शृणु, जनमेजय, कुन्तीपुत्रः तस्य शय्यायाम् अमृतसदृशायां स्वप्नस्य वेगेन नीतः, सूतेन कथयतः सति। मधुरगीतवीणास्वनेन प्रबोधितः, स स्तुतिभिः पुण्यगाथाभिश्च चेतनः अभवत्। कृतानुष्ठानः, वृद्धिवृष्ण्यन्वयेनाभिनन्दितः, तस्मात् अनुमतिं याचित्वा तत्रैव स्थातुम् अर्हति स्म। वासुदेवः ‘एवं भवतु’ इति उक्त्वा भोज्यं विधाय, हरिः पार्थं तपस्विनं रूपं गृहीत्वा तत्रैव स्थितं कृत्वा, सुवर्णरथेन शीघ्रं द्वारकां ययौ। द्वारका तदा शोभया विराजमाना अभवत्, जनमेजय। गोविन्ददर्शनकाङ्क्षिणः द्वारकावासिनः राजमार्गे सहस्रशः लक्षशश्च शीघ्रं धावन्ति स्म। वृष्णयः गोविन्दवियोगार्धमपि क्षणं सहितुं न शेकुः, ते उत्कण्ठया तिष्ठन्ति स्म। स्त्रीणां मध्ये सहस्रशः शतशश्च गोविन्दं पश्यन्ति स्म; भोजवृष्ण्यन्धकानां महासभा च संजाताऽभवत्। भोजवृष्ण्यन्धकपुत्रैः सर्वैः सम्मानितः, सः सर्वैः प्रणमितः, सर्वैः स्वागतम् अभवत्। वीरः सः सर्वराजपुत्रैः आदरात् प्रेरितः, समवयस्कान् पुनः पुनः आलिङ्गयामास। कृष्णः महाबलः स्वशोभनं गृहम् प्रविश्य, प्रभासात् आगतानि सर्वाणि पत्न्यः कृष्णं सम्यक् पूजयामासुः। कतिपयदिनानन्तरं, रायवतके शैले, वृष्ण्यन्धकानां महोत्सवः अभवत्, राजेन्द्र। तत्र वीराः ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः दानानि ददुः; भोजवृष्ण्यन्धकाः अपि तस्मिंश्च शैले महादानानि ददुः। विविधरत्नोपहारैः सर्वतः शैलप्रदेशः शोभितः, सर्वत्र कल्पवृक्षाः विराजन्ति स्म। तत्र वाद्यनर्तनगीतैः कलासम्पदाः प्रकाशन्ते स्म। वृष्णिपुत्राः सुवर्णभूषितयानैः सर्वत्र विचरन्ति स्म। नगरवासिनः, केचित् पादचारिणः, केचित् विविधरथयानैः, भार्याभिः सह, गणैश्च, शतसहस्रशः आगच्छन्ति स्म। तत्र हलधरः प्रभुः, सुरासक्तः, रेवत्याः सह, गन्धर्वैः अनुगतः विचरति स्म। तथा उग्रसेनः वृष्ण्यां श्रेष्ठः राजा, सह सहस्रस्त्रीभिः, गन्धर्वैः स्तूयमानः आसीत्। रुक्मिणीसुतः सांबश्च, सुरासक्तौ, युद्धे गर्वितौ, दिव्यमाल्यवसनधारिणौ, अमराविव विचरतः। अक्रूरः शरणः गदः बभ्रुः विदुरथः निषथः चारुदेश्नः पृथुः विपृथुश्च तत्रासन्। सत्यकः सत्यकिः महाबलः भङ्गकरः हार्दिक्यः उद्धवः चान्ये च तत्र सन्तः, स्त्रीगन्धर्वैः परिवृता, रायवतकमहोत्सवं विराजयन्ति स्म। वासुदेवः तत्र स्त्रीभिः सह हृष्टः अगच्छत्, द्विजातिभ्यः दानानि दत्त्वा, मुनीन् अपश्यत्। तस्मिन् अद्भुतकला-आश्चर्यदर्शने जातमाने, वासुदेवः पार्थश्च सहचरन्। विचरन्तौ तौ तत्र, वासुदेवस्य कन्यां भद्रां सखीमध्यगां सुशोभनाम् अपश्यताम्। तां दृष्ट्वा, अर्जुनस्य मनसि कामः उत्पन्नः; कृष्णः पार्थस्य चित्तं तत्रैव स्थितमिति ज्ञातवान्। स पुरुषव्याघ्रः, बलात् इव, उवाच—‘किं कारणं, यद्वनचारीणः मनः कामेन विक्रियते?’ इयं मम भगिनी, पार्थ, सारणस्य च सम्पूर्णभगिनी; शुभद्रा नाम, ते सौम्यं भवतु। सा पितुः प्रिया कन्या। यदि ते अभिप्रायः अस्ति, अहं पितरं स्वयमेव वदामि। सा वासुदेवस्य पुत्री, वासुदेवस्य भगिनी, रूपसम्पन्ना, का नु तां मोहितुम् अर्हति? मम सम्पूर्णं सौभाग्यं स्यात् यदि एषा वार्ष्णेयी कन्या, तव भगिनी, मम पत्नीरूपेण स्यात्। किं तु, कथं सा लभ्येत? तत् उपायं वद, जनार्दन। यद् युक्तं नरः कर्तुं शक्नोति, तत् करिष्यामि। क्षत्रियेषु, पुरुषश्रेष्ठ, स्वयम्वरः प्रचलति; किन्तु, पार्थ, तत्र अनिश्चितत्वाद् निश्चयो नास्ति। बलात्कारेण विवाहः अपि क्षत्रियेषु प्रशस्यते; धर्मज्ञैः एष वीराणां विवाहमार्गः इति कथ्यते। तस्मात्, अर्जुन, त्वं मम धर्मात्मनाम् भगिनीं, तपस्विरूपधारिणा, समयस्य परिपाकं प्रतीक्ष्य, बलात् गृहीत्वा आनय; स्वयम्वरे तु, कः जानाति कः अभिप्रायः? एवं निश्चित्य, अर्जुनकृष्णौ शीघ्रदूतान् प्रेषयामासतुः। सर्वमिदं इन्द्रप्रस्थे युधिष्ठिराय निवेदितम्; स बलवान् राजा मातृसहितः अनुमतिं दत्तवान्। भीमसेनः तदाकर्ण्य, कार्यं सिद्धमिति मन्यते स्म; एवं पुरुषाः ऊचुः, कृष्णश्च महाबुद्धिः तान् श्रुत्वा। ततः पार्थस्य अनुमतिं लब्ध्वा, मनसि संकल्पं निधाय, कृष्णः पुरुषैः सह द्वारकां ययौ। यदा दूताः प्रेषिताः, युधिष्ठिरश्च अनुमतिं दत्तवान्, वासुदेवः योजनां निवेद्य, सर्वैः अनुमोदितः।