भीमसेने प्रतिज्ञाय — "अहं करिष्यामि" — हे भारत, पाण्डवाः सर्वे भिक्षां संगृह्य गृहम् आगच्छन्। तदा युधिष्ठिरः राजा भीमसेनं तृप्तमुखं संतुष्टं च दृष्ट्वा, धैर्यसम्पन्नं तम् अवगच्छत् — भीमः हृष्टः। तदानीं आचार्यः मनसि विचिन्तयामास तस्य संतोषस्य कारणम्; युधिष्ठिरः तद् ज्ञात्वा पृष्टुम् इच्छन्। पाण्डुपुत्रः युधिष्ठिरः भीमस्य भावं लक्षयित्वा, रहसि उपविश्य मातरं पप्रच्छ। "किं कर्म भीमः, तिक्श्णवीर्यः, कर्तुम् इच्छति? किं तव अनुमतेन, उत स्वयमेव कर्तुम् इच्छति?" इति पप्रच्छ। कुन्ती प्रत्युवाच — "मम आदेशेन एव सः करिष्यति, ब्राह्मणस्य कृते, महत् कार्यम्, नगरस्य च मोक्षाय। बकस्य कृते महद् उत्तमं भोज्यं संकल्पितम्, तन्मम पुत्र, भीमः स्पष्टरूपेण खादतु, एकदिनमपि, तपस्विनः सुत।" युधिष्ठिरः पुनः उवाच — "किं कठोरं दुःसाध्यं च कार्यं त्वया कृतम्, हे सुभगे? धर्मात्मानः स्वपुत्रत्यागं न प्रशंसन्ति। कथं त्वं स्वपुत्रं परपुत्रस्य कृते त्यक्तुम् इच्छसि? स्वसुतत्यागेन लोकविधिं धर्मं च विहाय कृतवती। यस्य भुजयोः सर्वे सुखेन विश्रामामः, यस्य राज्यं क्षुद्रैः हृतम्, यं पुनः प्राप्तुम् इच्छामः। तस्य बलं चिन्तयन् दुर्योधनः, दुष्प्रधर्षः, निशि न निद्रां लभते, शकुनिना सह दुःखितः। यस्य वीर्येण, महाबाहो, लाक्षागृहे वयं मुक्ताः, पुरोचनः च अन्यैः पापैः सह हतः। तस्य बलं आश्रित्य, वयं इमां धनधान्यसम्पूर्णां पृथिवीं आत्मनः मन्यामहे, धृतराष्ट्रपुत्रान् जित्वा। किं बुद्ध्या त्वं तं त्यक्तुम् निश्चितवती? किं दुःखेन मनः भ्रमितम्?" कुन्ती सान्त्वयन्ती प्राह — "माम् प्रति त्वं शोचित्वा न आवश्यकम्, वृकोदर; नापि मनसः दुर्बलतया एषा निश्चितिः। न दुःखेन न मोहात् मम मनः नष्टम्; अस्मिन ब्राह्मणगृहे वयं सुखेन, अप्रसिद्धाः, धृतराष्ट्रपुत्रैः अज्ञाताः, सत्कृताः, निरामर्षाः वसामः। पार्थ, अहम् अस्य उत्तमं समाधानं विचिन्त्य निश्चितवती; यः किञ्चित् उपक्रमति, तस्य न किञ्चित् नष्टम्। यावत् अन्यः तस्मिन् कार्ये समर्थः, तावत् सः कुर्यात्; अहं जानामि, वृकोदर, ब्राह्मणस्य कृते धर्मः श्रेष्ठतमः। भीमस्य महावीर्यं लाक्षागृहे च हिडिम्बवधे च दृष्ट्वा, वृकोदरे मम विश्वासः। भीमस्य बाह्वोः बलं महद्, सहस्रगजसमानम्, येन यूयं गजसदृशाः वाराणावतात् उद्धृताः। न कोऽपि वृकोदरसमः बलवान्, सः रणाग्रे वज्रधारिणमपि अतिशेते। जातमात्रः सः मम गोदात् गिरौ पतन्, तस्य भारात् शिलां अंगैः विदार्य विहितम्। अतः भीमस्य बलं विज्ञान्य, पाण्डव, ब्राह्मणस्य कृते मम योजना कृतम्। न लोभात्, न अज्ञानात्, न मोहात् एषा निश्चितिः, किं तु धर्माय, विचिन्त्य कृतम्। द्वौ अर्थौ साध्यौ, युधिष्ठिर, वासस्थानस्य समाधानं च धर्मस्य च परिपूर्णता। यदा क्षत्रियः ब्राह्मणस्य साहाय्यं करोति, शुभान् लोकान् प्राप्नोति — एषा मम मतिः। क्षत्रियः स्वधर्मे स्थितः यं विमोचयति वा हन्ति वा, सः लोकेऽस्मिन् च परत्र च महतीं कीर्तिम् आप्नोति। क्षत्रियः यः वैश्यस्य साहाय्यं करोति, सः सर्वेषां लोकेषु प्रियं करोति। यदि राजा शूद्रं शरणागतं विमोचयति, सः अस्मिन्नेव लोके कुलीनः, पूजितराज्यसम्पन्नः भवति। एवं, हे पौरेन्द्रानन्दन, भगवतः व्यासस्य पूर्वं मया उक्तं, सः विज्ञेयः, अतः एषा निश्चितिः।" एवं श्रुत्वा युधिष्ठिरः सान्त्वनपूर्वकम् उवाच — "माते, यत् त्वया विचिन्त्य कृतं, तत् उचितम्; दुःखितब्राह्मणस्य कृते दयया कृतम्। निश्चितं भीमः तं मानुषभक्षकम् हत्वा आगमिष्यति, यतः त्वया ब्राह्मणस्य सर्वथा अनुकम्पा कृतम्। नगरवासिनः चैतद् न जानीयुः, ब्राह्मणश्च सान्त्व्यः, सस्नेहं सम्यक् भाषणीयः।" एवमुक्त्वा, ब्राह्मणस्य कृते युधिष्ठिरेण सह मन्त्रयित्वा, कुन्ती प्रविश्य तैः सर्वैः सह सर्वमेकैकशः संवादम् अकुर्वत्। अथ रजनीं व्यतीत्य, वीर्यवान् भीमसेनः ब्राह्मणं समीपं गत्वा इदं वचनम् उवाच — "त्वां ब्राह्मणं पुत्रैः सहितं अस्मात् उपसर्गात् त्रातास्मि; तं राक्षसं मा शङ्कथाः, अहं नैवेद्यः स्याम्। एकदा एव गृह्य भोजनं मम गृह्यताम्, ततः अहं तम् उग्रं राक्षसं स्वयम् उपयास्यामि। शीघ्रं कुरुत, मा विलम्बध्वम्, अघशून्याः; अद्यैव अहम् आत्मनापि रक्षां संकल्पितवान्।" एवं भीमस्य वचः श्रुत्वा, ब्राह्मणः मित्रेभ्यः निवेद्य, सुसम्पादितं भोजनं ददौ। ततः नगरवासिनः तस्य कृते पक्वशाल्यं मांसयुक्तं घृतयुक्तं चोपदंशयुक्तं विविधान् सूपांश्च समानीय ददुः।