सौम्यः स खलु तव भगिनीपतिः सखा च, आत्मनः प्रियतमः स च त्वं तस्य प्राणसमः प्रियः; तस्य तव प्रति अनुरागः अधिकः, सख्यं च दृढमस्ति। न तव तेन युद्धं भविष्यति, नापि परिहासवशात्; हि पूर्वं त्वदर्थं स शक्रेण प्रेरितः। गोकुले वृद्धिं प्राप्य, नन्दगोपस्य कृते, ममांशः श्रेष्ठः नरश्रेष्ठ, पाण्डव, पृथिव्यां प्रकटितः। यशस्वी कुन्तीपुत्राणां अनुजः अर्जुनः, पराक्रमसम्पन्नः, त्वां पृथिवीभारनिवृत्त्यर्थं सहायः भविष्यति। अतः तस्मै निर्भयता दातव्या, तं च रक्षस्वास्माकं कृते, प्रभो; एवमुक्तः फाल्गुनः शक्रेण, कमलनयन। ततः शङ्खचक्रगदाधरः भगवाँस्तं प्रति उवाच— "जानामि पाण्डवानां वंशे जातं पितृष्वसुसुतं पार्थ, स मम।" स धर्मात्मा पुत्रः, सर्वशस्त्रविदां श्रेष्ठः; तवांशं तं महाबाहुं, लोकनाथं, अहं रक्षिष्ये। न हि लोके अस्माकं सख्यं तुल्यमस्ति; यस्य स मयि भक्तः, स तस्मिन्नेव भक्तः, यो द्वेष्टि तं, स मामपि द्वेष्टि। मम यत् तद् तस्य; विना तेन अहं जीवितुम् अक्षमः; एवमुक्तवान् हरिः, सर्वेश्वरः, शक्रं प्रति पुरा। तस्मात् लोके न तस्य तुल्यः कोऽपि, न वा श्रेष्ठः; तस्मिन्नेव शरणं व्रज। जनार्दनः, देवदेवः, सर्वभूतानां शरणं। एवं प्रतिज्ञाय, कुरुषु श्रेष्ठः, द्रोणं प्रणम्य, तस्य पादौ गृहीत्वा, युधिष्ठिरः विनीतः बभूव। अर्जुनधनुषः शब्दः, स्वभावतः, सागरोपगूढां पृथिवीं व्याप्य प्रतिश्रूयते; लोके तदृशः धनुर्धरः नास्ति। गदायुद्धे, खड्गयुद्धे, रथयुद्धे च, पाण्डुपुत्रः श्रेष्ठः; धनञ्जयः धनुर्विद्यायां सम्पूर्णः अभवत्। सहदेवः, इन्द्रसदृशः प्रज्ञया, शस्त्रविद्यायां, शास्त्रेषु, रथगजाश्वविद्यायां च, पारङ्गतः बभूव, भ्रातृभ्यः अनुरक्तः च। नकुलः, द्रोणेन प्रशिक्षितः, भ्रातृप्रियः, वीर्येण प्रसिद्धः, अतिरथः इति ख्यातः। गन्धर्वयुद्धे, त्रिवर्षयाजिनं सौवीरं, अर्जुनप्रधानैः पाण्डवैः रणाङ्गणे हतः। स यवनाधिपः, यं महाबलः पाण्डुः अपि निग्रहीतुं न शशाक, अर्जुनेन निगृहीतः। स बलवान्, सदा कुरुषु गर्वितः, सौवीरविपुलः, पाण्डवेन धिमता जितः। पुनः, युद्धे, अर्जुनः दुर्जयं सौवीरं सुमित्रं दत्तमित्राख्यं, बाणैः निर्जित्य निगृह्य। भीमसेनसख्येन, अर्जुनः एको रथे, पूर्वदिशं सर्वान् राज्ञः, दशसहस्ररथांश्च, संग्रामे विजित्य। तथैव, एकः रथेन, धनञ्जयः दक्षिणदिशं जित्वा, महद् धनं कुरुवंशे आनयत्। एतत्सर्वं पञ्चदशे वर्षे कृतम्; तद् दृष्ट्वा धृतराष्ट्रपुत्रेषु भीतिर्भवन्। भीमसेनः महाबाहुः, बलिनां श्रेष्ठः, धृतराष्ट्रपुत्रान् सर्वान् बलात् निगृह्य। स तु निर्दोषः सन् अपि, धृतराष्ट्रपुत्राः, भीमकर्मभीत्या, दुष्टचित्ताः, तस्मिन् दोषान्वेषणम् अकुर्वन्। पाण्डवान्, महाकर्मणः, बलवद्गुणसम्पन्नान् दृष्ट्वा, दुष्टबुद्धयः तान् बिभ्युः। एवमेषः सर्वे महात्मानः पाण्डवाः, नरश्रेष्ठाः, परराज्यानि जित्वा, स्वं राज्यं समृद्धीकुर्वन्तः पूर्वं बभूवुः। ततः, एतेषां महाबलिनां धनुर्धराणां, अद्भुतं वीर्यं ज्ञात्वा, राजा धृतराष्ट्रस्य हृदयं पाण्डवेषु आकुलम् अभवत्; चिन्तया ग्रस्तः, रात्रौ निद्रां न लेभे। दुर्योधनः, भीमसेनं प्राणाधिकं दृष्ट्वा, धनञ्जयं सर्वविद्याविशारदं च, मनसा अत्यन्तं क्लिष्टः। तदा विकर्तनपुत्रः कर्णः, सुबलपुत्रः शकुनिश्च, पाण्डवान् विनाशयितुम् उपायान् चक्रतुः। पाण्डवाः अपि, यथाशक्ति, प्रत्युत्तरं दत्तवन्तः, न च स्वयम् स्तुतिं कुर्वन्तः, विदुरस्य मार्गे स्थिताः। जनाः, पाण्डुपुत्रेषु गुणसम्पन्नेषु दृष्ट्वा, स्वयम् गुणान् कथयन्तः, सभायां च चत्वरेषु च, युधिष्ठिरस्य राज्यलाभं चर्चयन्तः। धृतराष्ट्रः राजा, यद्यपि बुद्धिमान्, स तु अन्धः; पूर्वं राज्यं न प्राप्तः, कथं स इदानीं राजा स्यात्? तथैव, शान्तनवपुत्रः भीष्मः, सत्यव्रतः, महाव्रतः, राज्यं परित्यज्य, न कदापि तत् स्वीकरिष्यति। तस्मात्, यः ज्येष्ठः पाण्डवः, तरुणः, वृद्धाचारशीलः, सत्यदया च वेत्ता, स एव अभिषेचनीयः। स शान्तनवपुत्रं भीष्मं, धर्मज्ञं धृतराष्ट्रं, तस्य पुत्रांश्च, विविधैः भोगैः पूजयिष्यति। एवं युधिष्ठिरनिष्ठैः वाक्यैः, दुर्योधनः, दुष्टचित्तः, अतिव्यथितः। स तु, तैः वचोभिः क्लिष्टः, असह्यः, दुष्टात्मा, स्पर्धया दग्धः, पितरं धृतराष्ट्रं उपससार। पितरं एकाकिनं दृष्ट्वा, तं प्रणम्य, नागरजनानां स्नेहेन संतप्तः, ततो वाक्यं वदति स्म।