एवं निष्पापाय ऋषये उक्तं यत् यं त्वं पितरं मन्यसे स न तव पिताऽस्ति, स तु महात्मा तव प्रसिद्धपितुः पिता। ततोऽसौ सत्यवादी महर्षिः शोकसम्भ्रान्तोऽभूत्, सर्वलोकनाशाय मनसि निश्चयमकरोत्। तस्य तादृशं निश्चयं दृष्ट्वा, महात्मा ब्रह्मविदां श्रेष्ठः महातपस्वी मैत्रावरुणिः बुद्धिमान् तं प्रतिषेधयामास। वसिष्ठः तं तर्केण निरोधयामास; तत्र कथं तेन तद् कृतं शृणु। राजशार्दूल, लोके वेदविदां यज्ञार्हाणां च भृगवः प्रमुखाः सन्ति; तेऽन्नधनैः पूजिताः। सोमयागान्ते प्रजापतिः तान् विपुलैः दानैः तुष्टवान्; ततः स राजा स्वर्गं गतः। तदनन्तरं तस्मिन्नेव वंशे धनस्य आवश्यकता अभवत्; भृगूणां धनसम्पत्तिं विज्ञाय सर्वे राजानः तेषां समीपं याचकाः समागच्छन्। ततः श्रेष्ठभृगवः धनं भूमौ गुप्तवन्तः; केचन द्विजातिभ्यः ददुः, क्षत्रियभीत्या; केचिद् इच्छया दानं कृतवन्तः। ततः, क्षत्रियसम्बन्धेनान्यस्मिन्कारणे, भूमौ गुप्तमधनं क्षत्रियः कश्चन अपि गृहे भृगूणां उत्खननेन लब्धवान्; ततः सर्वे क्षत्रियपतयः तद् धनं दृष्टवन्तः। तदनन्तरं, यः भृगवः तेषु शरणं गतवन्तः तान् तिरस्कृत्य, शक्तिशाली धनुर्धराः कोपात् तीक्ष्णैः बाणैः सर्वान् भृगवः हत्वा। गर्भात् भर्गवान् छित्वा, सर्वां पृथिवीं विचेरुः; भर्गवो भयात् विनाश्यमानाः। तदनन्तरं, भर्गवपत्नीः हिमवतः दुर्गमं पर्वतं प्राप्नुवन्; तासु एकया भीत्या गर्भे महाबलः पुत्रः धारितः। सा तं पुत्रं जाङ्घायाम् गुह्यं कृतवती, पतिसन्तानस्य रक्षार्थम्; तस्य गर्भं दृष्ट्वा, एकया ब्राह्मण्याः भीत्या शीघ्रं क्षत्रियेषु निवेदितम्। ततः ते क्षत्रियाः तं अजातं हन्तुम् उद्युक्ताः समागच्छन्। तां ब्राह्मण्यं तेजसा दीप्तां दृष्ट्वा, तदा पुत्रः जाङ्घात् निर्भर्य उत्पन्नः। स क्षत्रियाणां दृष्टिं हरति स्म, मध्याह्नसूर्यवत्; दृष्टिहीनाः ते पर्वतदुर्गेषु विचेरुः। तदनन्तरं, विफलप्रयत्नाः भयाकुलाः क्षत्रियाः पुनः तां निर्दोषां ब्राह्मण्यं समीपं दृष्टिहेतोः समागच्छन्। दृष्टिहीनाः क्षत्रियाः तां प्रसिद्धां स्त्रीं यथा शान्ताग्नयः दुःखेन भाषन्ते, एवं वदन्ति स्म। "तव कृपया, भगिनि, क्षत्रियाणां दृष्टिः पुनः लभ्यताम्; दुष्कृत्यनिवृत्ताः वयं सर्वे सह गच्छाम। पुत्रसहितं त्वं अस्माकं कृपां दर्शय; दृष्टिप्रदानं कृत्वा राज्ञः रक्ष।" गन्धर्वः उवाच—स्पष्टं, यः महात्मा तव पुत्रः, क्रोधेन तव हतान् बान्धवान् स्मृत्वा, क्षत्रियाणां दृष्टिं हरति स्म, नात्र संशयः। यदा यूयम्, राजानः, भर्गवाणां अजातान् अपि हत्वा, तदा अहम् जाङ्घायाम् शतवर्षाणि पुत्रं धारयाम्। सम्पूर्णं वेदं षडङ्गसमेतं तस्य गर्भस्थस्य पुत्रस्य मध्ये प्रविष्टम्, भर्गववंशस्य हिताय। पितृवधात् स पुत्रः क्रोधात् क्षत्रियाणां विनाशाय इच्छति; तस्य दिव्येन तेजसा दृष्टिः हरिता। तं और्वं, मम उत्तमं पुत्रं, युष्माभिः शरणं गन्तव्यम्; तं नमित्वा स प्रसन्नः दृष्टिं दास्यति। एवं उक्त्वा, सर्वे राजानः और्वं उपगम्य कृपां याचन्तः, स तान् अनुग्रहम् दत्तवान्। एतस्माद् एव नाम्ना स लोकेषु प्रसिद्धः अभवत्; एवं और्वः महर्षिः जाङ्घात् उत्पन्नः। दृष्टिम् पुनः प्राप्त्वा, राजानः निर्गच्छन्; किन्तु भृगुवंशीयः ऋषिः तद् सर्वलोकानां पराभवम् मन्यते। तदा, तस्य मनः लोकनाशाय प्रवृत्तम्। भृगूणां प्रतिशोधाय, भृगुवंशस्य प्रियः, तपोदीप्तः, सर्वलोकनाशाय प्रवृत्तः। स तीव्रैः तपोभिः देवासुरमानुष्यान् यातयामास, पितृभ्यः प्रीत्यर्थम्। तदा, तस्य पितरः स्ववंशजं ज्ञात्वा, पितृलोकात् आगत्य, सर्वे एवं वदन्ति स्म— "और्व, तव तपसः शक्तिर्दृष्टा; लोकान् कृपया रक्ष, कोपं शमय। तदा, भृगवः शुद्धचित्ताः, तं निवारयितुं न अशक्नुवन्; सर्वे क्षत्रियैः वधं सहन्तः। दीर्घायुर्भ्यः क्लेशात्, वयं स्वयं क्षत्रियैः वधं इच्छाम। यत् धनं भृगूणां गृहे कश्चन निक्षिप्तम्, तद् केवलं क्षत्रियाणां कोपाय स्थापितम्। स्वर्गकामानां, धनस्य किम् प्रयोजनं, यदा धनपतिर्नः विपुलं धनं दत्तवान्।" एवं कथा तत्र प्रवृत्ता।