रामः युधिष्ठिरं भीमं अर्जुनं च धर्मस्य वीरौ पुत्रौ च श्रुत्वा, तान् एकैकशः समीक्ष्य सन्तोषपूर्णहृदयेन जनार्दनं अपश्यत्। अन्ये तु राजपुत्राः, राजा-राजपुत्राश्च, कृष्णायाः सन्निधिम् आलोक्य, चञ्चलचित्ताः, दन्तैः कुटिलैः ताम्रलोचनाः सन्तः, तेषां साक्षात् दर्शनं न शशकुः। पृथा-पुत्राः, विशालबाहवः, महाबलिनः च धर्मस्य वीरौ पुत्रौ, तस्मिन् काले द्रौपदीं दृष्ट्वा, कामस्य शरैः आहताः इव अभवन्। तत्र स्थले देवाः, ऋषयः, गन्धर्वाः, सुपर्णाः, नागाः, असुराः, सिद्धाः च समागताः; दिव्यगन्धेन पूरितम्, दिव्यपुष्पवर्षेण शोभितम्। आकाशे महाबलिनां मृदङ्गानां दुण्डुभीनां निनादः, सर्वतः विमानैः आकुलम्, बांसि-विणा-पणव-स्वनैः प्रतिश्रुतम्। सभायाः उपरि, मेघनादैः आवृतम् इव, राजसमूहाः क्रमशः कृष्णायाः कृते स्ववीर्यं दर्शयन्ति—कर्णः, दुर्योधनः, शाल्वः, शल्यः, द्रौणिः, निकृतिः, सुनीतः, वक्रः च। कलिङ्ग-राजः, वङ्ग-राजः, पाण्ड्यः, पौण्ड्रः, विदेह-राजः, यवनाधिपतिः, अन्ये च राजपुत्राः, राजा-राजपुत्राश्च, पद्मनेत्राः, तत्र उपस्थिताः। ते विशालबाहवः, किरीट-हार-कङ्कण-कुण्डलैः भूषिताः, वीर्यसम्पन्नाः, बलसम्पन्नाः, क्रमशः गर्जन्तः, स्ववीर्यं दर्शयन्ति। तद् धनुः, महाकर्मयोग्यं, मनसा अपि न शशकुः, यत्नं कुर्वन्तः, राजानः कम्पमानं, दारुणं धनुः नमयितुं न शशकुः। भूमौ यत्नं कृत्वा, स्वबलं स्वशिल्पं च प्रयुज्य, श्रान्ताः, किरीट-हाराः स्रस्ताः, विषण्णाः, निवृत्ताः। तस्य धनुषः निनादेन, कण्ठहार-कङ्कण-कुण्डलानि स्रस्तानि, कृष्णायाः कृते, राजमण्डलं दुःखेन शोकसम्पूर्णम् अभवत्। सर्वे क्षत्रियाः सर्वतः निवृत्ताः, तदा चेदिराजः, मृत्यु-सदृशः, उदतिष्ठत्। शिशुपालः, दमघोषस्य पुत्रः, बुद्धिमान्, तेजस्वी, धनुषः समीपं गत्वा, राजसमूहस्य पुरतः स्थित्वा, तं धनुः योजयितुं यत्नं कृतवान्। धनुषः तन्त्रीं योजयन्, यवस्य प्रमाणं यावत् अभ्यघात्; धनुषा अभिपीडितः, भूमौ जानुभ्यां पतितः। ततः उत्थाय, राजा स्वराज्यं प्रत्यगच्छत्; तस्य अनन्तरं जरासन्धः, महाबलः, आगतः। जरासन्धः, शङ्खग्रीवः, विशालवक्षाः, मदोन्मत्तगजस्य बलगतिः, ताम्रलोचनः, धनुषः समीपं गत्वा, पर्वतवत् स्थित्वा, तन्त्रीं योजयन्, सरषपस्य प्रमाणं यावत् अभ्यघात्। ततः शल्यः, मद्रराजः, महाबलः, तन्त्रीं योजयन्, मुद्गलस्य प्रमाणं यावत् अभ्यघात्। तस्मिन्नेव काले, राजा स्वयं आगतः, न प्रतिनिवर्त्य, "कः राजा अद्य एतत् उत्तमं धनुः योजयिष्यति?" इति निश्चित्य, पुनः स्थित्वा; तदा दुर्योधनः, कौरवः, रिपुसूदनः, गर्वितः, दृढायुधविद्, सर्वराजचिह्नयुक्तः, भ्रातृभिः सह, महाबलः, तत्र त्वरया उत्थाय, द्रौपदीं दृष्ट्वा, हृष्टः, धनुषः समीपं अगच्छत्। धनुः आदाय, इन्द्रः धनुष्मान् इव शोभमानः, तन्त्रीं योजयन्, तिलस्य प्रमाणं यावत् अभ्यघात्। तस्मिन्नेव काले, शक्तिमान् राजा तन्त्रीं योजयन्, अङ्गुल्योः मध्ये अभ्यघातः, पृष्ठे पतितः, ताडितः, लज्जितः, निर्गतः। ततः कर्णः, सूतपुत्रः, नरश्रेष्ठः, धनुषः समीपं गत्वा, तं उत्थापयितुं आरभत्। तन्त्रीं योजयन्, केशस्य प्रमाणं यावत् अभ्यघात्; कर्णः त्रैलोक्यविजयी, त्रैलोक्ये प्रसिद्धबलः। सापि धनुषा निपातितः, सर्वे भयेन ग्रस्ताः; कर्णः धनुषा निपातितः दृष्ट्वा, राजश्रेष्ठाः, वीराः, पद्ममुखाः, शोकपरायणाः, धनुषः योजने च द्रौपदीलाभे च आशां त्यक्ताः। सर्वे राजानः विफलाः सन्तः, सभायां भ्रमितायां, कुन्तीपुत्रः अर्जुनः, विजयी, धनुषः तन्त्रीं योजयितुं सज्जः अभवत्। तदा देवश्रेष्ठाः, असुरश्रेष्ठाः, बुद्धिमन्तः, वृष्णिवरः, हृष्टः, पाण्डुपुत्रस्य हस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा, रामः मुदितः। अन्ये राजश्रेष्ठाः, ब्राह्मणश्रेष्ठाः, पाण्डवान् नाजानन्, तेषां रूपाणि गुप्तानि; केवलं द्वौ यदुवरौ, धौम्यः, धर्मः, भ्रातृगणः च अवगच्छन्। यदा सर्वे राजानः तन्त्रीं योजयितुं विरमितवन्तः, तदा अर्जुनः, उदारचित्तः, ब्राह्मणगणात् उत्थाय, धनुषः समीपं अगच्छत्। ब्राह्मणश्रेष्ठाः, मृगचर्माणि कम्पयन्तः, पार्थं दृष्ट्वा, इन्द्रध्वजवत् शोभमानं, घोषं कृतवन्तः। केचित् विषण्णाः, केचित् हृष्टाः, केचित् कुशलाः, बुद्धिमन्तः, स्वयम् संवादं कृतवन्तः—"एतत् धनुः, मनुष्येषु प्रसिद्धम्, कर्ण-शल्यादिभिः महाबलिभिः क्षत्रियैः योजितम्। कथं तर्हि, अशस्त्रविदः, दुर्बलः, युवान्, एतत् धनुः योजयितुं समर्थः स्यात्?" "ब्राह्मणाः सर्वराजानां हास्यविषयः भविष्यन्ति, यदि प्रमादेन, परिक्षणं विना, कार्यं न सिद्ध्यति। यदि गर्वात्, अहंकारात्, ब्राह्मणवेगात् वा धनुषः योजने सज्जः, तं निवारयामः—न गच्छतु। न वयं हास्यविषयाः स्याम, न तुच्छाः, न भूमिपालानां वैरम् आप्नुयाम।" एवं सभा, राजानां यत्नविफलता, अर्जुनस्य उद्यमः, ब्राह्मणानां संवादः च, दिव्यं दृश्यं अभवत्।