तेन कालक्रमेण, हे कुरुनन्दन, अस्माकं मध्ये कश्चन ब्राह्मणः क्रोधेन समाक्रान्तः सन्, अस्मान् शप्तवान्—"यूयं जलचराः भूत्वा शतसंवत्सरं जलमध्ये वत्स्यथ" इति। तस्य तु शापस्य प्राप्त्याऽस्माकं चित्तं महद्व्यथितमभवत्। ततः सर्वाः वयं, तपसा समृद्धं धृतिमन्तं तं ब्राह्मणं शरण्यं शरणं जग्मुः। तत्र वयं, स्वसुन्दर्ययौवनरूपेण गर्विताः, तं ब्राह्मणं प्रार्थयामास—"हे ब्राह्मन्, अस्माकं दुर्व्यवहारं क्षमस्व। एष दण्डः स्वयमेव प्राप्तः, यतः त्वां धृतात्मानं मोहितुमिहागताः स्म। धर्मज्ञाः पुरुषाः स्त्रीणां अपराजेयत्वं मन्यन्ते; अतः त्वं धर्मे वर्धस्व, न च अस्मान् हिंसय। ब्राह्मणः सर्वभूतहितः धर्मज्ञश्च कथ्यते; एष धर्मः पण्डितैः उपदिष्टः—सत्यं भवतु। धर्मिष्ठाः शरणागतान् रक्षन्ति; वयं तव शरणं प्राप्ताः, अतः त्वं अस्मान् क्षन्तुमर्हसि।" एवं वाक्यैः सम्प्रार्थितः स धर्मात्मा ब्राह्मणः, पुण्यकृत्, सूर्यचन्द्रमसोरिव प्रभया विराजमानः, अस्मान् दयां प्रदत्तवान्। स उवाच—"शतम्, शतसहस्रं, अप्यक्षयशब्देन निर्दिश्यते; परन्तु अत्र शतमेव प्रमाणम्, अत्राक्षयत्वं नास्ति। यदा यूयं ग्रहगणाः सञ्जाताः पुरुषान् हस्ताभ्यां गृह्णीथ, तदा पुरुषश्रेष्ठः तान् जलात् भूमौ उद्धरिष्यति। तदा सर्वाः स्वस्वरूपं पुनः लप्स्यध्वम्; मया कदापि मिथ्या न भाषितम्, नापि परिहासेन। तस्मात् प्रभृति तानि सर्वाणि तीर्थानि 'स्त्रीतीर्थ' इति ख्यातानि भविष्यन्ति; तानि मुनिभिः पावनानि पुण्यानि च भविष्यन्ति।" एवं तं ब्राह्मणं प्रणम्य, प्रदक्षिणं कृत्वा, वयं तस्मात् देशात् दुःखिता निर्गता। चिन्तयामास वयम्—"क्व नु वयं सर्वाः, अल्पकालेन, तं पुरुषं प्राप्स्यामः, यः अस्मान् पुर्वरूपे स्थापयेत्?" किञ्चित्कालं चिन्तयित्वा, हे भरतश्रेष्ठ, तत्रैव देवरषिं नारदं तेजस्विनं दृष्टवन्तः। तं दिव्यं मुनिं अनन्ततेजसं दृष्ट्वा, वयं हृष्टाः अभूव, प्रणम्य, लज्जितमुखाः तस्थुः। स तु अस्माकं दुःखकारणं पृष्टवान्; वयं तस्मै सर्वं यथावत् निवेदितवन्तः। श्रुत्वा स नारदः उवाच—"समुद्रस्य दक्षिणे तटे पञ्च पुण्यानि रम्याणि तीर्थानि सन्ति; तत्र शीघ्रं गच्छत। तत्र पाण्डवानां धनञ्जयः, नरश्रेष्ठः, शुद्धात्मा, अस्मान् संशयान्निःशोकान् करिष्यति।" इत्युक्त्वा स नारदः तत्रैव अन्तर्धानं गतः। तस्य वचः श्रुत्वा, वयं तस्मात् देशात् निर्गता। अद्य त्वया, हे निष्पाप, मया सत्येन मोक्षः प्राप्तः। एषा मम सखी, अपराः चत्वारः जलमध्ये शेषाः। अतः त्वं पुण्यं कर्म कुरु, सर्वाः ताः विमोचय। ततः पाण्डवश्रेष्ठः तस्मिन्पुण्ये तीर्थे प्रविश्य, तैः ग्रहगणैः गृहीतः। तेन गृहीतेन, स शीघ्रं निर्गत्य, तान् तस्मिन्नेव क्षणे उद्धृतवान्; सा च तत्क्षणात् सर्वाभरणभूषिता अप्सराः अभवत्। एवं महाबलः सः सर्वाः एकैकशः मोचितवान्। जलात् उत्थाय, स्वस्वरूपं प्राप्य, ताः अप्सरसो राजन् पूर्ववत् दृष्टाः। तीर्थानि शुद्धीकृत्य, तासां अनुमतिं दत्त्वा, स प्रभुः पुनः मणलूरं गत्वा चित्राङ्गदां द्रष्टुमगात्। तस्या मध्ये स राजा पुत्रं जनयामास, नाम्ना बभ्रुवाहनम्। तं दृष्ट्वा पाण्डवश्रेष्ठः चित्रवाहनं प्रत्युवाच—"बभ्रुवाहनं चित्राङ्गदायाः शुल्करूपेण गृहाण; एतेन मम ऋणं विमुक्तं भविष्यति।" पुनः पाण्डुपुत्रः चित्राङ्गदां प्रत्युवाच—"त्वं अत्रैव स्थित्वा, समृद्धिं प्राप्नुहि, बभ्रुवाहनं पालय।" "यदा त्वं इन्द्रप्रस्थं गमिष्यसि, तदा तत्र रमिष्यसे। कुन्ती, युधिष्ठिरः, भीमः, मम अनुजाः—यदा तत्र आगमिष्यसि, तदा तान् अन्यांश्च बान्धवान् द्रक्ष्यसि; सर्वैः स्वजनैः सह, त्वं तत्र प्रमोदिष्यसे। कुन्तीपुत्रः युधिष्ठिरः धर्मनिष्ठः सत्यप्रतिज्ञश्च, पृथिवीं विजित्य, राजसूयं करिष्यति। तदा पृथिव्याः अधिपतयः राजानः तत्र आगमिष्यन्ति; तव पिता अपि, बहून् रत्नान् आदाय, तत्र आगमिष्यति।" "त्वं एकया वाहिनीया चित्रवाहनसेविता तत्र गमिष्यसि; अहं च राजसूये त्वां द्रक्ष्यामि; पुत्रं पालय, मा शुचः। बभ्रुवाहननाम्ना मम प्राणः बहिर्गच्छति; अतः एष पुत्रः वंशवृद्धये त्वया धार्यः। चित्रवाहनस्य उत्तराधिकारी, धर्मजः, पौरववंशस्य आनन्दः, पाण्डवानां प्रियः पुत्रः—अतः सदा एनं रक्ष।" "वियोगेन मा शुचः, हे निष्पापे!" इत्युक्त्वा चित्राङ्गदां, स समुद्रतीरे निवसन्, महद् द्रव्यं दत्त्वा, दूरदेशं प्रतिपद्य, केरलं अतिक्रम्य, गोकर्णं प्रति जगाम। तत्र पशुपतेः श्रेष्ठं धाम, यत्र केवलदर्शनात् मुक्ति: लभ्यते, पापिनामपि निर्भयता सिध्यति। पश्चिमेषु देशेषु सर्वाणि पुण्यतीर्थानि क्षेत्राणि च सः महाबलः अनुक्रमेण पर्यटन् दृष्टवान्।