कुन्ती धर्मपत्नी कृष्णां परिष्वज्य, द्रुपदस्यान्तःपुरं प्रविवेश। तत्र कौन्तेयपत्नीः सौम्यचित्ताः तां ससम्मानं पूजयामासुः। ततः सिंहगमना, वृषनेत्राः, अजिनवाससः, सुप्रच्छन्नस्कन्धाः, महाभुजाः सर्पवलयसमाः पुरुषश्रेष्ठाः पाण्डवाः तत्र दृश्यन्ते स्म। तान् दृष्ट्वा राजा, मन्त्रिणः, राजपुत्राः, सखा, परिचारकाः च अत्यन्तं प्रमोदिताः। तत्र वीराः, विलम्बं विना, क्रमशः उत्तमासनेषु पादपीठेषु च उपविविशुः; तेषां मनसि तेषु दिव्यासनप्रभासु न विस्मयः। ततः सुवर्णरजतपात्रेषु विविधं स्वाद्वन्नं, साधारणं च, उपस्थापितम्। सुशोभिता दासदासीः परिचारकाः च तेषां भोजनं सम्यक् अर्पयामासुः। तत्र तृप्ताः पाण्डवाः यथेष्टं भुक्त्वा, शेषं त्यक्त्वा, सभागृहं प्रविविशुः। एतद् दृष्ट्वा द्रुपदात्मानः राजा च मन्त्रिप्रमुखैः सह प्रमुदिताः, कुन्तीपुत्रान् राजपुत्रान् इति अभिजज्ञुः। ततः द्रुपदपुत्रः युधिष्ठिरं राजपुत्रं आहूय, ब्राह्मणविधिना ससम्मानं पूजयामास। स सौम्यचित्तः कुन्तीपुत्रं पप्रच्छ—"कथं विज्ञास्यामः, किं यूयं क्षत्रियाः, ब्राह्मणाः, उत्तमवैश्याः, शूद्राः, उत सिद्धाः मायया विचरन्तः?" इति। "हि, कृष्णार्थं देवाः अपि प्राप्ताः; सत्यं ब्रूहि, अस्माकं संदेहः महान्। अस्य संशयस्य अन्तः सन्तोषाय स्यात्; शुभं भवतु, रिपुसूदन।" "स्वेच्छया सत्यम् उक्तव्यं, सत्यं हि राज्ञां शोभते; यथा यज्ञे दाने च कृतं, तथैव वक्तव्यं, न तु असत्यं। तव वचः, अमरवचनसदृशं, श्रुत्वा विवाहः यथाविधि भविष्यति। चिन्ता नास्तु, राजन्; हर्षः भवतु, द्रुपदात्मज। तव कामः सम्पूर्णः, न संशयः।" "वयं क्षत्रियाः, महात्मनः पाण्डोः पुत्राः। मां ज्येष्ठं कुन्तीपुत्रं विद्धि, अयं भीमसेनः, अयं अर्जुनः। एतेन द्वाभ्यां तव कन्या सभा मध्ये जिताः। तत्र सहदेव-नकुलौ च कुन्ती च, यत्र कृष्णा तिष्ठति। तव मनसः शोकः गच्छतु, नरश्रेष्ठ; वयं क्षत्रियाः। तव कन्या कमलसमाः एकस्मात् सरसः अन्यं सरः प्राप्ता।" "एवं सत्यं तव कथयामि, महाबाहो; त्वं हि अस्माकं गुरुः, परमं शरण्यम्।" इति। ततः राजा द्रुपदः हर्षाश्रुपूर्णलोचनः, प्रमोदात् किञ्चित्कालं युधिष्ठिरं प्रत्युवाच न शशाक। स तु हर्षं निगृह्य, युधिष्ठिरं यथोचितं प्रत्युवाच। धार्मिकः स राजा तान् पृच्छति स्म—"कथं पूर्वं पलायिताः?" पाण्डुपुत्रः सर्वं क्रमशः न्यवेदयत्। कुन्तीपुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, द्रुपदः राजा धृतराष्ट्रं तु तिरस्कारं चकार। तदा स युधिष्ठिरं सान्त्वयन्, राज्यं प्रतिजज्ञे। ततः कुन्ती, कृष्णा, भीमसेनः, अर्जुनः, सहदेव-नकुलौ च, राजाज्ञया महाप्रासादं प्रविविशुः। तत्र ते याज्ञसेनेन पूज्यमानाः, आश्वास्य, राजा पुत्रैः सह पर्यपृच्छत्—"कुरुपुत्रः महाबाहुः अर्जुनः मम कन्यां यथाविधि शुभदिने गृह्णातु; मुहूर्तं निश्चितं क्रियताम्।" धर्मराजः युधिष्ठिरः प्रत्युवाच—"मम विवाहः अपि योज्यः, नरश्रेष्ठ।" "त्वं वा, वीर, कन्यां गृहाण यथाविधि, वा कृष्णां यः इच्छसि तस्मै ददातु।" "राजन्, द्रौपदी अस्माकं सर्वेषां पत्न्यस्तु; एवं मम माता पूर्वं उक्तवती। अपि च अहम् अपि, भीमसेनः अपि अविवाहितौ; तव रत्नमयी कन्या पार्थेन प्राप्ता।" "एष धर्मः अस्माकं, राजन्—यत् प्राप्तं तद् सर्वे विभजामः, अन्नमिव; न चाहं धर्मं भङ्क्तुमिच्छामः।" "अनुक्रमेण विना, धर्महानिः स्यात्; तस्मात् कृष्णा सर्वेषां धर्मेण पत्न्यस्तु, अग्नौ प्रतिज्ञां कुर्वन्तु।" "बह्व्यः पत्न्यः कुरुवंश्ये कस्यचित् श्रूयन्ते, न तु एकस्याः बहवः पतयः।" "एवं न लोके, न वेदे धर्मः श्रुतः; त्वं धर्मशुद्धः, वेदविरुद्धं कर्म मा कुरु। किमर्थं एषा बुद्धिः, कौन्तेय?" "धर्मः सूक्ष्मः, महाबाहो, मार्गं न जानिमः; पुरातनानां पन्थानं अनुगच्छामः।" "न मम वाक्यं मिथ्या, न च मनः अधर्मे प्रवृत्तम्; माता अपि एवं वदति, एषा मे बुद्धिः।" "रुद्रनिर्दिष्टे आश्रमे, व्यासात् एतद् श्रुतं मया; स धर्मः दृढः, राजन्—अविचार्य तं आचर, न च संशयं कुरु।" "त्वं, कुन्ती, मम पुत्रः धृष्टद्युम्नः च, एतत् समालोच्य, श्वः प्रातः यथायोग्यं कुर्याम।" एवं सर्वे मिलित्वा मन्त्रयामासुः, भरतश्रेष्ठ; तस्मिन् काले द्वैपायनः व्यासः आकस्मिकं तत्र आगतः, राजन्।