लोभेन तानि सर्वाणि गृह्य, तस्य लोभोऽपि वर्धितः; स सर्वं हृत्वा राज्यं अपि हर्तुम् इच्छति स्म। राजा तु सर्वेन्द्रियविहीनः केवलं श्वासमात्रेण यत्नतः अपि राज्यं धारयितुं न अशकत्, यथाश्रुतम्। किं अन्यत्, भाग्येनैव तस्य नरपतित्वं लब्धम्? यदि राज्यं तव भाग्ये लिखितम् अस्ति, नृपते, तर्हि नूनं तव भविष्यति। सर्वे लोके पश्यन्ति चेत् अपि, राज्यं तव स्थास्यति; भाग्ये तु अन्यथा निश्चिते, यत्नेन अपि तद् न लभ्यते। अतः पण्डित, मन्त्रिणां पुण्यपापयोः विवेकः कर्तव्यः; पापानां निष्पापानां च वचांसि अवगन्तव्यानि। विद्मः, त्वं पक्षपातात् एतानि भाषसे; पाण्डवान् प्रति द्वेषात् दोषान् दर्शयसि। अहम् तु, कर्ण, तव कुलस्य यशः वर्धयन्, परमहितं ब्रुवे; यदि तव मन्यसे हानिकरं, तर्हि यत् तव हिततमं, तत् वद। यदि तु मम उक्तात् अन्यथा किञ्चित् क्रियते, मम मतम्, कुरवः शीघ्रं विनश्यन्ति। राजन्, निःसंशयं स्वजनैः तव हिताय मन्त्रः अर्हसि; किन्तु तेषां वचांसि त्वया अनादृतानि, तस्मिन् काले निरर्थकानि। भीष्मः शान्तनवः, कुरुषु श्रेष्ठः, हितकराणि प्रीतिकराणि वचनानि उक्तवान्, राजन्, तानि त्वया न स्वीकृतानि न च श्रुतानि। तथैव, द्रोणः अपि पुनः पुनः परमहितमुक्तवान्; किन्तु कर्णः राधेयः तानि तव हिताय न मन्यते। चिन्तयन्, राजन्, तव सखिषु ताभ्यां द्वाभ्यां सिंहसमाभ्यां श्रेष्ठः न कश्चन दृश्यते। तौ द्वौ वृद्धौ, प्रज्ञायुक्तौ, विद्वांसौ; तव च पाण्डुपुत्राणां च मध्ये समौ। धर्मे सत्ये च, राजन्, तौ दुर्जयौ; न संशयः, रामदशरथसुतगयाभ्यां अपि। न कदाचित् तयोः किञ्चिद् अप्रियम् उक्तम्, न च तयोः त्वयि किञ्चिद् दुष्कृत्यम् दृष्टम्। तौ नरसिंहौ, राजन्, त्वयि निष्पापौ; कथं तौ सत्यपराक्रमिणौ तव हिताय न विचिन्तयेयुः? बुद्धिमन्तौ, नराणां श्रेष्ठौ, राजन्, तव हेतोः किञ्चिद् वक्रं न वदेताम्। अतः, कुरुनन्दन, मम निश्चयः—तौ धर्मविदौ लाभाय पक्षपातं न वक्ष्यतः। एषः मम मतः, तव परमहितम्, भारत; तव पुत्राः तु दुर्योधनप्रमुखाः अन्यथा मन्यन्ते। पाण्डवाः अपि तव एव पुत्राः, नृपते; यदि तेषु कश्चन किंचित् अहितं चिन्तयेत्, ज्ञानी तद् अवगच्छेयुः। तव मन्त्रिणः विशेषतः परमहितं न पश्यन्ति; यदि च, राजन्, हृदि स्वेषु भेदः अस्ति, गूढं प्रकाशयन्तः अपि, तव हितं न साधयेयुः। अतः, राजन्, तौ द्वौ महात्मानौ, महायशस्विनौ, किञ्चिद् स्पष्टं न उक्तवन्तौ, यतो हि तव निश्चितं नास्ति। यद् अक्षमतां तौ पुरुषश्रेष्ठौ उक्तवन्तौ, तद् अस्तु, नरसिंह, तव शुभाय। कथं पाण्डवः सव्यसाची धनञ्जयः, देवेन्द्रेण अपि, संग्रामे विजेतुं शक्यः? भीमसेनः दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, राक्षसानां भीषणः, महाबाहुः। स एव हिडिम्बं संयुगे जघान, यः रावणसमः युद्धे, तथा बकं राक्षसम्। स भीमः, राजन्, यः वीर्यवान्, संग्रामे युध्यन्, अमरैः अपि जेतुं न शक्यः। तथैव, युद्धे, यमसुतौ द्वौ, यमपुत्रसमानौ, जीवितुम् इच्छता केनापि जेतुं न शक्यौ। यस्मिन् धृतिः, दया, क्षमा, सत्यं, शौर्यं च नित्यं वर्तन्ते—ज्येष्ठः पाण्डवः—संग्रामे कथं जेतुं शक्यः? यस्मिन् रामः सहायः, जनार्दनः मन्त्रदः, सत्यकि च तेषां पक्षे—एवं पुरुषान् कथं संग्रामे जेतुं शक्यते? द्रुपदः तेषां श्वशुरः, पार्षताः भ्रातरः, धृष्टद्युम्नप्रमुखाः वीराः; केचिद् द्रुपदजाः भ्रातरः। चेदिराजः शिशुपालः च भ्राता, महारथः; तेषां अजेयत्वं ज्ञात्वा, भारत, तेषु धर्मेण यथावत् आचर। एषा महती अवमानना, पुरोचनकृतः, निर्दिष्टा; अद्य तेषु दयया, राजन्, आत्मानं शुद्धय। तेषु अनुकम्पा अपि कुलस्यैव हिताय; जीवितं परमं श्रेयः, क्षत्रियस्य च कीर्तिवर्धनम्। द्रुपदः महाबलः पूर्वं शत्रुः आसीत्; तम् आप्नोहि, राजन्, तव पक्षः बलवत्तरः भविष्यति। दशार्हाः बलवन्तः, बहवः; यत्र कृष्णः, तत्र सर्वे; यत्र कृष्णः, तत्र विजयः। यत् साम्ना साध्यते, राजन्, भाग्यदुष्टः कः तद् विग्रहेण साधयेत्? पार्थाः जीवन्ति इति श्रुत्वा, नगरजनाः ग्रामजनाः च तेषां दर्शनात् हृष्टाः; तेषां प्रियं कुरु, राजन्। दुर्योधनः, कर्णः, शकुनिः च सुभलपुत्रः, अधार्मिकाः, मूढाः, बालिशाः; तेषां मन्त्रं मा अनुव्रज। एतत् पूर्वं मया तव हिताय उक्तम्, राजन्; दुर्योधनस्य अपराधात् प्रजाः विनश्यन्ति।