तत्र तस्मिन्महति धर्मिष्ठजननिवासे देशे पाण्डवाः प्रविशन्तः, नृपते, स्थायिनं प्रमोदं वृद्धिं च प्रापुर्ययुः। सौबलः कर्णः धृतराष्ट्रपुत्राश्च, कृपः भीष्मः च नित्यधर्मात्मा राजा च—एतेषां मध्ये पाण्डवाः खाण्डवप्रस्थनिवासिनः अभवन्। तत्र पञ्च महाबलिनः धनुर्धराः, इन्द्रसमानाः, तान् परिवृत्य स्थिताः। सा पुरी नागमध्ये भोवगतीव विराजिता; ततो विश्वकर्माणं पूजयित्वा, तं विसर्जयामासुः। द्वैपायनं पूजयित्वा च, तस्मात् अनुमत्य च, राजा वृष्णिकुलोत्पन्नं केशवं समये प्रस्थितमभ्यधात्। "भगवन्, तव प्रसादेन अहं राज्यं प्राप्तवानस्मि; तव कृपया, वीर, इयं भूमिः पूर्वं शून्या दुर्ग्राह्या च, पुनः सम्प्राप्ता। केवलं तव प्रसादेन वयं राज्ये स्थिताः; आपद्गतेषु अपि, माधव, पाण्डवानां शरणं त्वमेव। यत्कर्तव्यं तत् त्वया विज्ञाय कार्यं; यत् तुभ्यं रोचते, निर्दोष, तत् पाण्डवानां हिताय स्वीक्रियताम्। तव बलात् अहं राज्यं सम्यगवाप्नुवम्; पितृपैतामहं राज्यं कथं तव न स्यात्, प्रभो? दुष्टधृतराष्ट्रपुत्राः पाण्डवानां किं कर्तुं शक्नुयुः? यथेष्टं राज्यं पालय, धर्मभारं च नित्यं वह। पुनः पुनः हर्षात् ब्राह्मणान् पालय, पुरुवंशोद्भव; अद्यैव श्रीनारदः शीघ्रं आगमिष्यति। तस्य वाक्यानि शृणु, तस्य च आदेशं कुरु।" एवं उक्त्वा जनार्दनः कुन्त्यै प्रणम्य, सौम्यवचोऽब्रवीत्—"गच्छामि, भवत्यै नमः।" कुन्ती तं प्रीत्या प्रत्युवाच—"यद् आर्येण ज्ञातं तद् त्वया अपि ज्ञातम्, यदुकुलश्रेष्ठ; तव रक्षायां, गोविन्द, वयं महतीं क्लेशपारं प्राप्ताः। त्वं अनाथानां रक्षिता, विशेषतः दरिद्राणां; तव दर्शनमात्रेण मम दुःखानि प्रशाम्यन्ति। एतानि स्मर, महाबुद्धे; तेनैव पाण्डवाः जीवन्ति।" तत्र वासुदेवः, "एवं करिष्यामि" इति मातुल्यै प्रणम्य, स्वजनैः सहितः प्रस्थानं चकार। ततः स वीरः रामेण सह, पाण्डवानां अनुमत्यै, कौरवान् सम्यक् व्यवस्थित्य, द्वारकां प्रति प्रस्थितः। एवं तत्र इन्द्रप्रस्थे राज्यं प्राप्य, तपोधन, ततः पाण्डवाः किमकरोत्? सर्वे महात्मानः, सर्वे पितामहाः; धर्मपत्नी द्रौपदी च तैः सह कथं व्यवहत्सु? केन प्रकारेण तैः सह कृष्णया केवलया वसन्तः, ते परस्परं न व्यभिचरन्? तेषां परस्परव्यवहारं विस्तारतः श्रोतुमिच्छामि। धृतराष्ट्रस्य अनुमत्यै, पाण्डवाः कृष्णया सह इन्द्रप्रस्थं प्रविश्य, राज्यं सम्प्राप्य, युधिष्ठिरो महाबलः सत्यवाग् भ्रातृभिः सह धर्मेण पृथ्वीं पालयामास। धर्मनिष्ठाः सत्यव्रताः शत्रुनिग्रहणपरा पाण्डुपुत्राः तां पुरीं प्राप्य तत्र वासं चक्रुः। ते भरतश्रेष्ठाः सर्वाणि नागरकर्माणि कुर्वन्तः, महार्हासनेषु उपविष्टाः। एवं महानात्मानः पाण्डवाः तत्र स्थिताः सन्तः, धर्मराजं द्रष्टुमिच्छन् नारदः महर्षिः आगतः। स तारागणैः भूषितं, सुपर्णगम्यम्, चन्द्रसूर्यप्रभया दीप्तं, महर्षिसंसेवितं मार्गं गत्वा, दिव्येन पन्था, दुर्गमं तापसैः, सत्त्वैः पूजितं, नगरेन्द्ररम्यां पृथ्वीं गच्छन्, सर्वं निरीक्ष्य, दीप्ततेजाः तपोधनः वेदान्तविद् वेदवेदाङ्गपारगः, तत्र समुपजगाम। स परमतेजाः ब्राह्मणतेजसा आवृतः, धर्मशास्त्रविशारदः, सुप्रसिद्धः महामुनिः। स परं धर्मं प्राप्य, सर्वान् अतिशय्य, शुद्धचित्तः, विरक्तः, शान्तः, सौम्यः, ऋजुः, दमध्वजः च। तं सर्वे देवाः असुरा मनुष्याश्च धर्मज्ञं मेनिरे, यदा तेषां कर्मपापानि क्षीणानि स्यानि। स सर्वथा सदाचारान् वेद, विविधेषु च वेदेषु; शतशः शुद्धयज्ञेषु सोमपानं कृत्वा, पुण्यकर्मा, वह्निपूजनशीलः च। स ऋक्सामयजुर्वेदवित्, न्यायधर्मपारगः, ऋजुः, कुलीनः, वृद्धः, महायशाः, पापरहितः च। स्निग्धशिखरः, परमतेजस्वी, विशुद्धसुक्ष्मदिव्यवस्त्रधारी, सुशोभितः। तं महेन्द्रदत्तं महाच्छादनं, नवं दिव्यं सुवर्णमेखलां, दीप्तमणिसंयुक्तां च बिभ्रतं। दिव्यशोभनकुण्डलधारी, अग्निसूर्यसदृशदीप्तिः, रजतच्छत्रधरः, परमतेजसा दीप्तमानः। स दुर्लभं ब्राह्मतेजः प्राप्य, बृहस्पतेरिव, राजभवनं प्रविवेश। स सर्वशास्त्रसंग्रहपारगः, सर्वद्विपदां धर्मन्यायविनिश्चयकुशलः, धर्मव्यवस्थाविद् च आसीत्।