धर्मे प्रतिष्ठिते पाण्डवः पृथिवीं भुङ्क्ते स्म। तस्य जयमुपलभ्य, अहं मन्ये—सर्वे देवा इन्द्रसहिताः अपि पाण्डवान् न शक्नुवन्ति विजेतुम्। यस्य हेतोः कृष्णः शङ्कर्षणश्च नित्यं प्रवृत्तौ तिष्ठतः, यदि तत्र हितमिच्छसि, ममापि मतं यदि रोचते—सर्वैः पाण्डवैः सह संमतिं कृत्वा यथागतं गच्छामः। यद्यपि अत्रोच्चशृङ्गद्वाराणि, प्रासादाः, शतान्तरालयाः च दृश्यन्ते। एषा पुरी उत्तमा, सुविहिता, रक्षिता च, उदकेन परिवृता अस्ति, तृणधान्यैः, काष्ठैः, यन्त्रैः, शस्त्रैः, औषधैश्च पूर्णा। बहुवातायनसंयुक्ता, कोष्ठागारयज्ञवाटैः च समुपेता, भीमबलोत्क्षिप्तचक्रैः, महास्तम्भैः च रुधिरिता। दृढपरिखाः, प्राकारैः समुपेता, शतशस्त्रयन्त्रसंकीर्णा, ईषद् ईषद् ईषद् ईटिकाष्ठमृद्भिः कृतबन्धनमाला। अन्तः सति, तत्र शूरनरैः प्राकारकर्तृभिः पूजिता पुरी, पाण्डरनाम्ना तत्र जातेन तेजसा च शोभते। सर्वतः तल्लता महान् प्राकारः ताळवृक्षैः परिवृत्तः, महात्मना द्रुपदस्य जनाः निष्ठावन्तः। ये च बह्याभ्यन्तरस्थाः, दानमानसम्मानैः उपनताः, ते अपि निष्ठिताः; एते सर्वे बलवीर्यसम्पन्नैः राजभिः संयता इति ज्ञातव्यम्। दशार्हाः शस्त्रधारिणः समागमिष्यन्ति; तस्मात्, धार्तराष्ट्रपाण्डवयोः शमं कुर्याम। यदि मम वाक्यमनुग्राह्यं, स्वराज्यं प्रतिगच्छाम; सर्वेषां यदि रोचते, एष एव धर्म्यः, सुरक्षितः च राज्ञां मार्गः इति मन्ये। एवं सौमदत्तेः वचः श्रुत्वा, विकर्तनात्मजः कर्णः, महाबलः, सर्वकाले कर्तव्येषु निपुणः, तदा समये वाक्यमुवाच। यदुक्तं तव, तत्र न दोषमपश्यमि—नीतिसंयुक्तमिदं वचनम्। अधुना मम वाक्यं शृणुत। कार्येषु न कदापि द्विधा चेतसा प्रवर्तेत; द्विधा चेतसा किञ्चिदपि न सिद्ध्यति। नायं नगरं परिघेन, न चाभिघातेन, न च क्षयणेन गृहीतुं शक्यम्; केवलं घोषणया कार्यं न साध्यते। अधुना, यदा वृष्णयः पृष्ठतः न आगच्छेयुः, तदा आक्रमणस्य समयः इति मम मन्यते। भवन्तः स्वबलवीर्येण प्राकारं भित्वा, मुषलानि खण्ड्यां परिखायां स्थापयन्तु। जलं शोष्यताम्, भूमिः समाअसमां क्रियताम्; तृणकाष्ठैः महान् खाता पूर्यताम्। राजमार्गेषु घोषयन्तु—योऽरिं हन्याद्, गजं, अश्वं, पदातिं वा, सः दानमानसंमानैः सम्पूज्यते। गजस्य दशसहस्रं, अश्वपदातिनां पञ्चसहस्रं, रथस्य तु द्विगुणं द्रव्यं राज्ञः दास्यन्ति। ये तु सुखासक्ताः, बालाः, वृद्धाः, युद्धे मनः निष्ठितं न येषां, ते भीरवः पृष्ठतः स्थेयुः। कोऽपि आज्ञां विना न निर्गच्छेत्, न च प्रवेशयेत्; स्वमानं रक्षन्तु—शुभमस्तु—वयं निश्चितं शत्रून् जेष्यामः। वाताः सदा अनुकूलाः, पशवः पक्षिणश्च, अग्नयः दीप्ताः, शस्त्रकवचानि च शोभन्ते। कर्णस्य वचनं श्रुत्वा, यः धार्तराष्ट्राणां हितं चिन्तयन्, राजानः युद्धे रिपून् कम्पयन्तः निर्जग्मुः। तेषां चित्तं विषयेषु न आसक्तम्, केवलं रिपून् निघ्नन्ति, युद्धे च प्रवृत्तम्। तेषां अग्रे कर्णः सिन्धुर्महातरङ्ग इव, दुःशासनः महामीनः, दुर्योधनः महातिमिङ्गिलः च स्थिताः। तदा भीमः स राजसागरः, घोरनिनादं कृत्वा, नगरं वामतोऽभितः शीघ्रं प्रवव्राज। अजेयममित्रसेनं दृष्ट्वा, यत्र शस्त्रकवचवैश्वानरदीप्तिः, कम्पमानाः द्रुपदपुत्राः उच्चैः शब्दं चक्रुः। ते महाबलिनः, उत्तमरथैः, मेघनिनादसमस्वनैः, नगरद्वारात् निर्गत्य, शत्रून् कम्पयन्तः अभ्यधावन्। धृष्टद्युम्नः, शिखण्डी, सुमित्रः सौम्यः, चित्रकेतुः, सुकेतुः, ध्वजकेतुश्च—एते महाबलिनः राज्ञः द्रुपदस्य पुत्राः विजयकाङ्क्षिणः, द्रुपदश्च महाबलः, श्वेतपग्रामध्वजेन शोभमानः। श्वेतचामरछत्रधारी, श्वेतध्वजयुक्तरथस्थः, सः राजश्रेष्ठः पुत्रैः परिवृतः शोभते। पूर्णेन्दुरिव तारागणे, सः ध्वजाग्रैः विकम्पमानैः, सम्यक् गतिः, अविचलितः, स्फुरति। द्रुपदसेना कुरुसैन्यं प्रति अभ्यधावत्; उभयपक्षयोः महान् शब्दः अभवत्। यथा नद्यः प्रवाहाः, तथैव सेनाः समागताः; तत्र रथगजाश्वविभ्रान्तैः, संकुलानि च पदातयः। भिन्नदीपशिखाभिः इव सर्वतो दीप्तिमन्तः बभासुः, महान् शब्दः दुन्दुभिशङ्खनिनादैः समारभ्य अभवत्। सर्वे पाण्डवाः महात्मानः, रोषेण पूर्णाः, तदा मेघनिनादरथेषु, श्रेष्ठाश्वयुक्तेषु, समारुह्य निर्जग्मुः। भरतानां श्रेष्ठाः, दीप्तध्वजिनः, रथारूढाः, पाण्डुपुत्रान् धनुष्मतः स्थितान् दृष्ट्वा, सर्वे राजानः कम्पितहृदयाः अभवन्। पाण्डुपुत्रेषु प्रस्थितेषु, विजयाशां दृष्ट्वा, द्रुपदसेनायां हर्षोत्साहः अभवत्। द्रुपदबलस्य विजयशुभशंसा जाताः, तदा चिरकाले, उभयसेनयोर् मध्यम्, महान् संग्रामः अभवत्।