माधवः पाण्डवेषु विविधदेशसमुत्पन्नानि मूल्यवानि वस्त्राणि, चर्मणि, चर्मावरणानि, रत्नानि, स्निग्धानि च शुभानि वस्तूनि दत्तवान्। सः तेषां शय्यासनयानानि महान्ति नानाविधानि, शतशः वैडूर्यहीरकखचितानि पात्रीणि च अददात्। कृष्णः तेषां रूपयौवनशीलसम्पन्नाः सुशिक्षिताः विविधजनपदजनिताः दास्यः समलङ्कृताः च अददात्। सः तेषां शास्त्रशिक्षितान् गजान्, श्रेष्ठान् अश्वान्, सुवर्णवस्त्राभिरलङ्कृतान् रथांश्च अददात्। मधुसूदनः अचिन्त्यात्मा तेषां निःशुद्धस्वर्णमयानि असंख्येयानि पङ्क्तिशः सुवर्णानि प्रेषयामास। धर्मनिष्ठः राजा युधिष्ठिरः तानि सर्वाणि गोविन्दस्य प्रीत्यर्थं महता हर्षेण स्वीकृतवान्। ततः राज्ञां गुप्तचरैः प्राप्तानि कार्याणि समुपस्थितानि; शुभलक्षणा द्रौपदी पाण्डवैः सह पतिभिः संयोगमगच्छत्। तत्र यः महात्मा धनुर्गृह्य लक्ष्यं विदारितवान्, सः अर्जुनः जितशत्रुवर्यः महेषुधीति स्मृतः। यः क्रुद्धः बलवान् मध्रराजं शल्यं वृक्षेणोत्पाट्य प्रविध्य युद्धे पुरुषान् भयमावहन्, सः महात्मा भीमः तत्र न किञ्चिदपि व्याकुलतां प्रपेदे; यस्य स्पर्शः भीषणः, यः शत्रुसैन्याङ्गानि पतयति। यः युद्धे दुर्जयेन नातिक्रामत्, सः राजा पाण्डवश्रेष्ठो धर्मज्ञो बुद्धिसम्पन्नश्च। तौ धर्मज्ञौ निपुणौ च यमौ, समौ बलवीर्ययोः, ये दुर्जयस्य अनुजान् युद्धे प्रत्युद्यतवन्तौ। पाण्डुपुत्राः शान्ताः ब्रह्मस्वरूपिणः इति श्रुत्वा राजानः विस्मयं जग्मुः। सर्वे नागराः राजानश्च विस्मिताः, यतः लाक्षागृहे कुन्तीपुत्राः सह मातृका नष्टाः इति श्रुत्वा। सा विश्रुता देवी, ते च नरपतयः, तान् सर्वेषां राज्ञां मध्ये पुनर्जातानिव मनीषिणः। ततः भीष्मं धृतराष्ट्रं च, पुरोचनकृतं महाघोरकर्म दोषयामासुः। यदा प्रथिता धर्मज्ञाः सदाचारसम्पन्नाः मातृहितनिष्ठाश्च पाण्डुपुत्राः नाश्यन्ते स्म, तदा स्वयम्वरे सम्पन्ने, भरतश्रेष्ठ, धृतराष्ट्रपुत्राः कर्णशकुनिसुतवशात् मन्त्रयितुम् आरब्धवन्तः। "एकः शत्रुः दुर्बलः कर्तव्यः, अन्यः पीडनीयः; मम मतम्—सर्वक्षत्रियाणां हितार्थं कुन्तीपुत्राः नाशनीयाः। यदि पराजिताः यूयं विना संधिं गच्छथ, निश्चितं मनः क्लेशं प्राप्स्यति। अत्रैव पाण्डवान् गृह्णीमहि, अन्यथा लोके हास्यं लभेमहि। येन राजा शरणं प्राप्तः, येन च वसितुमिच्छन्ति, सः द्रुपदः मम मतम्, अल्पबलपराक्रमः। यावत् वृष्णिवर्यः, महाबलश्च शिशुपालः, पुरुषशार्दूलश्च चेदिराजः, पाण्डवान् न जानन्ति, तावत्। यदा द्रुपदः पाण्डवैः सह एकीकृत्य महानात्मा भविष्यति, तदा ते दुष्प्रसह्याः स्युः—न संशयः। यावत् सर्वे राजानः न निश्चिताः, तावत् एव पाण्डवानां नाशे निर्णयः कर्तव्यः। यदि भीमः लाक्षागृहात् यथा मुक्तः, पुनः संकटात् विमुच्येत, तदा महद्भयम् आविशतु। ये चात्र आगतम्, चिरकालं स्थितवन्तः, तेषां प्रतिकर्तुं कठिनम्, यथा द्वयोः महागजानाम्। समागतबलं हन्यताम्, बलवतः, किल कुरुसैन्यं पतिष्यति पक्षिवदिति। नगरी सम्पूर्णेन बलप्रहारैः विनश्यतु, सर्वे संज्ञाय, कालेऽस्मिन्।" शकुनिवचनं निशम्य दुष्टमति, सोमदत्तः परमं वाक्यमुवाच—"स्वस्य परस्य च सप्ताङ्गानि, देशं कालं च षड्गुणान् ज्ञात्वा, स्थितिं वृद्धिं हानिं भूमिं मित्रं वीर्यं च विचिन्त्य, शत्रुं विपन्नं प्रहारयेत्। पाण्डवाः मित्रकोशयुक्ताः, बलवीर्यसम्पन्नाः, स्वकर्मणा प्रजाप्रियाश्च मम मतम्। अर्जुनरूपेण सर्वे प्राणिनः चक्षुः हृदयं च हर्षयति, मधुरया वाचा पुरुषाणां श्रोत्राणि मोदयति। न केवलं दैवात्, यद्यत् प्रजाः मनसि रम्यं मन्यन्ते, तत् सः कर्मणा साधयति। नाप्रियम्, नासक्तम्, न मिथ्या, न च अप्रियं किञ्चिदपि पार्थेन उक्तम्, यस्य वाक् रम्या। एवंगुणसम्पन्नान् राजचिह्नयुक्तान् अहं न पश्यामि यो बलात् जेतुं क्षमः। महद्बलम् प्रभावश्च, बहुविधा मन्त्रशक्तिश्च, तेषां प्रथितानां पाण्डुपुत्रेषु वर्तते। युधिष्ठिरः बन्धुवलम्, समयं च जानाति; सः सान्त्वदानभेददण्डैः कार्यं साधयति। अतः मम मतम्—शत्रवो न क्रोधेन, अपि तु द्रव्येण, मित्रबलैः च जितव्याः।