धृतराष्ट्रपुत्रः सौबलसहितः नगर्यां तद्वचनं प्राकाशयत्। ततः पाण्डवाः श्रीकृष्णपुरस्कृताः तत्र समुपजग्मुः। तेन नगरेण, स्वर्गात पतितमिव दृश्यमानं, अलङ्कृतम्। तत्र वासुदेवः, जगन्नाथः, इन्द्रं चिन्तयितुम् आरब्धवान्। राजन्, यदा इन्द्रः चिन्तितः, तदा सः विश्वकर्माणम् आज्ञापयामास। ततः सः प्राज्ञः विश्वकर्मा तदानीमेव तां नगर्यां निर्माणाय नियुक्तः। सा पुरी पृथिव्यां "इन्द्रप्रस्थ" इति विख्याता भविष्यति; महेन्द्रस्य आज्ञया विश्वकर्मा केशवस्य समीपं गतः। सः भगवन्तं प्रणम्य पप्रच्छ—"किं करवाणि?" इति। वासुदेवः तद्वाक्यं श्रुत्वा विश्वकर्माणम् एवमुवाच—"कुरुराजाय महतीं पुरीं निर्माणय, या इन्द्रस्य नगरीव भवेत्। सा इन्द्रेण नाम्ना 'इन्द्रप्रस्थ' इति प्रसिद्धा भविष्यति।" ततः तस्मिन् पुण्ये शुभे स्थले महाबलिनः रथिनः शान्त्यादिकानि कर्माणि सम्यक् कृत्वा, शुभवचनानि चोक्त्वा, "इन्द्रप्रस्थमस्तु" इति घोषयामासुः। तत्र द्वैपायनस्य नेतृत्वे तां पुरीं निर्मितवन्तः; ततः विश्वकर्मा तां उत्तमां पुरीं निर्ममे। सा पुरी समुद्रसदृशैः परिखाभिः अलङ्कृता दृढेन च प्राकारैः परिवृता, दिवमिव आवृत्य स्थितवती। सा श्रेष्ठा पुरी शारदीभिः मेघच्छायाभिः, शिशिरसूर्यकिरणैश्च, भोगवत्याः सर्पैः सह शोभते स्म। गर्भद्वारैश्च शिखरैश्च गरुडपक्षसदृशैः, गजैः च, उन्नतैः द्वारैः मेघसमूहैः, मन्दरगिरिसमैरपि, सा विभूषिता आसीत्। विविधैः सुशस्त्रैः सुशिक्षितैः वीरैः सा रक्षिता, द्विजिह्वासर्पैः इव सेनाभिः परिवेष्टिता। रक्षकाणां शय्याभिः समुपशोभिता, तीक्ष्णाङ्कुशैः, यन्त्रैः, विविधानि यन्त्राणि च शोभमानानि। सा पुरी महद्भिः आयसचक्रैः, सम्यक् विन्यस्तसुविस्तीर्णमार्गैः, अशिवग्रहैः च रहिता आसीत्। विविधैः शुभ्रगृहैः सा इन्द्रप्रस्था दिव्यपुरीव शोभते स्म। तत्र रम्ये पुण्ये च स्थले कौरेयवासो मेघपुञ्जमिव विद्युल्लतान्तर्भूतं शोभते स्म। धनधान्यसमृद्ध्या तद्वैश्वानरगृहसदृशं बभौ; तत्र राजन्, सर्ववेदविद्या-विशारदाः विप्रश्रेष्ठाः समागताः। तत्र सर्वभाषाविदः निवासाय समागताः, धनलाभार्थं व्यापारीणश्च दिशो दिशः आगच्छन्। तस्मिन् काले सर्वकलाविदः तत्रैव वासाय समुपजग्मुः, रम्योपवनैश्च नगरी समन्तात् परितः। साम्राज्ये आम्र, आम्रातक, निप, अशोक, चम्पक, पुन्नाग, नागपुष्प, लकुच, फणसवृक्षैः शोभिता। शाल, ताल, तमाल, बकुल, साकेतकादिभिः पुष्पभारनमितैः फलसमृद्धैश्च वृक्षैः समलङ्कृता। पुरातनैः आमलक, लोध्र, अङ्कोलादिवृक्षैः, जम्बू, पाटल, कुब्जक, अतिमुक्तकादिभिः च शोभिता। करवीर, पारिजात, अन्यैश्च विविधैः सदा पुष्पफलसमृद्धैः वृक्षैः, पक्षिसंघैः च पूर्णा। मत्तमयूरविलासितैः, कूजन्ति शारिकाभिः, दर्पणप्रतीकाशुभगृहैः, लतानिवेशितगृहैश्च शोभिता। चित्रितगृहैः, कृत्रिमशैलकन्दरैः, विविधपुष्करिणीभिः निर्मलतोययुक्तैः च रम्या। अत्यन्तरम्यैः पद्मिनीभिः, कुमुदिनीभिः, हंससारससंवसितैः, चक्रवाकशोभितैः सरोवरैः, सदा सुरभिगन्धयुक्तैः। तत्र रम्याणि, विविधानि पद्मवनानि काननैः परिवेष्टितानि, बहूनि मनोहराणि महान्ति च जलाशयानि दृष्टानि। नन्दिनी नाम नदी तां पुरीं परिष्वज्य प्रवहति, सा चतुर्वर्णैः जनैः, शिल्पिभिः च सदा संकुला। सदा साधुभिः सेव्यमाना, विश्वकर्मणा निर्मिता, सर्वोपभोगैः, सर्वविभवैश्च पूर्णा। सदा साधुजननिवासिता, पुरुषनारीसङ्घैः, अश्वगजैः, गवां, उष्ट्र, गर्दभ, अजैश्च पूरिता। तत्र सा इन्द्रप्रस्था, स्वर्गपुरीव, सर्वगुणसम्पन्ना, विश्वकर्मणा निर्मिता, शोभते स्म। पौरवराजः कुंतीपुत्रो युधिष्ठिरः, वेदविद्भिः विप्रैः शुभैः संस्कारैः पूजितः। व्यासं पुरस्कृत्य, धौम्यस्य मन्त्रे स्थिता, राजा भ्रातृभिः सह राजपथेन जगाम। राजा स्वेन रथेन, केशवेन सह, शोभनद्वारमुखेन प्रविवेश, द्वात्रिंशद्द्वारैः अलङ्कृतम्। तस्याः समृद्धायाः पुरीद्वारात् राजा प्रविवेश; शङ्खदुन्दुभीनां शब्दाः बहुषु स्थलेषु प्रनदन्ति स्म। विप्राणां "जय" इति शब्दः सहस्रशः श्रूयते, सः मुनिभिः, सूतमागधैः, वन्दिभिश्च स्तूयमानः। राजा रथेन आगत्य राजपथं गत्वा, श्रेष्ठं प्रासादं प्रविवेश, शुभैः संस्कारैः पूजितः। प्रासादं प्रविश्य, सः जनसमूहैः परिवृतः, हर्षानन्दसमन्वितः, सत्कारैः पूजितः। सः श्रेष्ठान् विप्रान् महत्या श्रद्धया सम्पूज्य, ततः राज्यं पुरी च, नारीपुरुषसमूहैः संकुला— गवां गणैः, विपुलधान्यैः च पूर्णा—समृद्धिं प्राप्नोत्।