दृष्ट्वा क्रुद्धान् पुरुषान् अनेकान्, शस्त्राणि गृहीत्वा त्वरमाणान्, द्रुपदः भीतया ब्राह्मणान् शरणं प्रपेदे। न स भीतो न दीनः, न च प्राणरक्षणाय, किं तु अभयार्थी सन् ब्राह्मणान् उपेयाय। तदा महाबलौ पाण्डुपुत्रौ, महाधन्विनौ रिपुसूदनौ, तान् मदोन्मत्तद्विपानिव पतमानान् प्रतिरोद्धुम् आरब्धवन्तौ। ततः राजानः शस्त्रपाणयः, हस्तेषु वर्माणि बद्ध्वा, अर्जुनं भीमसेनं च कौरवसुतौ जिघांसन्तः समुत्तस्थुः, न तौ सहन्तुं शेकुः। तदा भीमः, अद्भुतकर्मा भीषणकर्मा च, वज्रसारः इव, द्वाभ्यां बाहुभ्यां वृक्षं समुल्लिख्य, एकाकी गजपतिरिव स्थितः। तं वृक्षं शस्त्ररूपेण गृहीत्वा, यमधर्मराज इव दण्डमुद्यम्य, नरर्षभस्य अर्जुनस्य समीपे, विशालबाहुः दीर्घबाहुश्च स्थितः। तस्य भ्रातुः अतिमानुषकं कर्म दृष्ट्वा, अर्जुनः इन्द्रसमकृत्यः, विस्मितः अभवत्, भीतिं त्यक्त्वा धनुः परिगृह्य स्थितः। एवमेव तस्यातिमानुषकर्मणः दर्शनात्, दामोदरः बलभद्रं प्रति वाक्यमुवाच—"यः सिंहवृषगमनेन धनुः पूर्णमाकर्षयन् मत्तः सञ्जायते, स एव अर्जुनः, अन्यथा न; यदि न स्यात् सङ्कर्षणो वा वासुदेवो वा। यः बलात् वृक्षं समुल्लिख्य राजसत्तमेषु प्रविष्टः, स वृष्णिकुलोत्पन्नः वृकोदर एव, अन्यः कश्चन न शक्नोति। यः पुरतः स्थितः, पङ्कजनयनः, विशालः, सिंहगमनः, विनीतः, शुक्लवर्णः, दीर्घः, उज्ज्वलनासिकः—स धर्मपुत्र एव। एते द्वौ कुमारौ अश्विनीकुमारसमौ वा कार्तिकेयौ वा; आश्चर्यं, पाण्डुपुत्राः प्रथया सह लाक्षागृहात् मुक्ताः इति श्रुतम्।" एवमुक्त्वा हालायुधः प्रमुदितः, अनन्तानुजं प्रति प्रहृष्टया वाचा उवाच—"मम पितुः भगिन्याः प्रथा, कौरवश्रेष्ठैः सह मुक्तां दृष्ट्वा अहं तुष्टः।" ततः ब्राह्मणश्रेष्ठाः, मृगचर्मदण्डधारिणः, कम्पयन्तः ऊचुः—"मा भैष्ट, वयं अन्यैः सह युध्येम।" ब्राह्मणानां वचः श्रुत्वा अर्जुनः सस्मितम् उवाच—"यूयं तिष्ठत, पश्यत। शतानि सम्यग्गतानि शराणि प्रक्षिप्य अहं क्रुद्धान् निगृह्णीयां, यथा मन्त्रैः विषसर्पान् निगृह्यते।" इति उक्त्वा, अर्जुनः विजयधनुः समाकर्ष्य, भ्रात्रा भीमेन सह स्थिरः स्थितः, इव पर्वतशिखरं पर्वतसार्धम्। ततः युद्धोत्सुकान् क्षत्रियान् दृष्ट्वा, तौ गजौ प्रतिद्विपानिव त्वरमाणौ तेषु पतितवन्तौ। राजानः युद्धे उत्सुकाः कठोरवचनानि ब्रुवन्तः—"युद्धे ब्राह्मणस्य मृत्युः अपि दृश्यते यदा स युद्धे इच्छति।" इति उक्त्वा, राजानः सहसा ब्राह्मणेषु अपतन्; ततः कर्णः तेजसा दीप्तः जिष्णुम् प्रति युद्धाय अग्रे जगाम। युद्धकाङ्क्षी शल्यः, मद्राधिपः, बलसम्पन्नः, भीमसेनं प्रति प्रतिद्विप इव प्रवव्राज। धृतराष्ट्रपुत्राः सर्वे ब्राह्मणैः सह सौम्ययुद्धम् अकार्षुः। तदा अर्जुनः महाबलम् धनुः समाकर्ष्य, राधेयं कर्णं युध्यन्तं तीक्ष्णैः शरैः विव्याध। तैः तीक्ष्णदीप्तैः शरैः बलात् विद्धः कर्णः मोहं जगाम, कठिनेन प्रयत्नेन तं प्रति ययौ। उभौ त्वरया तुल्यौ, विजयस्रेष्ठौ, परस्परं जेष्यन्तौ भीषणयुद्धं चक्रतुः। "पश्य प्रतिकारं मम, पश्य बाहुबलं मम!" इति वीर्यश्लोकैः परस्परं संबोधितवन्तौ। तदा अर्जुनस्य अद्वितीयं बाहुबलं ज्ञात्वा, राधेयः कर्णः क्रुद्धः युद्धाय समाह्वयत्। तस्मिन्नेव समये कर्णः अर्जुनस्य शरान् पतितान् छित्वा, उच्चैः निनादं कृत्वा, सेनाः तं प्रशशंसुः। स उवाच—"त्वं ब्राह्मणश्रेष्ठ, युद्धे तव विक्रमे, अभयत्वे, अस्त्रविद्यायां च तुष्टोऽस्मि। अस्त्रविद्यैव वा त्वं, रामो वा, हरो वा, हयो वा, विष्णुः वा त्वं, न संशयः। आत्मानं निगूढ्वा बाहुबलं शरणं कृत्वा, ब्राह्मणरूपं गृहीत्वा मम युद्धाय आगतः। इन्द्राद् अन्यः, किरीटी पाण्डवो वा अर्जुनः, कोऽपि मां युद्धे न तिष्ठति। पाण्डवाः सर्वे लाक्षागृहे दग्धाः, अर्जुनं विना, तेऽपि मां न हन्युः।" एवमुक्ते कर्णे, फाल्गुनः प्रत्युवाच—"नाहं अस्त्रविद्या, न रामः, न च हरोऽस्मि, ब्राह्मणोऽस्मि, सर्वास्त्रविद्यायाम् अग्रणीः, गुरुणा उपदिष्टः ब्रह्मास्त्रपौरन्दरास्त्रयोः। अद्य तव जये स्थितोऽस्मि, तिष्ठ वा, अथवा 'जितोऽस्मि' इति वदित्वा यथेष्टं गच्छ।" एवं वदित्वा पाण्डवः कर्णस्य धनुः छित्त्वा, कर्णः अन्यत् धनुः गृहित्वा शरेण योधितुम् उद्यतः। ततः कौन्तेयः तदपि धनुः शरैः छित्वा, रणे राधेयं कर्णं विव्याध। तदा कर्णः महाबलः, छिन्नधनुः, शरैः विद्धः, रणभूमिं परित्यज्य पलायितः। किञ्चित्कालात् पुनः प्रत्यागत्य, धनुः शरांश्च गृहीत्वा, कर्णः राधेयः पार्थं प्रति शरवर्षं ववर्ष।