सौम्ये समये, दिव्यया शोभया समलङ्कृतं पुरं दृष्ट्वा, तस्याः नगर्याः सर्वत्र परिखाभिः, प्राकारैः, तोरणैः, द्वारैश्च शोभितं महाच्छत्रैश्च विविधैः विराजमानं दृश्यते स्म। तत्र शतशः वाद्यनिनादैः पूरितं, श्रेष्ठागुरुधूपस्य सुरभिणा गन्धेन सुगन्धितं, चन्दनवारिणा सिक्तं, मालाभिरलङ्कृतं च तत् नगरं बभौ। सर्वतः समन्तात् तु तस्याः पुर्याः दिव्यभवनानि, दीर्घानि सुदृढानि च, कैलासशृङ्गसदृशानि, व्योम्नि स्पृशन्ति स्म। सुवर्णजालकैः अच्छादितानि, मणिमयतलैः भूषितानि, सुखोपवेशनैः, विशालशय्याभिश्च समुपेतानि, हिमालयशिखराणिव विभान्ति स्म। मालाभिः समुल्लसन्ति, श्रेष्ठागुरुधूपसुगन्धिना वातायमानानि, सुवर्णहंसैः अलङ्कृतानि, मनोहरगन्धैः योजनपर्यन्तम् आकाशम् आपूरयन्ति। शतद्वाराणि, विस्तीर्णानि, शय्योपवेशनैः समलंकृतानि, नानाधातुशोभितानि, हिमवत्सिखराणिव दीप्तानि तानि भवनानि। तत्र तु विविधाभिः शोभाभिः समलङ्कृतेषु मण्डपेषु, सर्वे राजानः, दिव्यवस्त्राभरणभूषिताः, परस्परं स्पर्धमानाः, उपाविशन्। तत्र सामान्यजनाः तान् महात्मनः सिंहोपमान् राजान्, कृष्णागुरुधूपगन्धैः सुगन्धिताः, दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः। तत्रैव ब्राह्मणान्, धर्मरक्षणे प्रवृत्तान्, लोकेषु प्रियान्, पुण्यकर्मप्रभाभिः दीप्तान्, जनाः पश्यन्ति स्म। दिव्यशय्यासु, नगरजनपदवासिनः, सर्वतः समागताः, कृष्णदर्शनलालसाः, उपाविशन्। तैः ब्राह्मणैः सह पाण्डवाः अपि, पंचालराजस्य अप्रतिमां शोभां पश्यन्तः, उपविविशुः। तदा, हे राजन्, सा सभा प्रतिदिनं वर्धमानश्रीः, रत्नवृष्टिभिः समृद्धा, नर्तकैः, नटैश्च हृष्टा, बभौ। षोडशमे दिवसे, शुभे मैत्रमुहूर्ते, तत्र राजपत्नीः, प्राचीनाचारकुशलाः, सुशोभनवस्त्रधारिण्यः, पुत्रैः सह, द्रौपद्याः अलङ्कारकार्यं प्रारब्धाः। तत्र, वैडूर्यपीठे उपवेश्य, द्रौपदीं, सुवर्णकलशोदकस्नानेन, वाद्यनिनादे, स्नापयामासुः। तां सम्यग्लङ्कृतां द्वाभ्यां उत्तमवस्त्राभ्यां समुपवेष्ट्य, रत्नमण्डपवत् शोभनमण्डपे, यज्ञवेदीं प्रति निनयुः। पूर्वदिशं प्रति उपवेश्य, हृष्टा, विस्फुरितनेत्रा सा कन्या, परिचारिकाः परस्परं पृष्टवन्तः—"किमेनां केनाभूषिताम्?" इति। धूपस्य उष्णेन केशेषु सलिलं शोषयित्वा, तस्याः केशान् शिरस्युपरि बद्ध्वा, सुरभिमालाभिरलङ्कृताः। हस्ते कुशमधुपुष्पमालां दत्त्वा, स्तनयोरगुरुपत्राणि न्यधुः। सा कन्या सुवर्णसरित्सदृशी, चक्रवाकयुगलेन चिह्निता, केशपाशविलसितेन मुखमण्डलेन स्फुरन्ती बभौ। सा पुष्पमालिका, मधुपैः समन्ततः आवृताः, पूर्णचन्द्रमपि अतिशय्य बभौ; परम्परापरिपालनाय, तस्याः नेत्रयोः अञ्जनं न्यस्य। मणिरत्नमयैः भूषणैः, यथोचितं, अलङ्कृतां तां, मातरः निजाङ्गुलिभिः हरितलोहितचूर्णं समादाय, तस्याः मुखे तिलकं न्यस्य। वध्वः समलङ्कृतायाः दर्शनात् स्त्रियः हृष्टाः; किन्तु तस्याः माता न हृष्टा, चिन्तयन्ती—"कथं पतिं लप्स्यते?" इति। तदा, द्रुपदस्य आज्ञया, परिचारिकाः समागत्य, स्तनभूषणां तां गजमुपवेशयन्। तदा, मङ्गलवाद्यानि वाद्यमानानि, दिवं पर्यन्तं शब्दयन्ति स्म। राजमहिलाः, शतगजैः सह, मङ्गलगीतानि गायन्त्यः, तस्याः उभयतः गच्छन्ति स्म। नगरद्वारपालाः, जनसमूहं अपाकरोन्तः, पुरं पुरस्तात् अगच्छन्; तदा तस्मिन् दिव्ये नगरे महान् कोलाहलः अभवत्। धृष्टद्युम्नः अश्वारूढः पुरतः गतः; द्रुपदः च रंगमण्डपे महता सैन्येन सह स्थितः। सः, महाबलानि सैन्यानि व्यवस्थित्य, दृढधन्विभिः धनुर्धरैः रक्षितः, स्थातुम् अर्हति स्म; सा च, सुशोभनाङ्गी, सुसज्जिता, सर्वाभरणभूषिता, सुवर्णमालां हस्ते धारयन्ती, सर्वैः दृष्टा, भूषितरङ्गमण्डपं प्रविवेश। ततः, द्रौपदी, हे भरतश्रेष्ठ, रंगमण्डले अवतीर्य, राजमण्डले स्थित्वा, लज्जया अपाङ्गदृष्ट्या सर्वान् जनान् मोहयन्ती, तस्थौ। सौमकब्राह्मणः, शुद्धचित्तः, मन्त्रविद्, तत्र कुशान् प्रसार्य, यथाविधि घृताहुतिं जुहौ। अग्निं तर्पयित्वा, ब्राह्मणान् अभ्यनुज्ञाय, सर्वतः वाद्यानि उपशम्यन्तु इति आज्ञापयत्। तत्र उपशान्ते शब्दे, हे नराधिप, धृष्टद्युम्नः, मेघनिनादसमस्वरेण, कृष्णां हस्तेन गृहित्वा, विधिवत् रंगमध्यं प्रविश्य, गम्भीरया वाचा, उत्तमानि, स्पष्टानि, अर्थयुक्तानि वाक्यानि प्रोवाच— "एष लक्ष्यं, एते बाणाः; सर्वे राजानः मम वचनं शृण्वन्तु। यः कश्चित् एतेषां तीक्ष्णानां शीघ्रगामिनां बाणानां यंत्रछिद्रं सम्यक् सञ्चालयितुं शक्नोति, स एव कुलसम्पन्नः, रूपवान्, बलवान्, सः अद्य कृष्णां भगिनीं पत्नीत्वेन लप्स्यते; नाहं मिथ्यावदामि।" इति उक्त्वा, धृष्टद्युम्नः ततो भगिनीं प्रति, तत्र समागतान् राजान्, नाम, वंश, कर्मभिः, उद्घोषयामास। तत्र दुर्योधनः, दुर्विषहः, दुर्मुखः, दुश्प्रधर्षनः, विविंशति, विकर्णः, सहः, दुःशासनः, युयुत्सुः, वायुवेगः, भीमवेगरवः, उग्रायुधः, बालकिः, करकायुः, विरोचनः, कुन्दकः, चित्रसेनः, सुवर्चाः, कनकध्वजः, नन्दकः, बहुशाली, तुहुण्डः, विकटः च इत्येवं बहवः राजानः नामतो घोषिताः। एवं तत्र, शोभायाम् अपूर्वायां, धर्मानुष्ठानपूर्वकं, द्रौपद्याः स्वयंवरः समारब्धः।