द्रुपदः पाण्डवानां श्वशुरः, पार्षताः च भ्रातृयः, तेषां वीराः धृष्टद्युम्नस्य नेतृत्वे द्रुपदसम्भूताः। चेदिराजः शिशुपालः अपि तेषां भ्राता, महान् रथी; तेषां दुर्जयत्वं ज्ञात्वा, हे भारत, तेषां प्रति धर्मपूर्वकं यथोचितं आचर। पुरोचनकृतं महत् अपमानं इदानीं दर्शितम्; तेषां कृते, हे राजा, करुणया आज आज आत्मानं शुद्धय। तेषां प्रति एषा दया सर्वकुलस्य हिताय अपि; जीवितं परमं श्रेयः, क्षत्रियकीर्तिं च वर्धयति। द्रुपदः पूर्वं अस्माकं शत्रुः आसीत्; तं जित्वा, हे राजा, स्वपक्षं बलयितुम् शक्यते। दशार्हाः बलवन्तः, बहवः च; यत्र कृष्णः तत्र सर्वे, यत्र कृष्णः तत्र जयः। यत् सन्ध्या द्वारा साध्यं, तत्र, हे राजा, कः दैवदुष्टः युद्धेन साधयितुम् इच्छेत्? पार्थाः जीवन्ति इति श्रुत्वा, नगरजनाः ग्रामजनाः च तेषां दर्शनात् हृष्टाः; तेषां प्रियं कुरु, हे राजा। दुर्योधनः कर्णः शकुनिः च सुबलपुत्रः अधार्मिकः मूर्खः बालिशः च; तेषां मतं मा अनुसर। एषा वार्ता पूर्वं मया तव हिताय उक्ता; दुर्योधनदोषेण जनाः विनश्यन्ति। शान्तनुपुत्रः भीष्मः, धीरः, द्रोणः च वृद्धमुनिः, हिततमं सत्यम् उक्तवन्तौ; त्वं अपि मम प्रति सत्यम् वद। यथा कुन्तिपुत्राः पाण्डवाः वीराः महरथाः, तथा धर्मेण मम पुत्राः अपि—न संशयः। यथा एषा राज्यं मम पुत्राणां स्थापिता, तथा पाण्डुपुत्राणां अपि—न संशयः। हे क्षत्त, गच्छ, तान् सह मातृया, सत्कृत्य, कृष्णया च देवीरूपया, आनय, हे भारत। सौभाग्येन पृथापुत्राः जीवन्ति; सौभाग्येन कुन्ती अपि जीवति; सौभाग्येन ते महरथाः द्रुपदसुता प्राप्तवन्तः। सौभाग्येन सर्वे वयं समृद्धाः; सौभाग्येन पुरोचनः शान्तः; सौभाग्येन मम दुःखं अपि नष्टम्, हे महाबल। एवं उक्तः विदुरः शीघ्ररथं आरोह्य, अल्पदिनेषु पञ्चालदेशं प्राप्तवान्, राजधर्मविद्। ततः धृतराष्ट्राज्ञया विदुरः यज्ञसेनस्य पाण्डवानां च समीपं गतः, हे भारत। सः रत्नानि विविधं धनं च द्रौपद्यै, पाण्डवेषु, यज्ञसेनाय च न्यवेदयत्। तत्र आगत्य, धर्मज्ञः शास्त्रविद् विदुरः राजा द्रुपदं यथायोग्यं सम्यक् उपगच्छत्। सः अपि विदुरं धर्मानुसारं सत्कारं कृत्वा, कुशलप्रश्नान् च यथायोग्यं अकरोत्। तत्र विदुरः पाण्डवान् वासुदेवं च दृष्ट्वा, स्नेहात् आलिङ्ग्य, स्वास्थ्यं अपृच्छत्। तैः अनन्तबुद्धिभिः क्रमशः सत्कृतः, पुनः पुनः धृतराष्ट्रस्य नाम्ना स्नेहात् कुशलं अपृच्छत्। ततः पाण्डुपुत्राणां स्वास्थ्यं अपृच्छत्, रत्नानि धनानि च दत्तवान्। पाण्डवेभ्यः कुन्त्यै द्रौपद्यै च, हे नराधिप, द्रुपदपुत्रेभ्यः च, कौरेभ्यः यथादत्तम्। ततः विदुरः, विनीतः, पाण्डवेषु केशवे च उपस्थितः, द्रुपदं प्रति नम्रं वाक्यं उक्तवान्। हे राजन्, तव मन्त्रिभिः पुत्रैः सह मम वाक्यं शृणु:—धृतराष्ट्रः स्वपुत्रैः मन्त्रिभिः बन्धुभिः च, पुनः पुनः तव कुशलं स्नेहात् पृच्छति; सः एतत् सम्बन्धेन तव प्रति स्नेहं दृढम् धारयति, हे नराधिप। शान्तनुपुत्रः भीष्मः सर्वैः कौरेभ्यः सह, महर्षिः, सर्वथा तव कुशलं पृच्छति। भारद्वाजपुत्रः द्रोणः, तव प्रियः मित्रः, समीपं आगत्य, आलिङ्ग्य, तव स्वास्थ्यं पृच्छति। धृतराष्ट्रः, हे पाञ्चाली, तव सम्बन्धी अभवत्; सः आत्मनं सिद्धं मन्यते, सर्वे कौरेभ्यः अपि। राज्यलाभात् अधिकं तव सम्बन्धलाभं तैः हर्षजनकं मन्यते, हे यज्ञसेन। एतद् ज्ञात्वा, पाण्डवान् प्रेषयितुम् उचितम्; कुरवः पाण्डुपुत्रदर्शनाय उत्सुकाः। एते महात्मनः चिरकालं दूरस्थिताः; ते पृथया सह नगरदर्शनाय उत्सुकाः। कुरुकुलस्त्रियः कृष्णां पाञ्चालीं द्रष्टुम् इच्छन्ति; नगरं भूमिः च तस्याः प्रतीक्षते। अतः पाण्डवान् सह पत्निभिः शीघ्रं प्रेषयितुम् उचितम्; मम मतम् एतत्। तव प्रेषिते महात्मसु पाण्डवेषु, हे राजन्, ततः अहं शीघ्रदूतान् धृतराष्ट्राय प्रेषयिष्यामि; कुन्तिपुत्राः कुन्त्या कृष्णया च आगमिष्यन्ति। एवं विदुरस्य वचनं शृण्वन् द्रुपदः प्रहृष्टः अभवत्। सः उक्तवान्—"यथा त्वया उक्तं, हे विदुर, तथा एव मम अपि हर्षः एषा सम्बन्धे जातः। एषां महात्मनाम् गमनं यथायोग्यं दृढं च स्यात्; किन्तु एतत् मया स्वयम् उक्तुम् उचितं नास्ति। यदा युधिष्ठिरः कुन्तिपुत्रः, भीमसेनः, अर्जुनः, मद्रिद्वयः च, ते वीराः, यथायोग्यं मन्यन्ते...