भीमसेनः, महाबलः पाण्डवः, तं विशालकायं राक्षसं भूमौ पतितं दण्डाहतसर्पवद् विक्षिपन्तं वेगेन आकृष्य सम्यक् चालयामास। बलिना पाण्डवेनेव त्वरया आकृष्टः स मानुषोऽशः राक्षसः तीव्रक्लेशेन पराजितः, श्रमपरिप्लुतः अभवत्। तस्य राक्षसस्य बलं शनैः क्षीणं दृष्ट्वा, नरर्षभः भीमः स्वजङ्घाभ्यां तं भूमौ सम्यक् सन्ददौ। ततः स भीमः, तस्य राक्षसस्य पृष्ठे बलात् जानुना संस्थाप्य, दक्षिणेन भुजेन तस्य ग्रीवां दृढमाकर्षत्। वामहस्तेन तु तस्य वस्त्रप्रदेशे कट्यां गृहित्वा, पुनः पृष्ठे जानुं स्थाप्य, महाशब्देन तस्य पृष्ठं भङ्क्त्वा निनादयामास। ततो, राजन्, राक्षसस्य मुखात् रक्तधारा प्रवहन्ती दृष्टा, यदा भीमेन तं भीषणं राक्षसं बलात् भङ्क्तम्। तस्य पार्श्वानि च अङ्गानि च भग्नानि सन्ति, स राक्षसः पर्वतराजसदृशः, भीषणं निनादं कृत्वा मृतः। तस्य भीषणनिनादेन भीता जनाः स्वजनैः सह राक्षसगृहात् पलायिताः। तस्मिन्नन्तरे, राजन्, बकस्य अनुजः भीमस्य शरणं प्राप्तवान्; तं बलिनं राक्षसेश्वरं निहतम् दृष्ट्वा, अन्ये राक्षसाः अपि भीमस्य शरणं भयाकुलाः आगमन्। भीमः तान् भयभीतान् मूढचेतसः दृष्ट्वा, वीर्येण तान् सान्त्वयित्वा तैः सह शपथं कृत्वा, तान् राक्षसान् स्थिरान् चकार। स उवाच—"मानवान् पुनः कदापि न हिंस्यथ; हिंसकानां शीघ्रं मृत्युर्भवति—एवं स्यात्।" तस्य वाक्यं श्रुत्वा, भारत, राक्षसाः "एवं भवतु" इत्युक्त्वा तं संधिं स्वीकृतवन्तः। ततः, बकस्य अनुजः स्वजनैः सह पाण्डवं प्रणम्य, तस्मात्कालात् तत्र नगरे राक्षसाः सौम्यभावेन नगरवासिनः प्रति व्यवहत। भीमसेनः तं निःश्वासरहितं मानुषाशनं, यस्य कर्णौ नेत्रे जिह्वा च निष्कृष्टानि, गाढनिष्पीडनात् मूर्च्छितं, विविधानि चिह्नानि दर्शयन्, नगरद्वारं प्रति चिक्षेप। द्वारे स्थाप्य तं राक्षसं, वायुपुत्रः भीमः नगरे प्रविष्टः; जनाः चिन्तयामासुः—"स राक्षसः पुनरपि नगरं प्राप्तः इति।" जनाः, बालैः वृद्धैः सह, भयान्न पलायिताः; ततः भीमः बकं हत्वा ब्राह्मणगृहं प्रति जगाम। स ब्राह्मणं गोषु रथं च निवेद्य, तमुत्तमं ब्राह्मणं शान्तमन्तः प्रविश्य, मातरं भ्रातॄंश्च समीपस्थां कृत्वा, स्वशय्यां गतः, सर्वं रात्रौ युद्धं यथावृत्तं न्यवेदयत्। प्रातः काले, नगरवासिनः नगरात् निर्गत्य, भूमौ रक्तार्द्रं मृतं राक्षसं दृष्टवन्तः। तं विकीर्णं भीषणं पर्वतशिखराकारं दृष्ट्वा, जनानां रोमाञ्चो विस्मयेन समभवत्। ततः एकचक्रां गत्वा, ते नगरं सर्वत्र वार्तां प्रसरयन्तः, सहस्रशः नगरवासिनः समागताः। तत्र नराः, स्त्रियः, वृद्धाः, बालाः च बकं द्रष्टुं समाययुः; ते सर्वे, अतिमानुषं कर्म दृष्ट्वा, पूर्वं भीतानां देवतानां पूजनं कृतवन्तः। ततः ते भोज्यदानस्य तस्य दिवसे कस्य पालोऽस्ति इति गणयित्वा, तं ब्राह्मणं पृच्छितवन्तः। तेषां पुनः पुनः पृच्छतां मध्ये, पाण्डवान् रक्षन् स उत्तमब्राह्मणः सर्वेभ्यः नगरवासिभ्यः इदं वचनं प्रोवाच—"अहं स्वजनैः सह श्मशाने रुदन् आसीत्, तदा कश्चिद् महात्मा ब्राह्मणः मन्त्रविशारदः मां दृष्टवान्। स प्रथमं मम दुःखं नगरस्य च क्लेशं पृष्ट्वा, विश्वासं लब्ध्वा, सौम्यस्मितेन वदनं कृत्वा, मम समीपे प्रोवाच—'अहं तस्य पापकर्मणः भोजनं दास्यामि; त्वं मम निमित्तं न भीरुर्भव।' स तद्भोजनं गृहित्वा बकवनं प्रति गतः; नूनं तेन कर्मणा लोकहितं कृतम्।" ततः सर्वे ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च विस्मयस्मिताः हृष्टाः च, महान् ब्राह्मणसंस्तवः कृतः। अनन्तरं, सर्वे जनपदवासिनः तं अद्भुतं दृश्यं द्रष्टुं नगरे समाययुः, पृथा पुत्राश्च तत्रैव स्थितवन्तः। सर्वे व्रिकोदरस्यान्तिके, दारकार्क्षिकगृहे, सन्निपत्य, भीमं भीमप्रभावं द्रष्टुं समुपागमन्। सत्यं, महात्मानां ब्राह्मणानां किञ्चिदप्यसाध्यम् नास्ति—इति नगरवासिनः तं सत्कृत्य, सर्वतोऽभिगम्य, पूजयामासुः। स नः क्लेशानां नाशकः, पितेव परमा अर्थे; तस्मै सेवा कर्तुम् इच्छन्तः, वयं तस्य पादौ उपास्महे। ते तस्मै पुनः पुनः मांसं दधि पक्वान्नं च अर्पयन्तः, हन्यतेति तु तस्मिन्काले जनाः भीताः सन्दिग्धाश्च आसन्। ततः पार्थाः शत्रुतापनाः, मातरं सह, नगरात् निर्गत्य, व्रतानिष्ठाः गन्धाराः एकचक्रां प्रति जग्मुः। तत्र वेदाध्ययनपराः, जटिलाः, ब्रह्मचर्यनिष्ठाश्च, ब्राह्मणगृहे स्थायिनः, मातरं सह दीर्घकालं एकचक्रायां वसन्तः आसन्। एवमेतस्मिन् काले, ब्राह्मणः उवाच—"राक्षसं बकं हत्वा, ततः पाण्डवाः किं चकार, ब्राह्मण?" तत्र, राक्षसं बकं हत्वा, ते पाण्डवाः ब्राह्मणगृहे परमवेदं अध्ययनं कृत्वा स्थितवन्तः। ततः, किञ्चिद् दिनेभ्यः अनन्तरं, सत्यव्रतो ब्राह्मणः तस्य ब्राह्मणस्य गृहम् अभ्यागतः शरणमिच्छन्।