शान्तनुकुमारः भीष्मः बुद्धिमान्, तथा venerable आचार्यः द्रोणः, सत्यम् एव हितं वचनं पूर्वं उक्तवन्तौ; तथा त्वं अपि मम सत्यं वदसि। कुन्तिपुत्राः पाण्डवाः यथा वीर्यवन्तः महारथाः, तथा धर्मेण मम पुत्राः अपि—नात्र सन्देहः। यथा राज्यं मम पुत्राणां स्थापितम्, तथा पाण्डुपुत्राणां अपि—एषु विषये न किञ्चित् सन्देहः। ततः क्षत्ताः—विदुरः—कुरूनां भरतश्रेष्ठः, त्वं गच्छ, तान् पाण्डवान् मातरं कुन्तीम्, सम्यक् सम्मानितां, कृष्णां च देवीरूपां सह आनय। सौभाग्येन पाण्डुपुत्राः जीवन्ति, कुन्ती अपि जीवति, सौभाग्येन तैः महारथैः द्रुपदकन्या प्राप्ता। सौभाग्येन सर्वे वयं समृद्धाः, सौभाग्येन पुरोचनः शान्तः, सौभाग्येन मम महद् दुःखम् अपगतम्। एवं उक्तः विदुरः, शुद्धचेताः, शीघ्ररथम् आरोह्य, अल्पदिनेषु पाञ्चालदेशम् अगच्छत्, राजधर्मविद्। तत्र स विदुरः, धृतराष्ट्रस्य आज्ञया, यज्ञसेनस्य पाण्डवानां च समीपम् आगच्छत्। स तत्र द्रौपदीपाण्डवयज्ञसेनानां कृते रत्नानि विविधं धनं च आनयत्। स धर्मज्ञः, शास्त्रेषु पारङ्गतः, सम्यक् यज्ञसेनं नृपं उपसंगम्य, विधिवत् सन्मानं कृतवान्। यज्ञसेनः अपि धर्मानुसारं विदुरं सत्कृत्य, परस्परं कुशलप्रश्नं कृतवान्। तत्र स पाण्डवान् वासुदेवं च दृष्ट्वा, स्नेहात् आलिङ्ग्य, तेषां कुशलम् अपृच्छत्। ते च अपरिमितबुद्धयः, क्रमशः विदुरं सत्कृतवन्तः; पुनः पुनः धृतराष्ट्रस्य नाम्ना स्नेहात् कुशलम् अपृच्छन्। ततः स नृपः पाण्डुपुत्राणां कुशलम् अपृच्छत्, तेषां विविधानि रत्नानि धनानि च दत्त्वा। पाण्डवान्, कुन्तीम्, द्रौपदीम्, नृपश्रेष्ठ, द्रुपदपुत्रान् च, यथा कौरवैः दत्तम्, तथा दत्त्वा। विदुरः, धर्मज्ञः, विनयशीलः, पाण्डवकेशवयोः सन्निधौ, द्रुपदं प्रति सन्मानपूर्वकं वदति—"राजन्, त्वं स्वमन्त्रिभिः पुत्रैः सह मम वचनं शृणु। धृतराष्ट्रः पुत्रैः मन्त्रिभिः सगणः, पुनः पुनः तव कुशलम् स्नेहात् अपृच्छति; स तव सम्बन्धेन स्नेहम् धृतवान्। भीष्मः शान्तनुकुमारः कौरवैः सह, स महर्षिः, सर्वथा तव कुशलम् अपृच्छति। भारद्वाजपुत्रः द्रोणः, तव प्रियः मित्रः, समीपं आगत्य तव आलिङ्गनं कृत्वा कुशलम् अपृच्छति। धृतराष्ट्रः, हे पाञ्चाली, तव सम्बद्धः अभवत्; स आत्मनं तृप्तम् मन्यते, कौरवाः अपि। राज्यप्राप्तिः तव सम्बन्धात् अधिकं आनन्दं न ददाति, हे यज्ञसेन। एतद् ज्ञात्वा, पाण्डवान् प्रेषय; कुरवः पाण्डुपुत्रदर्शनाय उत्सुकाः। एते महात्मनः चिरकालं दूरस्थाः; ते च प्रिथा अपि नगरदर्शनाय उत्सुकाः। कौरुकुलस्त्रियः कृष्णां पाञ्चालीं द्रष्टुम् प्रतीक्षन्ते; नगरं भूमिः च तस्याः प्रतीक्षते। तस्मात् त्वं पाण्डवान् स्त्रीभिः सह शीघ्रं प्रेषय; एष मम मतम्। महात्मनः पाण्डवान् त्वया प्रेषिते, अहम् ततः शीघ्रदूतान् धृतराष्ट्राय प्रेषयिष्यामि; कुन्ती कृष्णा च पाण्डवाः आगमिष्यन्ति।" यज्ञसेनः तदा विदुरस्य वचनं श्रुत्वा, "यथा त्वया उक्तम्, तथा एव अस्ति; अहम् अपि एतस्मिन् सम्बन्धे महत् हर्षम् अनुभवानि। पाण्डवानां गमनम् उचितं स्थिरं च, किन्तु अहं स्वयम् तद् वक्तुं न युक्तम्। यदा युधिष्ठिरः कुन्तिपुत्रः, भीमसेनः, अर्जुनः, मद्रिपुत्रौ च, तद् उचितं मन्यन्ते, यदा रामः कृष्णः च धर्मज्ञौ अनुमोदन्ति, तदा पाण्डवाः प्रेष्यन्ताम्; एतौ तेषां हितसुखे नित्यनिष्ठौ। वयं सर्वे त्वत्तः निर्भराः, त्वां अनुसरामः; यद् त्वं स्नेहात् वदसि, तत् वयं करिष्यामः।" ततः वासुदेवः अवदत्—"मम अपि गमनम् रोचते; यथा नृपः द्रुपदः सर्वधर्मवित् मन्यते।" दशार्हः वीरः, नरश्रेष्ठः, बलवान्, यथा युक्तं मन्यते, तथा मम निश्चयः। यथा पाण्डवाः इदानीं मम, तथा वासुदेवस्य अपि—न सन्देहः। युधिष्ठिरः कुन्तिपुत्रः तेषां हितं यथा न चिन्तयति, तथा केशवः नरश्रेष्ठः अधिकं चिन्तयति। तदनन्तरं स धर्मज्ञः प्रिथायाः गृहम् प्रविष्टः, तस्याः पादौ स्पृशन्, भूमौ शिरः नतवान्। भ्रातृपतिं दृष्ट्वा कुन्ती पुनः पुनः शोकम् अनुभूतवती। "तव कृपया, ये लाक्षागृहदग्धाः मृताः, ते पुनः प्राप्ताः; यथा कूर्मः स्वसन्तानं चिन्तयति, तथा एषा स्थितिः। बालाः यत्नेन पालिताः सुरक्षिताः; तव भक्त्या तव पुत्राः जीवन्ति, हे भरतश्रेष्ठ।