तत्र सुवर्णपद्मचिह्नैः शोभिताः राजानुग्राह्याः श्रेष्ठाश्च रथाः सुसंयुक्ताश्चाश्वैः समुपस्थिताः। तानारुह्य सर्वे पाण्डवाः सभार्याः पाञ्चालराजगृहं प्रति प्रस्थिताः। तदा तेषां मध्ये पुरोहितः सहैव सर्वैः कुरुप्रवैरपि महत्तरान् रथानारुह्य ययुः। एकस्मिन्नेव रथे कुन्ती च कृष्णा च समारुह्य गताः। ते सर्वे सुरभिगन्धवस्त्रैः माल्यैश्च विविधैः भूषिताः, नानाविधाभरणैः शोभमानाः, शुभगीतैः वाद्यनिनादैश्च, साध्वीभिः स्त्रीभिः कृतैः रमणीयैः गीतैः सहिताः प्रसन्नमनसः प्रस्थिताः। दीपप्रभाभिः ब्राह्मणैश्च सह समुत्साहेन ययुः। युधिष्ठिरस्य निर्देशेन पाञ्चालराजस्य मुख्यः पुरोहितः गत्वा यथोक्तमखिलं वचनं राजा पाञ्चालाय निवेदयामास। स राजा धर्मात्मनः युधिष्ठिरस्य वाक्यं श्रुत्वा पाण्डवानां चित्तमवेक्षितुमिच्छन् नानाविधानि द्रव्याणि समुपाहरत्। फलं माल्यं कवचानि, छत्राणि, आसनानि, गावः, रज्जवः, बीजान्यपि कृष्यर्थानि समुपस्थापितानि। यानि चान्ये कर्मसु साध्यानि, सर्वाणि तत्र समुपस्थितानि; क्रीडार्थं च यानि यथोचितानि, तानि सर्वाणि राजा प्रदत्तवान्। विचित्रकवचानि छत्राणि, उत्तमानि खड्गान्, शोभनाश्वांश्च रथांश्च, श्रेष्ठधनूंषि विचित्रबाणांश्च, शूलानि तोमराणि सुवर्णविभूषितानि शस्त्राणि च समुपस्थितानि। शूलानि, गदाः, परशवः, युद्धाय सर्वविधानि शस्त्राणि, उत्तमानि शय्यासनानि सुशीतेषु वस्त्रेषु च, नानाविधानि वसनानि अपि तत्रासन्। कुन्ती धर्मपत्नी कृष्णामालिङ्ग्य अन्तःपुरं द्रुपदस्य प्रविवेश। तत्र राज्ञः कौरेवस्य पत्न्यः सौम्यचित्ताः कुन्तीमादरात् पूजयामासुः। तत्र पाण्डवान् नरवरान् सिंहगमनेन, वृषनेत्रान्, अजिनाम्बरधारिणः, गूढस्कन्धांश्च, दीर्घबाहून् महोरगपङ्क्तिवत् दृष्ट्वा, सर्वे तत्र उपस्थिताः राजा मन्त्रिणः पुत्राश्च मित्राणि च, सर्वे परमसन्तोषं प्राप्तवन्तः। तेषां वीराणां तत्रोत्तमासनेषु पादपीठेषु चोपवेशनं कृतम्, क्रमशः प्रविश्य, न किञ्चित् विस्मयं प्राकुर्वन्। हिरण्यरजतपात्रेषु विपुलं मधुरं चान्नं समुपहितम्। सेवकाः सेविकाश्च, भूषिताः, परिचारकाः चान्नं समर्पयन्ति स्म। तत्र तृप्ताः पाण्डवाः सर्वे भोजनं कृत्वा, शेषमन्नं त्यक्त्वा सभां प्रविविशुः। एतद् दृष्ट्वा द्रुपदस्य पुत्राः स्वयञ्च राजा मन्त्रिप्रमुखैः सह हृष्टमनसः पाण्डुपुत्रान् राजपुत्रानिव साक्षात् प्रतिजज्ञुः। ततो द्रुपदपुत्रः युधिष्ठिरं राजपुत्रं आहूय, ब्राह्मणविधिना तं सत्कृत्य, सान्त्वपूर्वकं पृष्टवान्— "कथं विज्ञास्यामः, यूयं क्षत्रियाः किं ब्राह्मणाः, उत वा वैश्यश्रेष्ठाः, शूद्रजाता वा, आहोस्वित् सिद्धाः स्वैरगत्युपजीविनः?" "कृष्णायाः कारणेन देवाः अपि प्राप्ताः। तत्त्वं वद, अस्माकं हि महद् संशयं जातम्। संशयस्य च छेदेन हृदयं तुष्टिं यायात्। सत्यं वद, सत्यं हि राज्ञां शोभनं, यथायोग्यं यज्ञदानेषु कृतं वदेत, मिथ्या कदापि न। तव वचनेन, यथा दिव्याः, तथा विवाहः विधिना भविष्यति। चिन्तां मा कृथा, राजन्, तव कामः निःसंशयं सिद्धः।" "वयं क्षत्रियाः, राजन्, पाण्डोः महात्मनः पुत्राः। अहं ज्येष्ठः कौन्तेयः, एते भीमसेनार्जुनौ। एतेन तव कन्या राजसभायाम् अर्जिता। अत्र च नकुलसहदेवौ, कुन्ती च, यत्र कृष्णा तिष्ठति। चिन्तां त्यज, वयं क्षत्रियाः, तव कन्या पद्मिनीव सरःसरः पर्यायम् याता।" "एतत् सर्वं यथातथ्यं तुभ्यं वदामि, त्वं हि अस्माकं गुरुश्च परमश्च शरणम्।" एवमुक्त्वा पाण्डुपुत्रेण, राजा द्रुपदः हर्षबाष्पपूरितलोचनः, प्रमोदवशात् किञ्चित्कालं प्रत्युक्तुं न शशाक। स तु सन्तोषं निगृह्य यथोचितं युधिष्ठिरं प्रत्युवाच। धर्मराजं पृच्छति स्म—"कथं पूर्वं पलायनमभवत्?"—इति। पाण्डुपुत्रेण सर्वमाख्यातम्। तच्छ्रुत्वा द्रुपदः राजा धृतराष्ट्रं निन्दयामास। युधिष्ठिरं सान्त्वयित्वा, राज्यं तस्मै प्रतिजज्ञौ। ततोऽनुज्ञया राज्ञः कुन्ती कृष्णा च भीमसेनार्जुनौ च नकुलसहदेवौ च महान्तं प्रासादं प्रविविशुः। तत्र राज्ञा यज्ञसेनेन सन्मान्य सत्कृत्य चिरं स्थिताः। तेषां हृदये विश्वासं संप्राप्य, स राजा पुत्रैः सह तैः समं वाक्यमब्रवीत्—"कुरुपुत्रः अर्जुनः कृष्णायाः पाणिं विधिवत् गृह्णातु शुभदिने, मुहूर्तं निश्चित्य।" तदा धर्मराजः युधिष्ठिरः राजानं प्राह—"ममापि विवाहः विधिवत् कर्तव्यः।" अथवा त्वं वा वीर, कृष्णायाः पाणिं गृहाण, अन्यथा यं त्वं इच्छसि तस्मै ददातु। पश्य, द्रौपदी सर्वेषां नः रानी भविष्यति, यथा मम माता पूर्वं उक्तवती।