तत्र केचिद् ब्राह्मणाः समवेत्य समुपवर्णयन्—“अयं यौवनशालिन् दीप्तिमान्, भुजविक्षिप्तश्च फणिनामिव राजा, धैर्ये हिमालयसमानः स्थितः। सिंहगमनोऽयं, तेजस्वी, मत्तद्विपबलसम्पन्नश्च; उत्साहेनास्य कार्यसिद्धिरिव दृश्यते। महाबलः स महोत्साही चायं; शक्तिहीनः स्वयमेव न समीयात्, न च लोके किञ्चिद् असाध्यं विद्यते। ब्राह्मणानां च मानुषेषु निवसतां न किञ्चिदप्राप्यं; केचित् केवलं जलं, वायुम्, फलानि वा भुञ्जते, दृढव्रतानि च चरन्ति। ब्राह्मणाः स्वतेजसा बलवन्तोऽपि दुर्बलाः स्युः; तस्मात् ब्राह्मणः कदापि न तिरस्कर्तव्यः, कुर्वन् शुभं वा अशुभं वा। सुखदुःखयोः, महतोः लघवोः वा, यद् यद् कर्म सम्प्राप्तं, क्षत्रियाः अपि रामेण जमदग्निना समरे पराजिताः। अगस्त्येन ब्रह्मतेजसा अगाधः सागरः अपि पीतः; तस्मात् सर्वे वदन्तु—महान् अयं युवा, महान् च धनुः। शीघ्रं तेन तद् धनुः सञ्ज्यताम्”—इत्युक्त्वा द्विजश्रेष्ठाः। ततः अर्जुनः तस्मिन् धनुषि निकटे स्थित्वा, अचलः पर्वतवत्, पाण्डवानां श्रेष्ठः द्रुपदपुत्रं सम्बोधितवान्। तद्वचनं श्रुत्वा द्रुपदपुत्रः धृष्टद्युम्नः प्रत्युवाच—“ब्राह्मणः स्यात् वा क्षत्रियो, वैश्यः अपि वा शूद्रः, यः कश्चन एतत् उत्तमं धनुः सञ्ज्येत, तस्मै मम भगिनी दास्ये—एष मे सत्यं वचनम्।” ततः महाबलः दुष्प्रधर्ष्यः पाण्डवः, महत्तेजसा दीप्तिमान्, तद् धनुः प्रदक्षिणं कृत्वा, मीनरूपिणे देवाय नतमस्तकः, वरदाय प्रभवे, कृष्णां च मनसा धृत्वा, अर्जुनः धनुः जग्राह। तत् धनुः, यत् सुवर्णध्वजैः, वक्रशरैः राजा:—कर्णः, दुर्योधनः, शल्यः, साल्वराजः—सिंहसामर्थ्ययुक्तैः धनुर्विद्याविशारदैः अपि न सञ्ज्यितं, अर्जुनः, शूराणां मध्ये गर्वितः, इन्द्रबलसम्पन्नः, इन्द्रानुजतेजसा दीप्तिमान्, क्षणेन सञ्ज्याय, पञ्च शरांश्च जग्राह। स लक्ष्यम् उद्दिश्य ताडितवान्, तत् छिद्रं प्रविश्य भूमौ शीघ्रं पतितम्; तदा दिवि शब्दः अभवत्, सभायां च महाप्रतापः। देवैः दिव्यपुष्पवृष्टिः पाण्डुपुत्रस्य शिरसि कृता। सहस्रशः ब्राह्मणाः वस्त्राणि विक्षिप्य, विस्मिताः समन्तात् विस्मयशब्दान् उच्चैर् ऊचुः; दिवि च सर्वतः पुष्पवृष्टिः अभवत्। वाद्यशतानि वाद्यमानानि, सूतमागधगणाः मधुरस्वरेण तत्र स्तुतिम् अकुर्वन्। द्रुपदः शत्रुसूदनः तं दृष्ट्वा तुष्टः, सेनया सह पाण्डुपुत्रस्य साहाय्यं चिन्तयामास। तस्मिन् महान् शब्दः उद्भूतः, धर्मराजः युधिष्ठिरः शीघ्रं स्वगृहं प्रतस्थे, यमसुतौ च तत्रैव। लक्ष्यम् हतं पश्यन्ती कृष्णा, इन्द्रसमं पार्थम्, बहिः शान्ता अपि, नूतनप्रसूनवद् अभवत्; हसितं न कुर्वती अपि, स्मितवत् कन्येव प्रतीतिः। मत्तेव न सन्तता, मौनिनी अपि दृष्ट्या भाषमाणा, श्वेतमालां गृह्य, कुन्तीपुत्रं समीपमुपेत्य मन्दस्मिता। सा समीपमुपेत्य, पुनः पृष्ठतो दृष्ट्वा, निःशङ्का, राजसमूहे ब्राह्मणेषु पार्थस्य वक्षसि मालां समर्प्य, पतिं चक्रे। सा शचीव इन्द्रं, स्वाहा अग्निं, लक्ष्मीः मुकुन्दं, उषा सूर्यं, रतिः मदनं, पार्वती च महेश्वरं यथा, तथा कृष्णा पार्थम् अचिनोत्। तत्र सभायां विजयिनीं कृष्णाम्, ब्राह्मणैः पूजितः, पार्थः, अचिन्त्यकर्मा, नववध्वा सह निर्जगाम। राजा तु कन्यादानाय ब्राह्मणाय समुपक्रमन्, तदा राजसमूहे कोपः उत्पन्नः, समीपस्थिताः परस्परं पश्यन्तः। सर्वे संगम्य, परस्परहितकाम्यया, ऊचुः—“द्रुपदेन, दुष्टबुद्धिना, वयं सर्वे आहूताः, स्वयम्वरदर्शनाय समागताः। सः अस्मान् समागतान् अवज्ञाय, ब्राह्मणाय द्रौपदीं दातुमिच्छति। इह फलपक्वे वृक्षे यथा छिद्यते, एवं एनं पापिनं हन्तुं युज्यते। नायं पूजार्हः, न च वृद्धधर्मार्हः; पापिनं, राजशत्रुम्, पुत्रसहितं हत्वा वयं युज्याम। सर्वान् राज्ञः आमन्त्र्य, पूजयित्वा, अर्हान् भोजयित्वा, अस्मान् अवज्ञाय। अस्मिन्राजसभायां, देवानां संज्ञायां, न कश्चिद् स्वसमः राजा दृष्टः किल। ब्राह्मणानां च न स्वयम्वरे अधिकारः; स्वयम्वरः क्षत्रियाणां परम्परया प्रसिद्धः। अथवा, यदि कन्या न कञ्चन इच्छति, तर्हि वह्निना परिवृत्य स्वदेशं गच्छाम। यदि ब्राह्मणः प्रमादात् वा लोभात् वा, पृथिवीपतिनां अप्रियं कृतवान्, तर्हि स न हन्तव्यः। ह्यस्माकं राज्यं, प्राणा:, वित्तं, पुत्रपौत्रादिकं, यद् यद् धनं, सर्वं ब्राह्मणानां कृते। लज्जाभयात्, स्वधर्मरक्षणाय च, न अन्येषां स्वयम्वरेषु एष परिणामः स्यात्।” इति उक्त्वा, सिंहविक्रमाराजानः कोपाद् गदापाणयः, द्रुपदं हन्तुम् अभ्यधावन्।