द्रुपदः, द्विजश्रेष्ठ, सत्यं वचः प्राह—यः कश्चन, ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, अपि वा शूद्रः, एतत् उत्तमं धनुः योजयेत्, तस्मै मम भगिनी प्रदीयते। इदं मे सत्यं वचनम्। ततः महाबलः, दुर्जेयः पाण्डवः, महातेजसः, धनुः प्रदक्षिणं कृत्वा, देवस्य रूपेण मत्स्यस्य प्रणामं कृत्वा, वरदायिनं प्रभुं नमस्कृत्य, कृष्णां च मनसि स्थापयित्वा, अर्जुनः धनुः गृहीतवान्। यत् धनुः, सुवर्णध्वजैः किङ्करैः, कर्णेन, दुर्योधनेन, शल्येन, साल्वराजेन, सिंहसदृशैः धनुर्विद्याविद्भिः, महायत्नेन अपि न योजितम्, तद् अर्जुनः, इन्द्रबलसम्पन्नः, इन्द्रानुजतेजस्वी, क्षणेन योजयित्वा, पञ्च शरान् आदत्त। सः लक्ष्यं विद्ध्वा, छिद्रेण भित्त्वा, भूमौ शीघ्रं पतितम्। ततो व्योम्नि शब्दः उत्पन्नः, सभायाम् महान् कोलाहलः अभवत्। देवः दिव्यैः पुष्पैः पार्थस्य शिरसि वर्षितवान्। तत्र सहस्रशः ब्राह्मणाः वस्त्राणि विक्षिप्य, विस्मयमग्नाः, सर्वतः आश्चर्यनिनादं कृतवन्तः। व्योम्नि सर्वत्र पुष्पवृष्टिः अभवत्। वादकाः शतशः वाद्ययन्त्राणि वादनम् आरब्धवन्तः, सूतमगधाः मधुरस्वरेण तं स्तुतवन्तः। दृष्ट्वा, द्रुपदः, शत्रुनाशनः, तुष्टः अभवत्, सेनया सह पार्थं सहायं कर्तुम् इच्छति स्म। स तु महान् शब्दः वर्धमानः, धर्मश्रेष्ठः युधिष्ठिरः, शीघ्रं स्वगृहं प्रत्यागत्, यमसुताभ्यां सह। लक्ष्यं विद्ध्वा पार्थं इन्द्रसदृशं दृष्ट्वा, कृष्णा, बहिर् शान्ता, नवकुसुमितेव अभवत्; न हासिता, किन्तु कन्येव स्मितवती। न मदोऽस्ति, किन्तु भावात् चलिता इव; न वदति, किन्तु दृष्ट्या वदति; श्वेतमालां गृहीत्वा, कुन्तिसुतं समीपं गत्वा, मृदुस्मिता अभवत्। सैव आगत्य, पुनः पश्यन्ती, कृष्णा, न संशयमुपेत्य, पार्थस्य वक्षसि मालां स्थापयित्वा, ब्राह्मणमध्ये तं पतिं चकार। यथा शची इन्द्रं, स्वाहा अग्निं, लक्ष्मी मुकुन्दं, उषा सूर्यं, रति मदनं, पार्वती महेश्वरं चकार—तथा सा। सः ताम् सम्प्राप्य, ब्राह्मणैः पूजितः, अकथनीयकर्मा, नवपत्नीया सह सभायाः निर्गतः। राजा ब्राह्मणाय कन्यां दातुं इच्छन्, तदा समीपस्थितैः राजभिः क्रोधः उत्पन्नः। सर्वे राजानः संगम्य, परस्परहितं इच्छन्तः, ऊचुः—"द्रुपदः, दुष्टबुद्धिः, सर्वान् आमन्त्र्य, स्वयंवरं द्रष्टुं आमन्त्रितः। सः अस्मान् उपेक्ष्य, द्रौपदीं ब्राह्मणाय दातुम् इच्छति। यथा वृक्षः पक्वफलः छिद्यते, एवं एतं दुष्टं, अस्मान् न मानयन्तं, हन्याम। न सः पूज्यः, न वृद्धधर्मार्हः; सर्वे मिलित्वा, तम् पुत्रेण सह हन्याम। सर्वान् आमन्त्र्य, सत्कृत्य, भोजयित्वा, इदानीं अस्मान् उपेक्षते। एष राजसभा देवसभा इव; किं न कोऽपि राजा तस्य तुल्यः इह दृष्टः? ब्राह्मणानां विकल्पः नास्ति; स्वयंवरः क्षत्रियाणां परम्परायाम् प्रसिद्धः। अथवा यदि कन्या न कञ्चन इच्छति, वयम् अग्निना तां परिवृत्य, स्वराज्यं गच्छाम। यदि ब्राह्मणः प्रमादात् वा लोभात् वा, भूमिपतिभ्यः अप्रियं कृतवान्, तस्य वधः न उचितः। हि राज्यं, जीवनं, धनं, पुत्राः, पौत्राः, सर्वं ब्राह्मणार्थम् एव। अपमानभीत्या, स्वधर्मरक्षणाय, अन्येषां स्वयंवरेषु एतादृशः परिणामः न भवेत्।" एवं उक्त्वा, सिंहसदृशाः राजानः, क्रुद्धाः, दण्डपाणयः, द्रुपदं हन्तुं अभिप्रेत्य, त्वरितं अभ्यधावन्। बहून् क्रुद्धान्, शस्त्रपाणीन्, दृष्ट्वा, द्रुपदः, भयात् ब्राह्मणान् शरणं गच्छन्। न भयात्, न दुर्बलतया, न जीवितरक्षणाय, द्रुपदः ब्राह्मणान् उपगच्छत्, किन्तु रक्षणार्थम् एव। ततः पाण्डुसुतौ, महाबाहू, महाधनुष्मन्तौ, रिपुसूदनौ, तान् अभ्यधावन्तः राजान्, मदोन्मत्तगजसदृशान्, प्रत्यावर्तयामासतुः। राजानः शस्त्रपाणयः, त्वरितं, कुरुपुत्रयोः, अर्जुनस्य भीमस्य च, वधाय, सहसा अभ्युत्थिताः। तदा भीमः, अद्भुतकर्मा, घोरकर्मा, वज्रसदृशबलः, द्वाभ्यां बाहुभ्यां वृक्षं समूलं उद्गृह्य, गजपतिसदृशः, अर्जुनस्य समीपम्, दीर्घबाहुः, स्थितः। एतद् अतिमानुषं कर्म दृष्ट्वा—भ्रातुः अद्भुतकर्म—अर्जुनः, इन्द्रसदृशकर्मा, विस्मितः, भयम् त्यक्त्वा, धनुः गृहीत्वा स्थितः। एतद् अतिमानुषं कर्म दृष्ट्वा, दामोदरः, बलभृता भ्रात्रे, शल्यम् उक्तवान्—"यः सिंहगजगत्या चलन्, धनुः पूर्णमादाय, मदोन्मत्तः, सः अर्जुनः न संशयः; अथवा संकर्षणः वा वासुदेवः। यः बलात् वृक्षं समूलं उद्गृह्य, राजयुद्धे प्रविष्टः, पृथिव्यां अद्य, वृकोदरात् अन्यः, कश्चन न कर्तुं शक्यः।" एवं कथा समाप्ता।