इन्द्रप्रस्थे तु तदा दिव्यनगरसदृशं सर्वगुणसम्पन्नं विश्वकर्मणा निर्मितं तद् राजधानी शोभयामास। तत्र कौन्तेयः पौरवाधिपः धर्मराजो युधिष्ठिरः वेदविद्भिः ब्राह्मणैः मङ्गलैः कर्मभिरभ्यर्चितः। व्यासं पुरस्कृत्य, धौम्यस्य च मन्त्रे स्थित्वा, राजा भ्रातृभिः सह राजपथे प्रतस्थे। स राजा रथमारूढः केशवेन सह द्वात्रिंशद् द्वारैः विभूषितं मुख्यद्वारं प्रविश्य जगाम। तस्यां पुष्ट्यां पुरीद्वारे राजा प्राविशद्, बहुषु स्थानेषु शङ्खदुन्दुभिनिनादः समन्तात् प्रवर्तितः। सहस्रशः ब्राह्मणानां "जय" इति घोषः श्रूयते, मुनिभिः सूतैः मागधैश्च स्तूयमानः। रथेन सम्प्राप्तः राजा राजपथं गत्वा श्रेष्ठं प्रासादं प्रविवेश, मङ्गलैः कर्मभिरभ्यर्चितः। स प्रासादमध्यं प्रविश्य, नगरजनसमवृतः, हर्षानन्दसम्पूर्णः, सम्माननैः पूजितः। स ब्राह्मणश्रेष्ठान् महता श्रद्धया पूज्य, ततो राज्यम् इयं च नगरी जनसंप्लवेन—पौरुषैः स्त्रीभिश्च—गवां च समूहेन, धान्यसमृद्ध्या च, समृद्धिं प्राप्तवती। तस्मिन्महति देशे, साधुजननिवासे, पाण्डवाः प्रविशन्तः, तेषां चिरस्थायी हर्षः ववृधे। सौबलः कर्णः धृतराष्ट्रपुत्राश्च, कृपः भीष्मः धर्मराजश्च, पाण्डवान् अभ्यवर्धयन्। पञ्चभिः महाबलिनः धनुष्मद्भिः समन्विताः, इन्द्रसमाः, पाण्डवाः खाण्डवप्रस्थवासिनः अभवन्। सा पुरी नागानां भोगवत्यामिव प्रज्वलन्ती बभूव; विश्वकर्माणं पूज्य तं विसर्जयामासुः। द्वैपायनं पूजयित्वा तस्य च अनुमतिं गृहीत्वा, राजा तदा वृष्णिवंशसमुद्भूतं कृष्णं संबोधितवान्, यः काले गन्तुम् उद्यतः। "त्वदीयेन प्रसादेन, हे वृष्णिवंशज, अहं राज्यं प्राप्तवान्; तव कृपया, हे वीर, इयं भूमिः, या पूर्वं रिक्ता दुर्ग्राहा चासीत्, पुनः सम्प्राप्ता। एकेन तव प्रसादेन वयं राज्ये प्रतिष्ठिताः; आपद्गतेष्वपि माधव, त्वं पाण्डवानां शरणं। यथोचितं कर्तव्यं त्वया विज्ञाय कार्यं; यद् रोचते तव, हे निर्मल, तत् पाण्डवानां हितम् अस्तु। तव वीर्येण महदिदं राज्यं न्यायेन प्राप्तमया; कथं न स्यात् पितामहपितृपैतामह्यम् इदं राज्यं तव, भगवन्? धृतराष्ट्रपुत्राः दुष्टाचाराः किं कर्तुं शक्नुवन्ति पाण्डवान् प्रति? त्वं यथेष्टं लोकं पालय, धर्मभारं चिरं वह। पुनः पुनः हर्षात् ब्राह्मणान् पालय, हे पुरुवंशज; अद्यैव श्रीनारदः शीघ्रं आगमिष्यति। तस्य वचांसि गृहाण, तस्य च आदेशं सम्पादय। इत्युक्त्वा जनार्दनः कुन्त्यै प्रणनाम। स तां मधुरया वाचा उवाच—"गच्छामि, नमोऽस्तु ते।" सा तु धर्मज्ञेन यद् अभिज्ञातं तद् तवापि विज्ञातम्, हे यादवश्रेष्ठ; तव रक्षायाम्, गोविन्द, वयं महतीं विपत्तिम् अतिक्रान्ताः। त्वं निर्बलानां, विशेषतः दरिद्राणां रक्षकः; तव दर्शनमात्रेण मम दुःखानि शान्तानि। एतानि स्मर, महाबुद्धे; तेनैव पाण्डवाः जीवन्ति। "एवं करिष्यामि" इति उक्त्वा, स पितृष्वस्या कुन्त्याः प्रणम्य, वासुदेवः स्वैः सह गन्तुम् उद्यतः। तान् सम्यक् स्थापयित्वा, स वीरः रामेण सह, कौरवान् अनुज्ञाप्य, पाण्डवानां अनुमत्याः द्वारकां जगाम, हे राजन्। एवं तु इन्द्रप्रस्थे राज्यं प्राप्त्वा, तपस्विन्, ततः पाण्डवाः किं चकार? सर्वे महात्मानः, सर्वे पितामहाः, धर्मपत्नी द्रौपदी च—सा तैः सह कथं व्यवहरत? केन प्रकारेण, कृष्णया सहैकया वसन्तः, ते महात्मानः परस्परं न विरुद्धाः? एतत् विस्तारतः सत्येन श्रोतुमिच्छामि, यथा ते परस्परं व्यवहृतवन्तः, कृष्णया सह वसन्तः। धृतराष्ट्रस्य अनुमतिं लब्ध्वा, व्याघ्रवीर्याः पाण्डवाः कृष्णया सह इन्द्रप्रस्थं प्रविश्य। राज्यं सम्प्राप्य, महाबलः सत्यवादी युधिष्ठिरः भ्रातृभिः सह धर्मेण पृथिवीं अपालयत्। महात्मानः पाण्डुपुत्राः सत्यधर्मपरायणाः, शत्रूञ्जित्य, तां पुरीं सम्प्राप्य तत्र निवसन्। भरतश्रेष्ठाः सर्वाणि नागरकाणि कर्माणि कृतवन्तः, महतीषु रत्नमयासु राजासनासु उपाविशत्। तत्रैव पाण्डवेषु महात्मसु उपविष्टेषु, नारदः मुनिः धर्मराजं द्रष्टुम् आगतः। स तारागणैः शोभितेन, सुपर्णगतपथेन, चन्द्रसूर्यप्रभया दीप्तेन, महर्षिभिरभिसंक्रान्तेन, दिव्येन मार्गेण गगनं गत्वा, दुर्लभं तपस्विभिः, सत्त्वैः पूजितं मार्गं यात्वा, नगरप्रासादशोभिता पृथिवीं प्राप्तवान्। सर्वं निरीक्ष्य, स तेजस्वी महातपाः, वेदान्तविद् वेदाङ्गविद् ब्राह्मणः, तत्र समुपस्थितः।