भोजनस्य राशीन् समाप्त्य भीमसेनः राक्षसस्य पर्वतसमानम् एकतरहस्तेन द्रुमम् आदत्त। हास्यपूर्वकं भीमसेनः भोजनम् उपसंहरति स्म, राक्षसस्य शेषं त्यक्त्वा शतशः दधिघृतकुम्भान् अपिबत्। ततो जलैः मुखं प्रक्षाल्य, प्रमुदितः, स स्थिरः पर्वत इव स्थित्वा, भीषणं द्रुममुद्यमानं राक्षसं प्रत्यप्रतिष्ठत। तं दृष्ट्वा वीरः युद्धाय समुत्पत्य, सिंहनादं कृत्वा, भुजाभ्यां शब्दं चक्रे, महतीं गर्जां जनयन्। तदा भीमसेनः कोपसंयुक्तः राक्षसं समाह्वयन्, मेघनिनादनिभेन स्वरेण तम् भीषयन् इदं वचनम् उवाच— “दीर्घकालं त्वं, दुष्टराक्षस, द्विपदां चतुष्पदां च विविधान्नानां भक्षणेन शरीरं पुष्टवान्। अद्य मे बाहुबले निर्भरः, पुनः न खादिष्यसि; अद्य मम बाहुपीडनात् यमसादनं यास्यसि। अधुना वेत्रीकीयवासी निर्भयम् शेष्यन्ति; अहं नगरे अस्मिन् कंटकं निष्कासयिष्यामि। अद्य युद्धे त्वां निहत्य, काकाः शृगालाः गृध्राश्च ते शरीरं खादन्तु, भूमौ च घर्षयन्तु।” एवमुक्त्वा पार्थः कोपाग्निना दह्यमानः बकवधाय उद्यतः तं प्रति धावितः; बकः अपि पार्थं प्रति अभ्यधावत्। स तु राक्षसः, विशालशरीरः, अतिवेगेन, पृथिवीं विदारयन् इव, पीतवर्णः ताम्रलोचनः भीमसेनं प्रति प्रधावितवान्। भ्रूत्रयं विक्षिप्य, दंष्ट्राः प्रकट्य, महाक्रोधेन द्रुममादत्त। तं भीमं ताडयितुम् उद्यतः स राक्षसः वेगेन अभ्यधावत्; भीमः तु सहजेन तं क्रुद्धेन क्षिप्तं द्रुमं गृहीत्वा, हास्यं कुर्वन्, वामहस्तेन तं प्रगृह्य, पुनः नानाविधान् द्रुमान् समुन्नम्य, बकः युद्धविशारदः तान् सर्वान् भीमसेने क्षिप्तवान्; भीमः तु हस्तस्थेन शाखया तान् सर्वान् व्यपोहत्। तदा तेषां द्रुमयुद्धं वनस्य विनाशाय जातम्, भीमबकयोः मध्ये महद् उग्रं च संग्रामं समभवत्। ततः बकः स्वनाम घोषयन् पाण्डवं प्रति धावितवान्; स पिशाचः वेगेन युद्धं चकार। तयोः महाबलयोः प्रभग्नया पृथिवी कम्पिता, क्षणेन तु महद्रुमतृणानि चूर्णितानि। बकः शीघ्रं धावित्वा, भीमं हस्ताभ्यां गृहीत्वा क्षिप्तवान्; भीमः तु क्षिप्तः पुनः उत्थाय, हसन् स्थितवान्। भीमः बकं परिष्वज्य भूमौ निष्पिपात; ततः विमोच्य तम् उवाच— “धैर्यं धारय, राक्षस।” इत्युक्त्वा भीमः हस्तप्रहारं कृत्वा, “उत्तिष्ठ” इति चोक्त्वा, बकः कोपेन महत्तररूपं धारयन् उत्पपात। स तु विकटाकृतिः तत्र स्थित्वा वृकोदरं भीषयन्, भीमसेनः तं भीषणरूपं राक्षसं उपहसत्। पृष्ठतः तं गृहीत्वा, भीमः जानुभ्यां पीडयन् भूमौ चिक्षेप; पुनः कोपितः स राक्षसं विमोच्य, स्वकटीं उन्नम्य, बकस्य बाहू गृहीत्वा, शीघ्रं चालयन्, बलिनं भूमौ क्षिप्तवान्। ततः कोपसमन्वितः भीमः वामपादेन बकस्य वक्षसि प्रहारं चकार। राक्षसः विवृतास्यः, विकटदंष्ट्रः, जिह्वालम्बमानः, भीमं प्रति प्रधावति स्म; भीमः तु तस्य शिरसि ताडयामास। एवं बलिनः राक्षसस्य प्रहारेण भीमः महाबलः कोपेन संनद्धः। मध्ये गृहीत्वा, भीमः तं महाबलिनं उत्क्षिप्य, भीमबकौ परस्परं बलात् पीडयामासतुः। द्वौ मदोन्मत्तगजेव, अन्योन्यं संक्षिप्य, विकर्षन्तौ। तयोः भुजसंघर्षशब्देन वेत्रीकीयपुरी भीता अभवत्। तयोः महाबलेन पृथिवी कम्पिता, वृक्षलताश्च तेन कोपेन चूर्णिताः। तौ वीरौ, मृत्युकाङ्क्षिणौ, पर्वतान् गिरिशृङ्गाणि, शिलाखण्डांश्च अन्योन्यं ताडयन्तौ, द्वियोजनपरिमाणे क्षेत्रे सर्वं चूर्णयामासतुः। तौ युद्धमत्तौ पृथिवीं कूर्मपीठसदृशीं कृत्वा, वृक्षशिलातृणलताश्च सर्वाणि विनाशयन्तौ। किञ्चित्कालमेकं राक्षसः कुरुप्रेष्ठश्च समं युद्धम् अकरोताम्; ततः कुरुषु श्रेष्ठः राक्षसवधाय निश्चयं चकार। भीमः दन्तान् घर्षयन्, अधरौ च बध्नन्, नेत्रे आवृत्य, भीषणा कटाक्षं राक्षसं प्रति चकार। ततः महाबलः भीमसेनः तं कम्पयन्, बाहुभ्यां दृढं परिष्वज्य, जानुभिः पार्श्वैः उदरपीठवक्षोभिश्च ताडयामास; तस्य जङ्घाबाहुहृदयानि भग्नानि, शरीरबन्धनानि च शिथिलानि। स राक्षसः स्विन्नः, श्वसन्, चक्षुषी परिवर्तयन्, अण्डभेदसमशब्दं कुर्वन्, क्रोशन्, श्वसन् च। एवं तत्र महद् युद्धं बकभीमयोः समभवत्।