कुन्तीमाता युधिष्ठिरं समुपवेश्य विनयपूर्वकं सर्वं निवेद्य स्नेहेन तस्य विप्रस्यार्थे मन्त्रयामास। सा या बुद्धिपूर्वकं कृतवती, दीनब्राह्मणस्य कृते दयया, तत् सर्वं योग्यं च सम्यक् चाभूत्। भीमः नूनं तं नरभक्षकम् हत्वा पुनः आगमिष्यति, यतः सा विप्रे प्रति सर्वथा करुणां दर्शितवती। नगरवासिनः अपि एतद् न ज्ञेयुः, तथैव स ब्राह्मणः सान्त्वनपूर्वकं सम्यक् भाषणीयः इति निश्चित्य कुन्ती सर्वं युधिष्ठिरस्य सह चर्चयित्वा गृहं प्रविवेश। ततः रजनीं व्यतीतायां महाबलः भीमसेनः स विप्रं समीपमागत्य इदं वचोऽब्रवीत्— "ब्राह्मण श्रेष्ठ! त्वं च तव पुत्राः च मया अस्मिन्संकटे रक्ष्यध्वम्। त्वं तं राक्षसं मा शङ्कथाः, अहं एव तस्मै बलिपात्रं भूत्वा आत्मानं दास्यामि। केवलं गृह्य एकवारं मम कृते भोजनं यत्नेन साधय, ततः अहं तस्मै घोरराक्षसाय आत्मानं समर्पयिष्यामि। शीघ्रं कुरु, विलम्बं मा कुरु, निष्पापाः भवन्तः, अद्यैव मम प्राणैः त्वां रक्षितुम् निश्चितवानस्मि।" भीमस्य वचः श्रुत्वा स विप्रः स्वमित्रेभ्यः निवेद्य सुसम्पादितं भोजनं ददौ। नगरजनाः अपि तस्मै स्नेहेन मांसयुक्तं शाल्यन्नं, सर्पिषा, लवणैः, विविधान्नान्यपि समानीय समर्पयन्। भीमसेनः तानि विविधमांसानि भुक्त्वा, उत्तमानि मधुराणि, मिश्रशाल्यन्नस्य च राशीन् आस्वाद्य चिरं तुष्टिं लेभे। ततः स बहूनि द्रोणयुतानि दधिपात्राणि पित्वा, नगरजनैः समाहृतानि सर्वमन्नं सन्तोषेण स्वभागं प्राप्य, रजनीं व्यतीतां प्रतीक्ष्य, तदन्नं सहोपस्करैः दधिभिश्च समर्पितम्। अनन्तरं वृकोदरः भोजनपूर्णरथं आरोह्य, वाद्यघोषेण, नगरजनैः परिवृतः, प्रस्थितवान्। "एष युवा, स्थूलः, दृढकायः, आत्मानं राक्षसस्य भोजनं करिष्यति; युवा अपि, अस्य रूपं न युक्तम्," इति नगरजनाः तम् एवमुक्त्वा स्तुतिं कुर्वन्तः, वृकोदरः द्रुत्य युक्तयोरृषभोः रथमुत्सृज्य ययौ। वाद्यनिनादेन स हृष्टः तं नरभक्षकम् अभिमुख्य, जनसमूहेन परिवृतः, प्रायात्। तत्र गत्वा, स एकाकी अग्रे गतः, भीताः जनाः तत्रैव पृष्ठतः स्थिताः। दक्षिणदिशं दीर्घं मार्गं गत्वा, निर्दिष्टस्थले महावृक्षं दृष्टवान्। तस्य वृक्षस्य चतुर्दिशं रोम, मज्जा, अस्थि, वसा, भुजाङ्घ्रिपादाः च, नवानि च जीर्णानि च, सर्वत्र विकीर्णानि दृष्टानि। गृध्रशृगालशेषैः आवृतं, श्वपदगणैः सेवितं, दुर्गन्धि, भीषणदर्शनं, श्मशानसदृशं तद् आसीत्। तत्र प्रविश्य, बलवान् सः चिन्तयामास— "यावत् अहं तम् सर्वेभ्यः बलवत्तरं बकनामकं राक्षसं न पश्यामि, तावत् अत्रैव भोजनं करिष्यामि। अयं रथः नानाविधान्नोपस्करैः पूर्णः; यावत् राक्षसः न पश्यति, तावत् पुनः एतादृशं भोजनं न लभ्येत। यदि राक्षसः मां मृतशरीरस्पर्शं गृह्णाति, तर्हि भोजनं अपवित्रं भविष्यति।" इति भीमसेनः घोरकर्मा मनसि विचिन्त्य, एकान्ते उपविश्य, तदुत्तमं भोजनं भुक्तवान्। नगरजनाः तु वृक्षेषु आरोह्य, सर्वतः तम् अपश्यन्। "यः राक्षसस्य बलिपात्रं, तं कोऽपि न खादेयात्; स ब्राह्मणरूपधारी बकः एव खादति," इति जनाः उक्तवन्तः। स तेजस्वी, भोजनं कृत्वा, हसित्वा, राक्षसवनं गत्वा, बलवान् पाण्डवः तस्य नाम उच्चार्य, भोजनं समर्पयामास। तदा राक्षसः, भीमस्य वचनात् कुपितः, महाक्रोधेन तत्र यत्र भीमः स्थितः तत्र समुपजगाम। स महाकायः, त्वरया गच्छन्, भूमिं विदारयन्निव, रक्तलोचनः, भीषणः, रक्तकेशदाढिमण्डितः, कर्णाभ्यां विवृतास्यः, शङ्खकर्णः, त्रिवक्रभ्रूः, विकटदंष्ट्रः, भीमदर्शनः च आसीत्। स भीमसेनं भोजनकुर्वन्तं दृष्ट्वा, कोपात् उन्मीलितलोचनः, इदं वचनमुवाच— "कोऽयं मम सन्निधौ, मम कृते समुपकल्पितं भोजनं खादति, मृत्युमिच्छन् इव?" एवं श्रुत्वा, भीमसेनः, हे भारत, हसित्वा, राक्षसं अवज्ञाय, पृष्ठतः स्थित्वा भोजनं पुनरपि अकरोत्। तदा स राक्षसः, घोरं निनादं कृत्वा, उभाभ्याम् हस्ताभ्यां उन्नम्य, भीमसेनं हन्तुं समुपजगाम। तथापि, तेन उपेक्षितः, निरीक्षितः च, वृकोदरः शत्रुनिघ्नः, पाण्डुपुत्रः, राक्षसं नापश्यन्, केवलं भोजनं अकरोत्। क्रुद्धः स राक्षसः, कुन्तीसुतं वृकोदरं पृष्ठतः उभाभ्याम् हस्ताभ्यां बलात् ताडयामास। राक्षसस्य ताडनं प्राप्य अपि, भीमः नापश्यत्, केवलं भोजनं अकरोत्। ततोऽस्य क्रोधोऽधिकृत्य, महाबलः राक्षसः वृक्षमुत्क्षिप्य, भीमं पुनरपि ताडयितुं दौडितवान्। स वृक्षं कोपेन प्रक्षिपन्, भीमः वामहस्तेन तं गृहित्वा, दक्षिणहस्तेन भोजनं पुनरपि अकरोत्। एवं महाशौर्यं, धैर्यं च, भीमसेनः तत्र सम्प्रदर्शयन्, राक्षसेन सह संग्रामाय सज्जः अभवत्।