ते वयं अपि तत्रैव सह गच्छामः, यत्र हि अद्भुतं महद् उत्सवम् अभविष्यत्। तत्र हि स्वयम्वरसमये महात्मनः यज्ञसेनपुत्रस्य द्रुपदस्य कन्या स्थितवती, या हुताशनसम्भवा आसीत्। सा रूपेण सुशोभना, निर्दोषाङ्गी, कोमला, कीर्तिमती च, या धृष्टद्युम्नस्य भगिन्य् आसीत्, यो द्रोणस्य महान् शत्रुः। स च अग्निसम्भवः धनुष्मान् शरधारी, दीप्तिमान्, महाबलश्च सोमकानां महारथः। तस्य जन्मनि, देवनिर्मितया वाचा अकायया प्रोक्तम्—“एष एव भारद्वाजसुतस्य मृत्युः शिष्यश्च भविष्यति” इति। तस्य भगिनी कृष्णा, नीलोत्पलसमानवर्णा, कन्यामणिरिव, महायज्ञे तत्रैव जाताऽभूत्। वयं तत्र द्रौपदीं द्रष्टुं यज्ञसेनतनयां, स्त्रीणां श्रेष्ठां, तस्याः स्वयम्वरं च द्रष्टुं यामः। तत्र राजानः, राजपुत्राश्च, यज्ञशीलाः, दानशीलाः, वेदविदः, शुचयः, महात्मानः, दृढव्रताश्च समागताः स्युः। तरुणाः, सुन्दराः, बलिनः, भीमाः, महारथाः, शस्त्रकुशलाश्च, नृपतयः तत्र समवेताः स्युः। तत्र ते नराधिपाः विजयाय विविधानि दानानि दास्यन्ति—धनानि, गावः, विविधमन्नपानं च। वयं सर्वं तत्र कृष्णायाः स्वयम्वरे द्रक्ष्यामः, च कस्य क्षत्रियस्य कन्या समरे वरयिष्यति इति। ततः सूताः, नर्तकाः, सारथयः, मागधाश्च, विविधदेशीयाः घोषकाः, महाबलिनश्च तत्र समागमिष्यन्ति। तत्र तद् अद्भुतं दृष्ट्वा, मनसि स्वीक्रिय, यूयं सर्वे, महात्मनः, जननीसहिताः अस्माभिः सह स्थास्यथ। यूयं सर्वे, सुन्दररूपधारिणः, एकत्र स्थितान् दृष्ट्वा, कृष्णा युष्माकं मध्ये कञ्चित् पतिं वरयिष्यति। अत्र भवतः भ्राता, सुन्दरः महाबाहुश्च, यदा स्पर्धिष्यति तदा विजेष्यति, सर्वं च महद् धनं सहैव प्राप्स्यति। तस्मात् वयं तत्र द्रौपद्याः, यज्ञसेनकन्यायाः, उत्सवं स्वयम्वरं द्रष्टुं गमिष्यामः। एवं निश्चित्य, ते पुरुषश्रेष्ठाः जननीं पुरतः स्थाप्य, उत्तरदिशं विधिपूर्वकं प्रतस्थिरे, हे भारत। अह्नाह्न्येकस्य मध्ये, ते पाञ्चालपुर्याः समीपं समुपेत्य, भागीरथ्याः गङ्गायाः तीरे समुपव्रजन्। चन्द्रास्तमितसमये, रात्र्याः मध्ये, ते सोमाश्रयतीर्थं प्रार्थयन्तः जले प्रविशन्। पाण्डुपुत्रा व्याघ्रसमानाः गङ्गां प्राप्नुवन्; धनञ्जयः दीपनं प्रज्वाल्य अग्रतः जगाम। स महारथी तत्र प्रकाशनार्थं, रक्षणार्थं च गतः; रम्ये, रहसि गङ्गाजले, नार्यः क्रीडन्त्यः आसन्। तेषां नदीं समीपं गच्छतां, तासां वाचः श्रुत्वा, स महाबलः तेन शब्देन विक्षिप्तः, महाक्रोधं जगाम। तत्र पाण्डवान् जननीसहितान् दृष्ट्वा, शत्रुतापनः, स भीषणं धनुः संकर्ष्य, इदं वचनं अब्रवीत्— “रात्र्याः प्रारम्भे क्रूरः सन्ध्याकालः उदेति; स मुहूर्तः अष्टाशीतिलवान् हीनः इति कथ्यते। स यक्षगन्धर्वराक्षसानां विचरणाय निर्दिष्टः; शेषः मानुषकार्याणां कालः स्मृतः। लोभात् ये नराः एतेषु कालेषु विचरन्ति, ते मूर्खैः सह राक्षसैः गृहीत्वा बद्ध्यन्ते। अतः, ये रात्रौ जलं प्राप्नुवन्ति, वेदविदः अपि, सर्वैः नरैः, राजभिः अपि, निन्द्यन्ते। अस्माभ्यं दूरं तिष्ठ; सन्निकर्षं मा कुरु। किमर्थं मां न जानासि, यो भागीरथ्याः जले आगतः? मां अंगारपर्णं गन्धर्वं स्वबलाश्रयं विद्धि; अहम् अहंकारी, असूयी, कुबेरस्य प्रियसखाश्च। अहं अंगारपर्णः इति विख्यातः, अयं वनं मम; गङ्गातटे विचरन्, अत्र नानाविधं रमामि। न भूतानि, न पशवः, न देवा, न मनुष्याः, कुबेरपरिचारकाः अपि, मम समीपं न आगच्छेयुः; किमर्थं त्वं समीपं आगतः? मूढ, समुद्रे, हिमवत्पार्श्वे, अस्मिन्सरित्स्रोतसि, रात्रौ, दिवा, सन्ध्यायां वा, कस्य स्वाम्यम् अस्ति? उपवृत्ते वा, दिवा वा, नभोगतो वा, गङ्गायाः समीपं प्राप्तुं कः कालः निश्चितः अस्ति? वयं बलवन्तः, अकाले त्वां प्राप्तवन्तः; युद्धे तु, क्रूर, निर्बलाः त्वां नमन्ति। पुरा हि गङ्गा हिमगिरिकनकशिखरात् निर्गता, सागरं प्राप्त्वा सप्तधाऽभवत्। गङ्गा, यमुनाः, प्लक्षसम्भवा सरस्वती, सारयू रथवाहिनी, गोमती, गण्डकी च—एते सप्तनद्यः ये पिबन्ति, येषां पापं न क्षपितम्, ते विशुद्धाः भवन्ति; सा पुनरैक्या भूत्वा, शुद्धा स्वर्गमुत्क्रामति। देवेषु हि, गन्धर्व, गङ्गा अलकानन्दा भवति; पितृणां तु वैतरणी, पापकृतां दुःसङ्क्रमणी। एवं गङ्गां प्राप्त्वा, कृष्णद्वैपायनः एवं उक्तवान्। सा दिव्या नदी अनिरुद्धा, स्वर्गदा, शुभा च; कथं त्वं ताम् अवरोधयितुम् इच्छसि? एष धर्मः न सनातनः। कथं वयं तव वचनेन, भागीरथ्याः अनिरुद्धं पुण्यं जलं स्प्रष्टुं निरुद्धाः स्याम?” एवं ते सर्वे, गङ्गायाः तीरं प्राप्ताः, उत्सवदर्शने च प्रवृत्ताः, स्वयम्वरस्य च अद्भुतं सौन्दर्यं द्रष्टुं प्रस्थिताः।