महातपस्वी स ब्रह्मतेजसा आवृतः, धर्मन्यायकुशलः, महर्षिः प्रसिद्धः आसीत्। सः परमं धर्मं प्राप्तवान्, सर्वान् अतिक्रम्य, शुद्धचित्तः, रागरहितः, शान्तः, सौम्यः, ऋजुः, आत्मसंयमध्वजवान् च। देवासुरमानुष्यैः स धर्मज्ञः सम्यक् अभिज्ञातः, यदा प्राणिनां कर्मपापानि क्षीणानि स्युः। सः सर्वथा शिष्टाचारपालकः, विविधेषु च वेदेषु, शतशः शुद्धयज्ञेषु सोमपानकृद्, पुण्यकर्मा, अग्निहोत्ररतः च आसीत्। ऋक्सामयजुर्वेदविद्, न्यायधर्मविज्ञः, ऋजुः, कुलीनः, वृद्धः, महायात्री, निष्पापः च सः। स्निग्धशिखरः, परमतेजस्वी, शुद्धसुकुमारदिव्यवस्त्रधारी, रम्यरूपधारी च। महेन्द्रदत्तं महाच्छादमानं वस्त्रं धारयन्, नूतनं दिव्यं सुवर्णमेखलां बभ्राज, तद्वलयं दीप्तिमान् आसीत्। शोभनानि दिव्यानि कुण्डलानि अग्निसूर्यसमानवर्चांसि बिभ्रत्, रजतच्छत्रं च शीर्षे धारयन्, परमतेजसा शोभमानः। सः परमं दुर्लभं ब्राह्मतेजः प्राप्त्वा, बृहस्पतेरिव, राजगृहं प्रविवेश। सः सर्वशास्त्रसंग्रहे, द्विपदां धर्मन्यायव्यवस्थायां, धर्मक्रमे च निष्णातः आसीत्। गाधिः नाम सः साम्नां यथोचितप्रयोगविज्ञः, परममधुरसामविद्, सदा कर्मकुशलः, कृत्यज्ञानः, मोक्षार्थिभ्यः श्रेष्ठः च आसीत्। यजुर्विधिप्रकारेषु निपुणः, प्राज्ञेषु श्रेष्ठः, पाठार्थविज्ञः, निष्पक्षः, शास्त्रसंशयचेदकः च। सः सदा अर्थव्याख्याने प्रवृत्तः, स्वयं संशयरहितः, परसंशयविनाशकः, धर्मकुशलः, दाता, धर्मशास्त्रपारगः च। संज्ञाविकल्पानुप्रयोगैः शब्दैकार्थान्, नानार्थांश्च विवेचयन्, अर्थान्तरप्रयुक्तांश्च विज्ञातवान्। भिन्नार्थप्रयुक्तांश्च, अनवेक्षितार्थांश्च, सः जनानां मध्ये, निर्णयेषु च प्रमाणभूतः आसीत्। सः सदा स्वरवर्णप्रयुक्तिप्रभेदेषु, छन्दःप्रकारेषु, रूपेषु च, कुशलैः पूजितः आसीत्। सर्वस्थानेषु, सर्वपाठेषु, धातुषु च, सः यथोचितार्थवक्ता आसीत्, यद् वक्तव्यम्, तत् संकेतयन्। सः अभिप्रायसत्यविज्ञः, पदांशस्मरणकुशलः, कालविनियोगे, यथावत् चेष्टिते, अन्विक्षकः आसीत्। यद् जनैः गुह्यं, अभिप्रेतं च, संमतं च, हृदयस्पृशं च वाक्यम्, तदपि विज्ञातवान्। आत्मनः परस्य च, स्वरप्रयुक्त्यर्थे कुशलः, तान् स्वरान् विज्ञाय, तेषां शिक्षायां च स्वामी आसीत्। सः वाक्यैकत्वविविधत्वयोः ज्ञाता, परमार्थं च विविधान् भेदांश्च सम्यग् अवगच्छन्। सः अनेकानि वस्तूनि अभिन्नानि, भिन्नानि च उक्तवान्, नानादेशानुशासनानि विचिन्त्य। पञ्चशास्त्रपरम्परायां, विविधोपदेशेषु च, नानार्थकुशलः, तद्धितार्थेषु च निपुणः आसीत्। वर्णस्वरार्थैः वाक्यं शोभयन्, प्रत्ययानां च अर्थं धातुसंबन्धेन व्याचष्टे स्म। पञ्चवर्णान्, स्वरनामानि च विज्ञाय, तं मुनिं आगतम् दृष्ट्वा, सः उत्थाय अभिवादयामास। युधिष्ठिरः तस्मै शोभनं आसनं न्यवेदयत्; स महर्षिः कृष्णाजिनाच्छन्ने तस्मिन् उपाविशत्। देवरर्षौ उपविष्टे, युधिष्ठिरः स्वयं धर्मज्ञः, तेन यथोचितं सत्कारं कृत्वा, राज्यं च समर्पयामास; स मुनिः हृष्टहृदयः तं मानं प्रतिगृह्य। सः पुण्यश्लोको मुनिः, शुभाशिषं दत्त्वा, "उपविश" इति उक्त्वा, अनुमते, राजा युधिष्ठिरः उपाविशत्। सः तत्र स्थितं कृष्णं आह्वयामास; द्रौपदी अपि, तद् श्रुत्वा, शुद्धिं कृत्वा, मनः संयम्य, तत्र यत्र नारदः पाण्डवैः सह स्थितः, तं देशं जगाम। धर्मपथेन सा दिव्यं मुनिं प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, सुश्लक्ष्णवस्त्रधारिणी, द्रुपदतनया तत्र स्थित्वा, तस्मै धर्मिष्ठाय, सत्यव्रताय, श्रेष्ठाय मुनये—नारदः ताम् अनेकानि शुभानि वाक्यानि उक्त्वा, ताम् अमलां, "गच्छ" इति ब्रवीत्। कृष्णायां निर्गतायां, दिव्यः मुनिः सर्वान् पाण्डवान्, युधिष्ठिरं पुरस्कृत्य, रहसि संबोध्य, "पाञ्चाली एकैव उज्ज्वला पत्नी भवतु, नियमः स्थाप्यतां, यथा न कलहो भवेत्।" इति उक्तवान्। "पूर्वं सुन्दोपसुन्दौ भ्रातरौ, संयुक्तौ, त्रिषु लोकेषु अनन्यजयौ प्रसिद्धौ आस्ताम्। एकं राज्यं, एकं गृहम्, एकं शय्यासनं, एकं भोजनं च तौ विभज्य, तिलोत्तमायाः कृते, परस्परं हत्वा पतितौ। तस्मात् स्नेहः, योऽनुरागं पुष्णाति, रक्ष्यः; यथान्योन्यं न भिद्यते, तद् यत्नं कुरु, युधिष्ठिर।" ततः युधिष्ठिरः पप्रच्छ—"महर्षे, केन ते सुन्दोपसुन्दौ पुत्रौ? कथं तयोः कलहो जातः, कथं च परस्परं हतौ? का वा तिलोत्तमा अप्सरा, देवनन्दिनी या कृते, तयोः मदनाभिभूतयोः, परस्परवधः जातः? तपस्विन्, एतत् सर्वं विस्तारतः श्रोतुम् इच्छामः, मे महत् कौतूहलं जातम्, ब्रूहि ब्राह्मण।