्तः?" इत्युक्त्वा, "एषा मम भगिनी, सारणस्य च सहोदर्या, शुभद्रा नाम, सदा पिता प्रियंवदा। यदि ते मनसि किञ्चित् संकल्पः अस्ति, अहं स्वयम् पितरं वदामि। वसुदेवस्य कन्या, वासुदेवस्य भगिनी, रूपसम्पन्ना, का न नाम मोहयेत्? यदि एषा वार्ष्णेयी कन्या तव भार्या स्यात्, मम परमं सौभाग्यम्।" "किं तु, कथं सा प्राप्यते? तद् उपायं ब्रूहि, जनार्दन। यत् शक्यं पुरुषेण कर्तुम्, तत् अहं करिष्यामि।" कृष्णः पुनः—"क्षत्रियाणां स्वयम्वरः प्रथितः, किन्तु तत्र अपि अनिश्चितत्वं दृश्यते। बलात् हरणमपि क्षात्रधर्मे प्रशस्यते, धर्मज्ञैः वीर्यस्य हेतुना। अतः अर्जुन, समयपरिपाके, तपस्विवेषधरः, मम भगिनीं शुभद्रां बलात् गृहीत्वा नय; स्वयम्वरे का निश्चितविज्ञानं?" इति। एवं निश्चित्य अर्जुनः कृष्णश्च शीघ्रदूतान् प्रेषयामासतुः। सर्वं इन्द्रप्रस्थे युधिष्ठिराय निवेदितम्; स श्रुत्वा, मातरं सह अनुमतिं दत्तवान्। भीमसेनः अपि श्रुत्वा, कार्यं सम्पन्नमिव मेने; एवं पुरुषाः उक्तवन्तः, कृष्णः च तेषां वाक्यं श्रुत्वा। ततः, पार्थस्य अनुमतिं लब्ध्वा, स्वसंकल्पं हृदि निधाय, कृष्णः पुरुषैः सह द्वारकां प्रति जगाम। यदा दूताः प्रेषिताः, युधिष्ठिरस्य अनुमतिः च लब्धा, वासुदेवः योजनां निवेद्य, सर्वैः अनुमोदितः बभूव। कृष्णस्य मन्त्रेण, भरतानाम् उत्तमः, द्वारकायाः निकटे काननं गत्वा, तत्र स्वकार्यसिद्ध्यर्थं स्थितवान्। यदा रैवतके महोत्सवः समाप्तः, सर्वे वृष्णयः अपि द्वारकानगरं प्रत्यागच्छन्। तत्र, शिलातले उपविष्टः, शुभद्रां चिन्तयन्, रम्ये वने, बहुपादपसमाच्छन्ने, अर्जुनः स्थितवान्। तत्र शाल, ताल, अश्वकर्ण, बकुल, अर्जुन, चम्पक, अशोक, पुन्नाग, केतक, पाटल वृक्षाः आसन्। तत्रैव कर्णिकार, अशोक, अङ्कोल, अतिमुक्तक, अन्ये च वृक्षाः शिलातलस्य चारिकायाम् आसन्। शुभद्रायाः मधुरभाषिण्याः पुनः पुनः चिन्तनं कुर्वन्, स अकस्मात् वृष्णिवीरान् समीपं आगच्छतः अपश्यत्। बलदेवः हार्दिक्यः, साम्बः, सारणः, प्रद्युम्नः, गदः, चारुदेश्नः, विदूरथः, भानुः, हरितः, विपृथुः, पृथुश्च, अन्ये च बहवः तत्र आगच्छन्। तान् दृष्ट्वा, अर्जुनः हृदि दुःखम् अपि अधारयत्। ततः सर्वे वृष्णयः, तं तपस्विनम् अपश्यन्, विनयेन परिवृत्य, तं समीपम् उपाजग्मुः। तदा अर्जुनः हृष्टचित्तः, तान् इदं स्वागतवचनम् उवाच—"स्वागतम्, सर्वे, एषा रम्या शिला, उपविश्यत।