यथा स्वपोषिता विहङ्गमाता निजपुत्रान् निरवद्यतया रक्षति, तथा त्वया, पितरः, मम पुत्राः सदा संरक्षिताः। बहूनि दुःखानि मम प्राप्तानि, प्राणानप्यपहरन्ति; एतस्मात् परं किं कर्तव्यं न जानामि—त्वं तु तद्विदः। तव वीर्यवन्तः पुत्रा लोके न नश्यन्ति; शीघ्रमेव स्वराज्ये स्थितिं प्राप्स्यन्ति। सर्वे स्वबन्धुभिः सह, हे माधवि, त्वं शोकं मा कृथाः। पाण्डवाः कृष्णः च बुद्धिमान् विदुरः, द्रौपदीं कृष्णां पुण्यशीलां, कुन्तीं च कीर्तिमतीं गृहीत्वा, हृष्टाः नागसाह्वयाख्यां पुरीं जग्मुः, या सुवर्णकक्ष्यया सुवर्णहस्तिप्रग्रहैः च शोभिता। सा पुरी सुवर्णेन भूषिता, भग्नघटमुखैः, महादण्डिनः च तत्र स्थिताः, सर्वे शस्त्रसमुपेता अभवन्। राजा सहस्रं सुवर्णकवचधारिणां गजानां, सहस्रं सुवर्णरत्नभूषितरथानां च दत्तवान्। सः पञ्च दीप्तमान् चतुर्हययुक्तान् सुवर्णमालाविलसितरथान्, उत्तमान् चामरमालाभिः भूषितान्, दत्तवान्। राजा पञ्चाशत्सहस्रं श्रेष्ठाश्वानां, दशसहस्रं भूषणोपेतानां दासीनां, सहस्रं च शोभनधनुष्मन्तः दासान् दत्तवान्। सुवर्णशय्यान्, आसनानि, पात्राणि, अन्यानि च द्रव्याणि, गवां च गणान् दत्तवान्; पृथक् पाञ्चालराजः कोटिं प्रीत्या दत्तवान्। शतं सुवर्णयुक्तपलङ्कीनां, पञ्चशतं वाहकानां च दत्तवान्। एवं पाञ्चालराजेन बान्धवसंबन्धाय एतान् धनानि दत्तानि; सोमकः पाञ्चालीबान्धवानां हरणं दानं च अकरोत्। धृष्टद्युम्नः भगिनीं गृहीत्वा, सह सहस्रशः वाद्यनिनादेन, तत्र अगच्छत्, हे भारत। तत्र वीराः आगताः इति श्रुत्वा, अम्बिकासुतः धृतराष्ट्रः, कौरवान् पाण्डवान् प्रति प्रेषयामास। सः विकर्णं महाबाहुं, चित्रसेनं, द्रोणं, गौतमं, कृतं च प्रेषयामास, हे भारत। तैः वीरैः महारथैः परिवृताः, पाण्डवाः शोभमानाः शनैः हस्तिनापुरं प्रविविशुः। पाण्डवाः आगताः इति श्रुत्वा, नागसाह्वयाख्यां पुरीं जनाः कौतूहलात् अलङ्कुर्वन्। सा पुरी सर्वत्र पुष्पैः क्षिप्ता, उदकेन सिक्ताः, दिव्यधूपगन्धेन सुरभिः, शुभद्रव्यैः आच्छादिता। या पुरी अतुल्या, पताकाभिः, मालाभिः शोभिता, शङ्खदुन्दुभिनिनादैः, नानावाद्यस्वनैः च प्रतिश्रुत्या आकाशमिव व्याप्य बभौ। हर्षात् सा पुरी पूर्णेवाभवत्, तत्र व्यथितमनसः दुःखिताः पुरुषव्याघ्राः प्रविशन्ति स्म। ये शत्रुतापनः पूर्वं धृतराष्ट्रेण निष्कास्य नगरं त्यक्तवन्तः, ते पुण्येन पुनः मातरं सह नगरं प्रविविशुः। तत्र स्नेहदर्शनकाङ्क्षया जनैः वचनानि उक्तानि; ततः सर्वत्र प्रियाणि शब्दाः उत्पेतुः, हे भारत। 'एष पुरुषव्याघ्रः धर्मज्ञः पुनरागच्छति। यः अस्माकं पुत्रान् धर्मेण स्वकानिव पालयति, सः राजा पाण्डुः आज्ञया वनात् आगतः। सः अस्मान् हितकाम्यया आगतः, न संशयः; अद्य किमुत्तमं कर्म कृतं येन अस्माकं महत्सुखं प्राप्तम्?' इति। 'यतः कुन्तिसुताः वीराः नाथाः पुनः प्राप्ताः, यदि दत्तं, यदि हुतं, यदि तपः किञ्चित् अस्ति, तेन पुण्येन पाण्डवाः शतम् शरदानि नगरे वसन्तु' इति। ततः ते धृतराष्ट्रस्य, महात्मनः भीष्मस्य, अन्येषां च वृद्धानां पादौ प्रणेमुः। नगरस्थैः सर्वैः पृष्टाः कुशलं, धृतराष्ट्रस्य आज्ञया स्वगृहाणि प्रविशन्ति स्म। ततः दुर्योधनस्य भार्या काशिराजकन्या, धृतराष्ट्रपुत्राणां पत्न्यः च, धर्मपत्नीं पाञ्चालीं लक्ष्मीं इव, साक्षात् शचीमिव, पूजयामासुः। तत्र माधवी कृष्णया सह गान्धार्यै प्रणम्य, आशीर्वचनं दत्त्वा, पाञ्चालीं आलिङ्गयामास। गान्धारी पद्माक्षीं कृष्णां आलिङ्ग्य, 'पाञ्चाली मे पुत्राणां मृत्युः' इति मनसा चिन्तयामास। एवं ध्यात्वा, सुभलात्मजा विचार्य विदुरं उवाच—'हे क्षत्तः, कुन्तीमात्मजानि स्नुषाभिः परिचारिकाभिः च सह नय। यदि तव रोचते, पाण्डुपुत्राणां वासं शीघ्रं यथाविधि, शुभनक्षत्रे शुभतिथौ, स्थापय। यथा कुन्ती स्वगृहे पुत्रैः सह सुखं वसेत्' इति। ततः क्षत्तुः आज्ञया सर्वे व्यवस्थाः शीघ्रं कृताः। तस्मिन् काले बान्धवैः पाण्डवाः पूजिताः, नगरजनैः निगमाध्यक्षैः च ससम्मानम् अभ्यर्चिताः। भीष्मः, द्रोणः, कृपः, कर्णः, तथा बाह्लिकः पुत्रेण सह, धृतराष्ट्रस्य आज्ञया आतिथ्यकर्म अकरोत्। एवं महात्मनः पाण्डवाः सुखेन तत्र वसन्तः, विदुरः राजाज्ञया सर्वकार्याणि निर्देशयामास। महात्मनः पाण्डवाः केशवेन सह, किञ्चित्कालं तत्र स्थिताः, धृतराष्ट्रेण शान्तनवेन च आहूताः।