तदा महाकायः स महावेगवान् राक्षसः, पृथिवीं भित्त्वेव धावन् ताम्रवर्णरूपः ताम्रलोचनः, भीमसेनं प्रति वेगेन प्रधावितवान्। कोपसंरक्तः स राक्षसः भ्रूभङ्गत्रयं कृत्वा दन्तान् विकटयन्, वृक्षं समादत्त। तं वृक्षं कोपात् भीमसेनं प्रति प्रक्षिप्तुम् उद्दिश्य स बलवान् राक्षसः वेगेनाभिपतन्, किन्तु भीमः सुलघुतया तं वृक्षं क्रुद्धेन राक्षसेन क्षिप्तं गृहीत्वा स्थितवान्। भीमः हास्यं कृत्वा, क्रीडया इव, सव्येन हस्तेन तं वृक्षं जग्राह; ततः स महाबलः पुनः नानाविधान् वृक्षान् उद्धृत्य स्थितवान्। बकः स युद्धविशारदः, सर्वान् तान् वृक्षान् भीमसेने प्रति प्राक्षिपत्; किन्तु भीमः स्वहस्तस्थितया शाखया तान् सर्वान् अपास्य प्राहरत्। तदा वृक्षयुद्धं तद्वने महाविनाशरूपं बभूव; स घोरः भीमबकयोः संग्रामः तत्र समजायत। ततः बकः स्वनाम घोषयन् पाण्डवम् अभ्यधावत्; स मनुष्यभक्षकः घोरवेगेन युध्यते स्म। तयोः महाबलयोः प्रभावात् पृथिवी कम्पिताभवत्; क्षणेन तौ विशालवृक्षान् तेषां च मूलानि च चूर्णीकृतवन्तौ। बकः शीघ्रगामित्वेन भीमं हस्ताभ्यां गृहीत्वा प्राक्षिपत्; पातितः सन् भीमसेनः पुनः उत्तिष्ठन् प्रहसन् स्थितवान्। भीमः बकं परिष्वज्य भूमौ पातितवान्; ततः मुमोच चैनं, उवाच च—"उत्तिष्ठ राक्षस!" एवं उक्त्वा भीमः करतालध्वानं कृत्वा पुनः "उत्तिष्ठ" इति प्रोक्तवान्। तदा बकः क्रुद्धः, महत्तरं रूपं धारयन्, वेगेन समुत्पत्य स्थितवान्। सहसा तस्मिन् भीषणरूपे स्थिते, स राक्षसः वृकोदरं भीषयन् तस्थौ; भीमसेनः तं भीषणदर्शिनं राक्षसं हसन् अवलोकयत्। तदा भीमः पृष्ठतः तं राक्षसं हस्ताभ्यां गृहीत्वा जानुभ्यां पीडयित्वा भूमौ प्राक्षिपत्। पुनः क्रुद्धः भीमः तं राक्षसं मुमोच; कोपपोषितजीवितः स राक्षसः, स्वकटीं किंचित् उद्दधार, बकस्य बाहू गृहीत्वा स्थितवान्। ततः वृकोदरः तस्य बाहू गृहीत्वा शीघ्रं संचालयन्, स बलवान् भूमौ तं प्राक्षिपत्। तदा स कोपसमन्वितः महाबलः भीमः सव्येन पदेन भूमौ पतितं बकं वक्षसि प्राहरत्। विकटमुखः जिह्वालुलितः स राक्षसः भीमं प्रति धावन्, भीमः तस्य शीर्षे प्रहारं कृतवान्। एवं तेन बलिना राक्षसेन प्रहृतः भीमः, घोरपराक्रमः, महाक्रोधेन अभिभूतः। तदा मध्ये गृहीत्वा उद्धृत्य महाबलः भीमः तं राक्षसं गृहीत्वा, भीमः च राक्षसश्च परस्परं दृढं पीडयामासतुः। यथा द्वौ मदोन्मत्तौ महागजौ परस्परं आकर्षेताम्, तथा तौ अपि। तयोः बाहुप्रहारनिनादैः वेत्रकीयपुरी सर्वा भीता अभवत्। तयोः महाबलयोः प्रभावात् भूमिः कम्पिता; वृक्षलता च तयोः कोपेन चूर्णीकृता अभवत्। तौ वीरौ, परस्परवधकामौ, गिरिमूलानि शिलाश्च परस्परं प्राहरताम्। एवं परस्परं प्रहरन्तौ द्वौ द्वौ योजनद्वयं दीर्घं च वितानं च सर्वं चूर्णीकृतवन्तौ। तौ युद्धमदेन भूमिं कूर्मपृष्ठवत् कृतवन्तौ, वृक्षशिलातृणगुल्मलतानि सर्वाणि नष्टानि। क्षणमात्रं राक्षसः कुरुप्रवीरश्च समं युध्येताम्; ततः कुरुषु श्रेष्ठः राक्षसवधं निश्चितवान्। भीमः दन्तान् कर्षन्, ओष्ठौ च दंशन्, नेत्राणि संवृत्य, भीषणं कटाक्षं राक्षसे प्रति क्षिपन् स्थितवान्। ततः भीमसेनः महाबलः तं राक्षसं कम्पयन्, बाहुभ्यां दृढमालिङ्ग्य स्थितवान्। जानुभिः पार्श्वैः उदरेण पृष्ठेन च वक्षसा च तं प्राहरत्; तस्य उरू बाहू हृदयं च भग्नानि, शरीरबन्धनानि म्लानानि। स्वेदेन कम्पमानः, श्वासोच्छ्वासैः विक्षिप्तः, नेत्राणि परिवर्तयन्, अण्डभेदवत् शब्दं कृत्वा, करुणं क्रोशन्, प्रस्विन्नः सः। भूमौ पतन्, दण्डाभिहतः सर्प इव विक्षिप्यमाणः, स महाकायः राक्षसः भीमेन आकृष्यमाणः। पाण्डवेन शीघ्रं आकृष्टः, स मनुष्यभक्षकः अतिव्यथया पीडितः। राक्षसस्य बलं क्षीयमाणं दृष्ट्वा, पुरुषर्षभः भीमः तं जानुभ्यां भूमौ चूर्णीकृतवान्। ततः जानुना पृष्ठं बलात् पीडयित्वा, दक्षिणेन हस्तेन राक्षसस्य ग्रीवां गृहीत्वा स्थितवान्। सव्येन हस्तेन कट्यां वस्त्रदेशे गृहीत्वा, जानुना पृष्ठे स्थाप्य, महता शब्देन तस्य पृष्ठं भग्नवान्। तदा, नृपते, रक्तं राक्षसस्य मुखात् स्रवन्, भीमेन तं घोररूपं भग्नम्। ततः, भग्नपार्श्वाङ्गः स राक्षसः, पर्वतराजसदृशः, भीषणं शब्दं कृत्वा मृत्युम् उपागमत्। तस्मिन् घोरनादे जाते, जनाः स्वजनैः सहिताः राक्षसगृहात् भीताः पलायितवन्तः। तस्मिन्नेव समये, राजन्, बकस्य अनुजः भीमं शरणं जगाम; बकस्य बलिनः राक्षसाधिपतेः निधनं दृष्ट्वा, अन्ये राक्षसाः अपि भीताः भीमं शरण्यं प्रपेदिरे। भीमः, शूराणां श्रेष्ठः, तान् भीतान् मूढांश्च दृष्ट्वा, सामर्थ्येन तान् सान्त्वयित्वा, तैः सह संधिं कृतवान्।