धनुर् विद्धुं कठिनं लक्ष्यम् स्थापयितुम् मनसि निश्चित्य, राजा द्रुपदः परमं लक्ष्यम् निर्मापयामास। तस्यैव च लोहेन निर्मितं यन्त्रं सुसंस्कृतं कारयामास; तेन यन्त्रेण, हे राजन्, सुवर्णमयं लक्ष्यम् स्थापितम्। सः उद्घोषयामास—"योऽयं धनुः संधायेषुश्च गृह्य लक्ष्यम् विद्ध्याद्, स मे कन्यां लप्स्यते।" इति। एवं राजा द्रुपदः स्वयम्बरं घोषयामास; तच्छ्रुत्वा सर्वे राजानः तत्र समागच्छन्ति स्म, हे भारत। तत्र महर्षयः अपि स्वयम्बरदर्शनकाङ्क्षिणः, कौरवाश्च दुर्योधनमुख्याः कर्णेन सह, समागताः, हे राजन्। यादवाः वासुदेवेन सह, आन्धकवृष्णयश्च, तदा महात्मना द्रुपदेन तेषां राजधर्मज्ञानां सत्कृतिः कृता। देशे देशेभ्यः समागताः महात्मानः ब्राह्मणाः अपि स्वयम्बरदर्शनाभिलाषिणः, शय्योपविष्टाः आसन्। तैः सह पाण्डवाः अपि ब्राह्मणरूपेण उपविष्टाः; त्रयस्त्रिंशद्देवा दिव्यरथेषु व्योम्नि स्थिताः आसन्। तदा सर्वे नगरवासिनः समुद्रनिनादवत् शब्दं कुर्वन्तः, राजानश्च सिम्सुमारशिरः नाम स्थले उपविश्य, स्थानानि प्राप्ताः। नगरस्य ईशान्यां दिशि, समभूमौ शुभे स्थले, सभा मण्डपः शोभायमानः, सर्वतः प्रासादैः परिवृतः, विराजते स्म। सः दुर्गप्राकारनलद्वारतोरणैः भूषितः, सर्वत्र विविधच्छत्रैः शोभितः। शतशः वाद्यध्वनिभिः पूरितः, श्रेष्ठागुरुधूपगन्धयुक्तः, चन्दनवारिसिक्तः, मालाभिः अलङ्कृतः। सर्वतो दिव्यैः उच्चैः सुस्थापितैः भवनैः, कैलासशिखरप्रतिमैः, आकाशस्पृग्भिः, संवृतः। सुवर्णजालैः आवृतः, रत्नमयभूमिभिः विभूषितः, सुखोपानकासनयुक्तः। मालाभिः आवृतः, श्रेष्ठागुरुगन्धयुक्तः, सुवर्णहंसैः भूषितः, सुरभिगन्धैः योजनव्यापिभिः पूर्णः। शतद्वारैः विशालैः, शय्यासनशोभितैः, बहुधातुनिर्मितांशैः, हिमवत्शिखरप्रतिमैः, शोभते स्म। तत्र तेषु विविधमण्डपेषु, सर्वे राजानः विभूषितवेषधारिणः, परस्परं स्पर्धमाना उपविविशुः। तत्र सामान्यजनाः तान् सिंहोपममहात्मान् राजान्, कृष्णागुरुधूपगन्धान्, अपश्यन्। ते च धर्मरक्षितान्, सर्वलोकप्रियान्, पुण्यतेजसा दीप्तान्, ब्राह्मणान् अपश्यन्। दिव्यशय्योपविष्टाः, नगरजनपदवासिनः, सर्वतः समागत्य, कृष्णां द्रष्टुम् उत्सुकाः आसन्। तैः ब्राह्मणैः सह पाण्डवाः अपि उपविविशुः, पाञ्चालराजस्य अप्रतिमां शोभां निरीक्षन्तः। तदा, हे राजन्, सा सभा प्रतिदिनं वर्धमाना, रत्नसमृद्ध्या दीप्तिमती, नर्तकनर्तकीसंगीतैः च प्रमोदिता। षोडशमे दिवसे, शुभे मैत्रमुहूर्ते, राज्ञ्यः प्राचीनाचारविदः, सुशोभनवस्त्रधारिण्यः, पुत्रैः सह, द्रौपद्याः अलंकरणम् आरभन्त। तदा, वैडूर्यासनस्थां द्रौपदीं, गीतनिनादेन, सुवर्णकलशोदकस्नानेन, स्नापयामासुः। संस्कृताम्, द्वौ उत्तमान् वाससी धारयित्वा, रत्नस्तम्भप्रतिमे शोभिते वेदिकायाम् अनयन्। पूर्वाभिमुखीं, हृष्टां, विस्मयान्वितनेत्रां तां उपवेश्य, परिचारिकाः परस्परं पृच्छन्त्यः—"किं किमलंकारेण सा भूषिता?" इति। धूपोष्मणा शिरसि सिक्तं केशं शुष्कयित्वा, सुमाल्येन केशपाशं बध्नन्ति स्म। हस्ते कुशमधुमाल्यं दत्तम्, स्तनयोः कृष्णागुरुपत्राणि स्थापितानि। सा सुवर्णसरितमिव द्वौ चक्रवाकौ चिह्नयन्ती शोभते स्म; तस्याः मुखं कुण्डलीकृतकेशपाशयुतं, पुष्पितमिव बभौ। सा पुष्पमपि, मधुपैः आलिङ्गितं, पूर्णचन्द्रात् अधिकं बभौ; परम्परारक्षार्थं तस्याः नेत्रयोः अञ्जनं न्यस्यते स्म। मणिरत्नविभूषितैः आभरणैः यथोचितं भूषिता; जननी स्वहस्तेन हरितलोहितचूर्णम् आदाय। स्वहस्तेन तिलकं कण्ठे न्यस्य, कल्यां कन्यां दृष्ट्वा स्त्रियः प्रमुदिताः। किन्तु मातरं न प्रमोदः, "कथं कस्याः पतिः भविष्यति?" इति चिन्तयन्ती; तदा परिचारिकाः द्रुपदाज्ञया समागच्छन्। स्तनभूषणां तां गजमास्थाप्य, मङ्गलवाद्यानि वाद्यमानानि स्वर्गमिव शब्दं वितन्वन्। राजमहिष्यः शतगजैः सह, मङ्गलगानानि गायन्त्यः, तस्याः पार्श्वयोः ययुः। पुरुषाः जनसमूहं मार्गं कुर्वन्तः पुरतः ययुः; तस्मिन् दिव्ये नगरे महान् कोलाहलः उत्पन्नः। धृष्टद्युम्नः अग्रतः, अश्वमास्थाय, हे भारत, ययौ; द्रुपदः रणभूमौ महतीं सेनां समनुयाय। सः महतीं सेनां व्यूह्य, दृढधन्विभिः धनुर्धरैः रक्षितः स्थितः; सा च सुकुमाराङ्गी, सुवेषा, सर्वाभरणभूषिता— सुवर्णमाल्यं सुसज्जितं गृहीत्वा, सभा-मण्डपं प्रविशन्ती सर्वैः दृष्टा। तदा द्रौपदी, हे भारतश्रेष्ठ, मण्डपं समुपेत्य, राजमण्डले स्थित्वा, लज्जया सव्रीडं विलोकयन्ती, सर्वदृष्टीन् मोहितवती।