तदा धर्मज्ञः धर्ममूलं वचनं तस्याः राक्षस्याः श्रुत्वा चिन्तयामास—यद्यपि सा दुष्टचेतना, सत्यं तु धर्ममिव उक्तवती; किं तया भीमसेनस्य कर्तुं शक्यम्? ततः स धर्मराजः युधिष्ठिरः हिडिम्बायै प्रत्युवाच—यथोक्तं त्वया, हिडिम्बे, नात्र संशयः। किन्तु त्वं मम निर्देशं धर्मतः अनुतिष्ठ, सुकेशिनी! नित्यं स्नानं कृत्वा, शुचिः भूत्वा, सौम्याभरणैः भूषिता, प्रतिदिनकर्माणि कुरु। स्नात्वा विधिवत् कृत्यं कृत्वा, शुभैः भूषणैः अलङ्कृताभूत्वा, सूर्ये उदिते त्वं भीमसेनं उपसर्प। दिवा तु यथेष्टं तेन सह विचर, शीघ्रगामिनि; रात्रौ तु भीमसेनं नित्यं प्रत्यावर्तय। प्रातःकाले तं विमोचय, नित्यं च रक्ष; एवं त्वं पुत्रोत्पत्तिपर्यन्तं भीमेन सह रमस्व। एष ते नियमः, सुमध्यमे; सेवया च सततं स्नेहेन च यथोचितं आचर। एवं युधिष्ठिरवचनं श्रुत्वा, सा राक्षसी हिडिम्बा कुन्तीं श्रोणिपृष्ठे स्थापयित्वा, भीमं च अर्जुनं मध्ये स्थापयित्वा, नकुलसहितेन सह अग्रे गत्वा, पाण्डवान् निन्ये। सा भीमसहितं हिडिम्बा युधिष्ठिरस्य पार्श्वे स्थित्वा, जलकाङ्क्षिणी सालीहोत्रस्य रम्यं सरः अगच्छत्। वृक्षस्य अधः गत्वा, सा भूमिं गृहवत् सम्यक् समुज्ज्वलयत्, पाण्डवानां वासार्थं पत्रशालां चकार। पृथापि पृथक् स्नात्वा, सायं प्रातः स्नानं कृत्वा, पाण्डवाः शुद्धिं प्राप्ताः। तृषार्ताः क्षुधिताश्च ते केवलं जलपानेन तिष्ठन्ति स्म। तदा सालीहोत्रः तान् पाण्डवान् क्षुधया पीडितान् दृष्ट्वा, जलं च बहुभोजनं प्राप्तुं मनसा चिन्तयामास। ततः सर्वे पाण्डवाः पृथया सह विश्राम्य, लाक्षागृहे यत् घटितं तच्च राक्षसवधं च विस्तारतः कथयामासुः। एवं बहूनि वृत्तान्तानि श्रुत्वा, पाण्डुपुत्रः भीमसेनः अपि तत्र आसीत्। तदा कुन्ती, राजमाता, भीमसेनं प्रति उवाच—यथा तव पिता पाण्डुः पूजनीयः, तथा ज्येष्ठभ्राता युधिष्ठिरः अपि पूजनीयः। धर्मज्ञेनानेन अहम् अपि त्वत्तः अधिकं पूजनीया; तस्मात् पाण्डुकुलस्य हितार्थं युवराजस्य यद् हितं तत् कुरु। दुर्योधनेन पापात्मना महदन्यायं कृतम्; वृकोदर, तस्य दुष्टस्य न कोऽपि उपायः दृश्यते। तस्मात् अल्पदिनेभ्यः अस्माकं रक्षणं जीविकं च एतस्मिन्गुह्ये स्थले यथाशक्ति भविष्यति। एषा अपि महती आपद् धर्मस्य परीक्षणम्; त्वां दृष्ट्वा, बुद्धिमान्, सा कामवशात् त्वां वव्रे। धर्मतः युधिष्ठिरं मां च अपि सा वव्रे; धर्मस्य कृते तस्यै पुत्रं देहि, स एव अस्माकं शुभदः भविष्यति। वादं कर्तुं न इच्छामि; यथोक्तं तथा कुरु। भीमः प्रत्युवाच—यथा वेदवचनं, तथा अहं तव आदेशं करिष्यामि। ततः भ्रातॄणां सन्निधौ राक्षसीं प्रति उवाच—शृणु राक्षसे, सत्येन तव संगतिं ब्रवीमि; यावत् पुत्रोत्पत्तिः, तावत् अहं त्वया सह स्थास्यामि। विशेषतः, मम समीपे त्वं तव नीचसत्त्वं कस्यापि मा प्रकाशय। एवमुक्त्वा, हिडिम्बा राक्षसी तं नियमं स्वीकृतवती। दिवा सा ग्रामेभ्यः राजोपभोग्यं भोजनं आनयित्वा, कदाचित् कामात् रूपमन्तरधारिणी हिडिम्बा भीमसेनं स्वयमुत्कृष्य रम्येषु पर्वतशिखरेषु, देवायतनेषु च नयति स्म। तेषु सर्वेषु रमणीयेषु स्थलेषु, मृगपक्षिसंसेवितेषु, सा सर्वाभरणभूषिता परमसुन्दरी रूपं धारयित्वा पाण्डवं तोषयति स्म। मधुरैः प्रियैः वाक्यैः पाण्डवं हृष्टा हिडिम्बा गिरिपृष्ठेषु, वनान्तरेषु, वृक्षेषु च रमयति स्म। रम्येषु शरःषु, पद्मिनीषु, सरित्सु, द्वीपेषु, वैदूर्यशिलासमशुभ्ररेणुषु, देववनान्तरेषु, पुण्यपर्वतपृष्ठेषु, शुद्धतीर्थेषु, वननदीषु, पर्वतनदीषु च, सागरतीरेषु सुवर्णरत्नभूषितेषु, गुह्यकनिवासेषु, महापर्वतशिखरेषु च, नित्यमफलद्रुमेषु, रम्योपवनेषु च, सा परमसुन्दरी स्वसौन्दर्यं दर्शयन्ती पाण्डवं आनन्दयति स्म। यथा स्वर्गे पुण्यशीलया अप्सरसा सह कश्चन आनन्दं लभते, तथा भीमसेनः परमसुखं प्राप। तस्याः सुशोभनं कटिसूत्रं मणिमयं नीलवर्णसमन्वितं, पुनः पुनः दृष्ट्वा अपि, महाबाहुः भीमः तृप्तिं न प्राप। सा मनोजवेन भीमं पुनः पुनः तेषु स्थलेषु आनन्दयामास, स्वयम् अपि तेन सह सन्तुष्टा अभवत्। दिवा पाण्डवं आनन्दयित्वा, रात्रौ तं स्वगृहं नीत्वा, मातरं दर्शयामास। तथा पाण्डवः भ्रातृभिः सह नित्यं शयाने, सा हिडिम्बा कुन्त्याः सेवायै नित्यं तस्याः समीपे आसीत्। यथेष्टं भोजनमन्नं च आनयित्वा, रात्रौ शिष्टे, महर्षिः व्यासः, पराशरात्मजः, दिव्यदृष्टिः, महातपाः, सर्वैः प्रणम्यमानः, माधवीया (कुन्त्या) सह तत्र आगतः।