सर्वं ब्राह्मणेभ्यः कथयित्वा, हे भारत, वज्रधारिणः पुत्रः हिमालयस्य पार्श्वं प्रति प्रस्थितवान्। स आगत्य अगस्त्याश्रमं वसिष्ठगिरिं च, भृगुशिखरे च, कुन्तीपुत्रः आत्मनः शुद्धिकर्माणि अकरोत्। सहस्रशः गोः दानं तथा अन्यानि दानानि च कृतवान्, द्विजातिभ्यः ग्रामान् च दत्तवान्, कुरुवंशश्रेष्ठ। हिरण्यबिन्दुतीर्थे स्नानं कृत्वा, पुरुषश्रेष्ठः पाण्डवश्रेष्ठः अनेकानि पुण्यस्थानानि दृष्टवान्। ततः ब्राह्मणैः सह अवरोहितः, भारत, पूर्वदिशं प्रति प्रस्थितः स भारतश्रेष्ठः। क्रमेण गच्छन् कुरुश्रेष्ठः पुण्यस्थानानि अपि सुंदरं पद्मपूरितं नदीं तथा नैमिषारण्यं च दृष्टवान्। नन्दां च अपरानन्दां च, प्रसिद्धां कौशिकीं, महानदीं गयां, गङ्गां च अपि दृष्टवान्, हे भारत। एवं पुण्यस्थानानि आश्रमाणि च दृष्ट्वा, स शुद्धः अभवत्, ब्राह्मणेभ्यः गोदानं च अकरोत्। अङ्ग-वङ्ग-कलिङ्गेषु सर्वाणि पुण्यस्थानानि तीर्थानि च दृष्टवान्। तानि सम्यक् दृष्ट्वा, धनं दत्तवान्; कलिङ्गराज्यस्य सीमायाम्, पाण्डवस्य अनुगता ब्राह्मणाः अनुमतिं दत्वा प्रत्यागताः, हे भारत। तेषां अनुमतिः लब्ध्वा, कुन्तीपुत्रः धनञ्जयः, वीर्यवान्, अल्पसखा एव, यत्र समुद्रः तत्र गन्तुं प्रवृत्तः। कलिङ्गं तस्य प्रदेशान् तीर्थानि च गच्छन्, प्रभुः रम्यगृहाणि दृष्टवान्। महेन्द्रगिरिं तपस्विभिः शोभितं दृष्ट्वा, बलवान् गोदावर्यां स्नात्वा, ताम् अतिक्रम्य अग्रे गतः। कावेरीं समुद्रसंगमे प्राप्त्वा स्नानं कृत्वा, ऋषिभिः सह देवपितृभ्यः पूजनं अकरोत्। शनैः समुद्रतीरेण मनलूरं प्रति गतः। तत्र सर्वाणि पुण्यस्थानानि तीर्थानि च दृष्ट्वा, महाबाहुः नृपं समीपं गतः। मनलूरस्य नृपः चित्रवाहनः धर्मज्ञः प्राज्ञः च, तस्य कन्या चित्राङ्गदा नाम, शोभनरूपा। तत्र नगरे, तां कन्यां यदृच्छया विचरन्तीं दृष्ट्वा, सुंदरनितम्बिनीं तां दृष्ट्वा, नृपकन्यां इच्छितवान्। नृपं समीपं गत्वा, तं उद्देशं न्यवेदयत्—"इमां कन्यां देहि, नृप, अस्मै महात्मने क्षत्रियाय।" एतत् श्रुत्वा, नृपः पप्रच्छ—"कस्य पुत्रः त्वं, किम् नाम?" स उवाच—"पाण्डवः धनञ्जयः कुन्तीपुत्रः अहम्।" ततः नृपः सौम्यवाक्यं उवाच—"अस्य वंशे प्रभञ्जनः नाम राजा अभवत्। स पुत्रहीनः सन् सन्तानकामः तपः अकरोत्; तस्य घोरतपसा, देवदेवः पिनाकधारिणः—" "पार्थ, उमापतिः देवदेवः तुष्टः सन्, वंशे प्रत्येकस्य एकं पुत्रं दत्तवान्। अतः अस्मिन वंशे सदा एकः एव सन्तानः जायते; मम पूर्वजाः सर्वे एवं जाताः। एषा कन्या एव वंशवृद्धये विशिष्टा; मम चिन्ता 'एषः मम पुत्रः' इति। पुरुषश्रेष्ठ।" "पुत्रिकानाम्ना प्रथा, भारतश्रेष्ठ, अतः अस्मिन वंशे यः पुत्रः तस्यैः जायते, स तव एव सन्तानः स्यात्, भारत।" "एषा कन्यायाः शुल्कं एतत्—अस्य वंशस्य वंशधरः पुत्रः भवतु; एतद् शर्त्या स्वीकुरु, पाण्डव।" स तस्य अनुमोदनं कृत्वा—"एवं स्यात्" इति उक्त्वा, कन्यां स्वीकृत्य, पार्थ, त्रयोदशे मासे विवाहकर्म अकरोत्, तत्र नगरे तया सह त्रिमासं वासं कृतवान्। ततः, भारतश्रेष्ठ, दक्षिणसमुद्रतीर्थानि समीपं गतः, यानि अत्युत्तमानि, तपस्विभिः सेवितानि। तत्र पञ्च तपस्विनः तानि तीर्थानि त्यजन्ति, यानि पूर्वं अन्यैः तपस्विभिः दूषितानि। अगस्त्यतीर्थं सौभद्रं परमशुद्धं पौलोमं शान्तं कारन्धमं यज्ञफलप्रदं च दृष्टवान्। भारद्वाजमहतीर्थं पापनाशनं अपि दृष्टवान्; पञ्च तीर्थानि कुरुश्रेष्ठः दृष्टवान्। तानि तीर्थानि रिक्तानि दृष्ट्वा, पाण्डवः तानि धर्मज्ञैः ऋषिभिः त्यक्तानि इत्य् अपश्यत्। ततः कौरवपुत्रः अञ्जलिं कृत्वा, ऋषीन् विनयेन पप्रच्छ—"किं ब्रह्मवादिनः तानि तीर्थानि त्यजन्ति?" ऋषयः ऊचुः—"पञ्च मगराः तत्र वसन्ति, यः तपस्विनं गृह्णन्ति; अतः, कुरुवंशानन्द, तानि तीर्थानि त्यजन्ति।" एतत् श्रुत्वा, महाबाहुः, ऋषिभिः निग्रहितः अपि, तानि तीर्थानि द्रष्टुं गतः, पुरुषश्रेष्ठ। ततः सौभद्रतीर्थं महर्षेः उत्तमं प्राप्त्वा, वीर्यवान् त्वरया प्रविश्य स्नानं अकरोत्, शत्रुनिग्राहकः। तदा, जलस्थः महा-मगरः कुन्तीपुत्रस्य पादं गृहीत्वा, नरश्रेष्ठम्। तं जलचरं गृहत्वा, यः विक्षिप्तः, कुन्तीपुत्रः महाबलः, बाहुबलात् उद्गम्य स्थितवान्। यदा अर्जुनः, कीर्तिमान्, तं मगरं उन्नीतवान्, तदा स मगरः सर्वाभरणभूषिता सुंदरस्त्री अभवत्।