उत्तमेन भावेन पाण्डवाः स्वगुरुं चिन्तयन्तः वनान्ते उत्कोचकतीर्थे देवलेन सह तपः कुर्वन्तं तस्य अनुजं ब्राह्मणं द्रष्टुम् इच्छन्ति स्म। ततः अर्जुनः विधिवद् अग्नेयं अस्त्रं गन्धर्वाय दत्तवान्। तेन तुष्टेन गन्धर्वेण हृष्टः सः इदं वचनम् अवदत्—मम समीपे उत्तमाः अश्वाः सन्ति, मित्र, तान् अहं ते अवश्यम् दास्यामि। यः मित्रं साहाय्यं करोति, तस्मै प्रत्युपकारः कर्तव्यः। तथा च गन्धर्वः अर्जुनाय अक्षुषि-विद्यां दत्तवान्। तदा अर्जुनः, तेन सन्तुष्टः, उवाच—गन्धर्वश्रेष्ठ, अश्वाः तव समीपे एव तिष्ठन्तु, यदा आवश्यकं स्यात् तदा वयं तान् गृह्णीमः। शुभं ते अस्तु इति। अन्योन्यं पूजयित्वा, गन्धर्वः पाण्डवाश्च, यथाकामं भगीरथ्या: शोभनं तटं गच्छन्तः प्रस्थिताः। ततः उत्कोचकतीर्थं गत्वा, ते धौम्यस्य आश्रमं प्राप्नुवन्। तत्र पाण्डवाः धौम्यं पुरोहितत्वाय ववृतु:। धौम्यः, वेदविदां श्रेष्ठः, तान् स्वीकृत्य, मृगफलमूलैश्च तान् यथायोग्यं पूजयन्, पुरोहितकृत्यानि च अकरोत्। स ब्राह्मणः पाण्डवानां पूर्वे स्थित्वा, तेषां पुनः ऐश्वर्यलाभं, राज्यं च, पाञ्चालीं च स्वयम्वरे विजेतुम् आशंसन् स्थितः। तेन आचार्येण सह पाण्डवाः आत्मनं संरक्षितमिव मेनिरे। धौम्यः हि, धर्मज्ञः, वेदार्थविद्, वाग्मी, वेदवित्, ब्राह्मणश्रेष्ठः च आसीत्। तेन तेजसा, बुद्ध्या, रूपेण, कीर्त्या, श्रीया, मन्त्रैः च, धौम्यः बृहस्पतेः समः आसीत्। स ब्राह्मणः, पाण्डवान् अन्येभ्यः स्वभावतः श्रेष्ठान् ज्ञात्वा, तान् सर्वविद्याविशारदान्, आत्मनः योग्यतान् च, स्वीकृतवान्। सर्वे पाण्डवाः, ऐक्येन, बुद्ध्या, बलम्, तेजः, उत्साहं च संपन्नाः, स्वर्गवासिनः इव, राज्यलाभमिव मेनिरे। तेन अनुगृहीताः, नरपतयः पाण्डवाः, पाञ्चाल्याः स्वयम्वरे गन्तुम् आत्मानं सिद्धममन्यन्त। ततः पञ्च पाण्डुपुत्राः, नरव्याघ्राः, धौम्यं पुरस्कृत्य, पाञ्चाल्याः स्वयम्वरे द्रौपदीं द्रष्टुम्, तं च महोत्सवं पश्यन्तः प्रस्थिताः। मार्गे तु, ते वीराः पाण्डवाः, महात्मानं, शुद्धात्मानं, पापरहितं व्यासं दृष्टवन्तः। तम् आर्चयित्वा, तेन च पूजिताः, संवादान्ते तस्य अनुमत्याऽनु, द्रुपदस्य भवनं प्रति जग्मुः। मार्गे सुन्दराणि वनानि सरांसि च निरीक्षन्तः, ते महारथाः शनैः शनैः गच्छन्तः, क्वचित् क्वचित् विश्रम्य, पाञ्चालान् प्रति अगच्छन्। पाण्डुपुत्राः, शास्त्रज्ञाः, शुचयः, मृदुवादिनः, क्रमशः पाञ्चालदेशं प्राप्नुवन्। तत्र तं नगरं च सैन्यवेश्म च दृष्ट्वा, पाण्डवाः कुम्भकारस्य गृहे निवसामासुः। तत्र ब्राह्मणवृत्त्या वर्तमाना, भिक्षां संचिन्वन्तः, केनचिदपि तान् वीरान् आगतान् न च जानाति स्म। यज्ञसेनः पाञ्चालराजः, भीष्मद्रोणकृपैः भीतः, आत्मरक्षार्थं उपायान् अकुर्वत्। धृष्टद्युम्नं लब्ध्वा, सः द्रोणात् न बिभेति स्म; परं वैरकारणात् भीष्मात् बिभेति स्म। राजा कन्यादानं आत्मरक्षार्थं विचारयन्, अर्जुनाय कन्यां दातुम् इच्छति स्म। सः निश्चितवान्—कन्यां दास्यामि इति, परन्तु तन्मनसि स्थित्यै, न तु उद्घोषितवान्; बलवान् जामाता इति तस्य मतिः। कुन्तीपुत्रान् अन्विष्य, पाञ्चालराजः दृढं दुर्जयं धनुः निर्मापयामास। तं किञ्चिद् भीषणं किंधुराख्यं धनुः, वैयाघ्रपाद्यं, देवरत्नं, श्रीञ्जयराजः आजहार। तस्य आयसी ज्या दृढा बभूव, बलवती च; अन्यः कश्चन तद् उत्तमं महाधनुः न सन्दधाति स्म। तद् धनुः, शम्भुना महात्मना अनुग्रहेण दत्तम्, निष्फलं न कर्तव्यमिति राजा निश्चितवान्। कठिनं लक्ष्यं स्थापयितव्यमिति निश्चित्य, सः परमं लक्ष्यं निर्मापयामास। यन्त्रं च, लोहनिर्मितं, तेन स्थापितम्; तस्मिन्नेव यन्त्रे सुवर्णमयं लक्ष्यं स्थाप्यते स्म। यः कश्चित् एतत् धनुः सज्यं कृत्वा, एभिः बाणैः युक्तः, लक्ष्यं वेधयति, सः कन्यां मे लप्स्यते इति राजा उद्घोषयामास। एवं द्रुपदेन स्वयम्वरः उद्घोषितः; तद् श्रुत्वा, सर्वे राजानः तत्र समागच्छन्, हे भरत। महर्षयः, स्वयम्वरदर्शनार्थम् उत्सुकाः, कौरवाः च दुर्योधनकर्णपुरस्कृताः, तत्र समागताः। यादवाः, वसुदेवेन सह, आन्धका वृण्शयश्च, तदा द्रुपदेन राजधर्मज्ञत्वात् सत्कारिता:। विविधदेशीयाः ब्राह्मणाः अपि, स्वयम्वरदर्शनकाङ्क्षिणः, शय्योपविष्टाः आसन्। तेषु ब्राह्मणैः सहिताः पाण्डवाः अपि उपविविशुः; सर्वे त्रयस्त्रिंशद्देवा दिव्यरथैः आकाशे स्थिताः। ततः सर्वे नगरवासिनः, समुद्रनिनादसदृशेन शब्देन, राजानः च, सिम्शुमारशिरसि स्थले उपविविशुः। नगरस्य ईशानदिग्भागे, समतले पुण्यस्थले, सभामण्डपः शोभनः, सर्वतो गृहेभिः परिवृतः, विराजते स्म।