कथाम् आरभ्यते। प्राचीनकाले, देवतासु, जारत्कारुः स्वर्गं गत्वा, अस्तीककथां यथार्थतः कथितवान्। एषः कथा पुनः श्रवणीयं, सुत, श्रवणस्य अत्यधिकं इच्छामः, इति सौतिः उवाच। "भद्र, त्वं मधुरं वाचं वदसि, यथा पिता वदति, तद्वद् कथां शृणु," इति ते वदन्ति। "मम पिता सदा श्रवणाय समर्पितः आसीत्, यथा सः कथां कथितवान्, तथा त्वं अपि कथय," इति। "अहं एषां कथां यथा श्रुतं तatha वदामि," इति सौतिः वदति। प्रजापतिसुतौ, कद्रूविनतौ, अद्भुतसुन्दरौ, देवगुणसम्पन्नौ, कश्यपपत्नीः सन्ति। कश्यपः ताभ्यां प्रसन्नः, वरं प्रदास्यति। कद्रू एकसहस्रपुत्रान्, विनताः द्वौ पुत्रौ, तेषां बलसम्पन्नौ, गर्भे प्राप्य वरं प्राप्य, कद्रू तु ददाति। विनतायाः वरं स्वीकृत्य, सन्तोषिता, तस्य यथार्थं आरम्भः। कद्रू च सहस्रपुत्रान् प्राप्य, श्रमणः वदति, "उभयोरपि गर्भधारणं यथावत् कुरुत," इति। तदोपरि, कश्यपपत्न्यः वनं प्रस्थिताः। विनतायाः द्वौ अण्डौ जातौ, कद्रूणां पुत्राः पञ्चशतवर्षाणां उपरि प्रकटिताः। विनतायाः अण्डे तु कश्चित् पुत्रः न प्रकटितः, तत्र देवी, पुत्रं प्राप्य इच्छन्ती, तपः आरभत। विनतायाः एकं अण्डं चिरं तोडित्वा, तत्र एकः पुत्रः दृष्टः, किंतु तस्य शरीरं अर्धं केवलं प्रकटितम्। क्रोधितः तस्मिन् पुत्रः उवाच, "माता, तव लोभेन एषः दुरवस्था, यः त्वं मम अण्डं पूर्वं तोडितवती," इति। "अर्धं शरीरं यः, तव दास्यः पञ्चशतवर्षाणां, तस्य पुत्रः त्वां मुक्तिम् दास्यति, यदि तं पूर्वं न तोडसि," इति। "त्वं च तं अपूर्णं वा विकृतं न कुरु, धैर्येण तस्य जन्मस्य कालं प्रतीक्ष्य," इति। "उत्तमबलस्य पुत्रं प्राप्य, पञ्चशतवर्षाणां प्रतीक्षां कुरु," इति तस्मिन् पुत्रेण शापितः आकाशं गतः। ततः अरुणः प्रकटितः, ब्रह्मणः, प्रातःकाले। तं दृष्ट्वा, सहस्त्ररश्मिः सूर्योदयं कृतवान्। तस्य तेजसा प्रज्वलितः, अंधकारं नाशयन्, चक्रीकृतः सः। तस्मिन् च, गरुडः समये प्रकटितः, सर्पाणां भक्ष्यः, तस्मिन् जन्मे विनतां परित्यक्त्वा आकाशं गत्वा, स्वप्नं प्राप्य, भोजनस्य हेतुं प्रस्थानं कृतवान्। तत्र कद्रूविनतौ उचैःश्रवसम् दृष्ट्वा, देवगणाः तं पूजयन्ति, चन्द्रमौक्तिकं, अमृतचूर्णनकाले जातम्। "कथं अमृतं चूर्णितं, तत्र किं कारणं किमर्थं चूर्णनं जातम्," इति ते वदन्ति। महापर्वतस्य मेरुः, तेजस्वी, स्वर्णमयः, देवगणैः संवृत्तः, अद्भुतः, सर्वसुखदायकः, चक्रवातैः अभिभूतः, तत्र सर्वे देवगणाः समवेताः। तत्र, स्वर्गवासीः विचारं कुर्वन्ति, अमृतस्य हेतुः। तत्र नारायणः ब्रह्मणं वदति, "देवगणाः असुराणां च समुद्रम् चूर्णयन्तु, तत्र अमृतं प्रकटिष्यति।" इति कथां समाप्तिं गच्छति।