ततः तया कन्यया वरदं देवमिदं प्रोक्तम्— "भगवन्, तव प्रसादेन मम केवलं एकः पतिरस्तु" इति। देवः punarapi तां उत्तमां वाचं अब्रवीत्— "त्वं पञ्चवारं पतिं याचितवती; तस्मात् पुनरपि वदामि..."। सा कन्या दिव्यरूपा द्रुपदवंशे जाता। कृष्णा नाम निष्कलुषा प्रषततनया, वः पत्नीत्वेन निर्दिष्टा। तस्मात्, महाबलिनः, पाञ्चालपुरीं निवसत; तां प्राप्य, न संशयः, सुखिनः भविष्यथ। एवं उक्त्वा, स भाग्यवान् ब्रह्मा, तपस्वी, पाण्डवान् कुंतीं च सम्यक् अभिवाद्य जगाम। ततः व्यासे महात्मनि गते, पाण्डवाः प्रमुदितचित्ताः मातरं पुरस्कृत्य, रिपून् दहन्तः, प्रस्थिताः। पन्थानं गच्छन्तः, ब्रह्मणसमूहान् पाञ्चालांश्च दृष्टवन्तः; तैः ब्राह्मणैः पाण्डवाः पृष्टाः— "क्व युष्माकं गमनं? कुत्र च आगताः?" इति। तैः प्रत्युक्तम्— "वयं ब्रह्मचारीणः, सर्वे सह गच्छामः, पाञ्चालानां द्रुपदपुर्यां प्रति।" ततो ब्राह्मणाः पुनः ऊचुः— "वयं अपि तत्रैव गच्छामः; तत्र अद्भुतं महोत्सवम् भविष्यति।" "तत्र स्वयम्वरे, यज्ञसेनतनयस्य महात्मनः द्रुपदस्य कन्या, अग्निसंभवा, स्थितास्यति। सा रूपवती, निर्मला, सौम्या, ख्यात्या, धृष्टद्युम्नस्य भगिन्यपि।" "धृष्टद्युम्नः अग्निसंभवः, धनुष्मान्, तेजस्वी, सोमकानां महारथः।" "तस्य जन्मनि, देवनिर्मितया वाचा उक्तम्— 'एषः भारद्वाजपुत्रस्य शिष्यः च मृत्युश्च भविष्यति' इति।" "तस्य भगिन्यपि, श्यामलोचना, नीलोत्पलसदृशी, स्त्रीरत्नं, महायज्ञे जाता।" "वयं तत्र द्रौपदीं, यज्ञसेनात्मजां, स्वयम्वरं च द्रष्टुम् इच्छामः।" "तत्र राजानः, युवराजाः, यज्वानः, दातारः, वेदविदः, शुचयः, महात्मानः, दृढव्रताः, समागमिष्यन्ति।" "युवानः, रूपवन्तः, बलिनः, भीमाः, महारथाः, शस्त्रकुशलाः, नृपतयः तत्र समागमिष्यन्ति।" "विजयाय तत्र नृपतयः नानाविधानि दानानि दास्यन्ति— धनं, गावः, बहुविधं भोज्यं च।" "कृष्णायाः स्वयम्वरे सर्वं द्रष्टुम्, कस्य क्षत्रियस्य कन्या वरयिष्यति, तदपि पश्यामः।" "तत्र सूताः, नर्तकाः, सारथयः, मागधाः, देशदेशभ्यः घोषकाः, बलिनश्च, समागमिष्यन्ति।" "तत्र एतत्सर्वं दृष्ट्वा, मम सह, मातरं सह, स्थास्यथ, महात्मनः।" "यूयं सर्वे, रूपवन्तः, नानारूपधारिणः, एकत्र स्थिताः दृष्टाः, कृष्णा वः मध्ये एकं पतिं वरयिष्यति।" "एषः वः भ्राता, रूपवान्, महाबाहुः, स्पर्धायां विजयी स्यात्, सह धनं अपि प्राप्स्यति।" "वरिष्ठाः, वयं अपि तत्र द्रौपदीस्वयम्वरं द्रष्टुं गच्छामः।" एवं निश्चित्य, पाण्डवाः मातरं पुरस्कृत्य, उत्तरेण मार्गेण नियतपथेन प्रस्थिताः। एकं दिवसं रात्रिं च गत्वा, पाञ्चालनगर्याः समीपं, भागीरथ्याः गङ्गायाः तीर्थं प्राप्नुवन्। निष्कलङ्कचन्द्रस्य समये, रात्रौ, ते सोमाश्रयतीर्थं प्राप्तुम् आप्लवनाय जले प्रविशन्ति। पाण्डुपुत्राः, सिंहवत्, गङ्गां प्राप्य, अर्जुनः दीपनं गृहीत्वा अग्रे गच्छति। स महाबाहुः, प्रकाशार्थं रक्षार्थं च, तत्र गतः; रम्ये, एकान्ते गङ्गाजले, महिलाः क्रीडन्ति स्म। तेषां कण्ठध्वनिं नदीसमीपे शृण्वन्, अर्जुनः तेन शब्देन कुपितः। पाण्डवान् मातरं च तत्र दृष्ट्वा, रिपून् दहन्तः, सुघोरं धनुः संकर्ष्य, वचनमिदं अब्रवीत्— "रात्र्याः प्रारम्भे तीक्ष्णसंन्ध्या जायते; सा मुहूर्तः, अशीतिलवहीना, कथ्यते।" "सा यक्षगन्धर्वराक्षसानां विहरणाय कल्पिता; शेषः मानवकर्मणाम्।" "लोभात् ये नराः तस्मिन् काले विहरन्ति, राक्षसैः मूढैः सह गृहीत्वा बद्ध्यन्ते।" "रात्रौ आप्लवनं कुर्वन्तः, वेदविदोऽपि, सर्वैः निन्द्यन्ते, राज्ञा अपि।" "अतो दूरं तिष्ठत; न समीपं आगच्छत। किमर्थं मां न जानाथ, यः भागीरथ्यां प्राप्तः?" "मां जानीत, अहं अंगारपर्णो गन्धर्वः, स्वबलं आश्रित्य स्थितः, अहं मदोन्मत्तः, स्पर्धावान्, कुबेरस्य प्रियः।" "अंगारपर्ण इति प्रसिद्धः, एषः वनं मम; गङ्गायाः तीरं यथेष्टं सञ्चरामि, अत्र नानाविधानि रमामि।