द्रोणः स्नेहेन फाल्गुनं आलिङ्ग्य तं प्रीतिपूर्वकं संबोधितवान्—"हे पार्थ, यथा पूर्वं उक्तवान्, तथा लोके तव तुल्यः कोऽपि नास्ति।" सः पुनः अवदत्—"मया सर्वेषु शस्त्रेषु युद्धे च तव समः कोऽपि नास्ति, एतद् मया साधितं, सत्यं च, न तव समः विद्यते।" द्रोणः प्रगाढं गर्वं दर्शयन् अवोचत्—"देवाः, दानवाः, असुराः अपि तव युद्धे प्रतिपक्षं कर्तुं न शक्नुवन्ति; अहं अपि तव श्रेष्ठः नास्मि, तर्हि मनुष्याः कथं तव समः स्युः?" सः एकं अद्वितीयं व्यक्तिं उल्लिख्य अवदत्—"लोके तव श्रेष्ठः केवलं एकः अस्ति—कृष्णः, पद्मनयनः, वृष्णिवंशजः, कंसकालियवधः कर्ता।" द्रोणः तं अतुलं व्यक्तिं वर्णयन् अवदत्—"सः सर्वशस्त्रधारी सर्वलोकान् जयति; किन्तु, हे पृथापुत्र, एतस्मात् एव मया असत्यं न उक्तम्।" सः कृष्णस्य महिमा विवृण्वन् अवदत्—"सर्वं जगत् तस्मिन् अधिष्ठितं, तस्मिन् लयं याति, तस्मात् उत्पद्यते; ब्रह्मा, ईशानः, अन्ये अपि तस्य परमं पदं न जानन्ति।" द्रोणः तस्य उत्पत्तिं वर्णयन् अवदत्—"तस्य नाभेः ब्रह्मा उत्पन्नः, यः सर्वभूतानि सृजति; सः एव सृष्टा, भोक्ता, संहर्ता च।" सः पुनः अवदत्—"सः एव परमपुरुषः—भूतपूर्वः, भविष्यत्, वर्तमानः; नित्यः, सर्वव्यापी, अव्ययः, अचलः, पुरातनः।" द्रोणः कृष्णस्य योगमायां वर्णयन् अवदत्—"सः योगयुक्तः स्वलीलया जगत् रक्षायै प्रकटते; तस्य समः कोऽपि न जातः, न जातः, न भविष्यति।" सः तस्य गुणान् विस्तरेण कथयन् अवदत्—"सः मातुलस्य पुत्रः, सर्वचराचराणां गुरुः, पिता च अभवत्; कः मनुष्यः स्वहितं ज्ञात्वा तं जयितुम् इच्छेत्?" द्रोणः अर्जुनकृष्णयोः सम्बन्धं विवृण्वन् अवदत्—"सः तव भगिनीपतिकः, तव मित्रं च, तव प्राणवत् प्रियः; तस्य तव स्नेहः अधिकः, तव मित्रता तेन स्थापितः।" सः पुनः अवदत्—"युद्धं तयोः मध्ये न भविष्यति, न हास्याय अपि; पूर्वं तव हेतोः शक्रः तं प्रेरितवान्।" द्रोणः कृष्णस्य अवतारं वर्णयन् अवदत्—"गोकुले नन्दगोपस्य कारणात् उत्कृष्टः भागः पृथिव्यां प्रकटितः।" सः अर्जुनस्य कार्यं विवृण्वन् अवदत्—"कुन्तिपुत्राणां अनुजः वीर्यवान् अर्जुनः तव साहाय्यं करिष्यति भूमेः भारं अपाकर्तुम्।" तस्मात् द्रोणः अर्जुनं उपदेशं दत्तवान्—"तस्मिन् निर्भयत्वं दत्त्वा, अस्माकं हिताय तं रक्ष; इति शक्रः फाल्गुनं संबोधितवान्।" ततः श्रीकृष्णः, शङ्खचक्रगदाधरः, शक्रं सम्बोधितवान्—"पितृस्वसुः पुत्रः पाण्डववंशजः पार्थः मया ज्ञातः।" सः अर्जुनस्य धर्मनिष्ठां प्रशंसन् अवदत्—"सः धर्मात्मा, सर्वशस्त्रधारीणां श्रेष्ठः; तव भागं, महाबाहो, सर्वलोकनाथः, अहं रक्षिष्यामि।" कृष्णः अर्जुनस्य मित्रत्वं वर्णयन् अवदत्—"लोके अस्माकं मित्रता अद्वितीया; यः तस्मिन् भक्तः, सः मयि अपि भक्तः; यः तं द्वेष्टि, सः ममापि द्वेष्टा।" सः पुनः अवदत्—"मम यत् अस्ति तत् तस्य; तं विना अहं जीवितुं न शक्ष्यामि; इति हरिः, सर्वेशः, पार्थं शक्रं च पूर्वं उक्तवान्।" द्रोणः निष्कर्षं कृत्वा अवदत्—"तस्मात् लोके तस्य समः वा श्रेष्ठः वा कोऽपि नास्ति; तस्मिन् एव शरणं गच्छ।" सः पुनः अवदत्—"जनार्दनः, देवदेवः, सर्वभूतानां शरणम्।" एवं प्रतिज्ञाय, कुरुषु श्रेष्ठः युधिष्ठिरः द्रोणस्य चरणौ स्पृशन् तं नमस्कृत्य विनीतः अभवत्। ततः अर्जुनस्य धनुषः शब्दः स्वभावतः समुद्रवेष्टितां पृथिवीं व्याप्य प्रतिध्वनितः; लोके तस्य समः धनुर्धरः कश्चन नास्ति। पाण्डुपुत्रः गदायुद्धे, खड्गयुद्धे, रथयुद्धे च श्रेष्ठः अभवत्; धनञ्जयः धनुर्वेदे पारंगतः अभवत्। सहदेवः, देवेश्वरस्य सर्वज्ञानं लब्ध्वा, शस्त्राणि, शास्त्राणि, रथगजाश्वविद्यां च सम्पूर्णं कृत्वा, भ्रातृभ्यः आज्ञाकारी अभवत्। नकुलः, द्रोणेन शिक्षितः, भ्रातृभ्यः प्रियः, अतिरथः इति प्रसिद्धः अभवत्। गन्धर्वयुद्धे, त्रिवर्षयज्ञकृतः सौवीरः, अर्जुनप्रधानैः पाण्डवैः युद्धे हतः। महाबलवान् पाण्डुः अपि यवनराजं न जीते, किन्तु अर्जुनः तं वशं कृतवान्। कुरुषु सदा गर्वितः सौवीरः विपुलः, बुद्धिमता पार्थेन विजितः। युद्धे अर्जुनः अपने प्रबलबाणैः दृढसंकल्पं सौवीरं सुमित्रं, दत्तमित्रं नाम, उपशमितवान्। भीमसेनं सहायं कृत्वा, अर्जुनः एकाकी रथेन सर्वान् पूर्वदिग्गजान्, दशसहस्ररथान् च युद्धे विजितवान्। तथा धनञ्जयः एकाकी रथेन दक्षिणदिकं विजित्य, कुरुवंशं महद् धनं आनयत्। एतत् सर्वं पञ्चदशे वर्षे अर्जुनः कृतवान्; तद् दृष्ट्वा धृतराष्ट्रपुत्रेषु भयम् अभवत्। भीमसेनः, महाबलः, बलिनां अग्रगण्यः, धृतराष्ट्रपुत्रान् बलात् वशं कृतवान्। सः दोषरहितः अपि, धृतराष्ट्रपुत्राः भीमस्य कर्मभिः भयात्, दुष्टचित्ताः, तं दोषयितुम् इच्छन्ति। पाण्डवाः, महाकर्मणः, बलवत्यः, गुणसम्पन्नाः, तान् दुष्टबुद्धयः दृष्ट्वा भयभीताः अभवत्। एवं पाण्डवाः, महात्मानः, नरश्रेष्ठाः, विदेशराज्यं जित्वा, स्वराज्यं समृद्धं कृतवन्तः। तदनन्तरं, धृतराष्ट्रः, तेषां अतिवीर्यं दृष्ट्वा, तेषु आकस्मिकं असूया प्राप्तवान्; चिन्तायाः आवेशात्, रात्रौ निद्रां न लब्धवान्। दुर्योधनः, भीमसेनं प्राणात् अधिकप्रियं, धनञ्जयं सर्वविद्यापारंगतं दृष्ट्वा, मनसा अतिव्यथितः अभवत्। ततः विकर्तनपुत्रः कर्णः, सुबलपुत्रः शकुनिः, पाण्डवान् नाशयितुम् अनेकैः उपायैः यत्नं कृतवन्तः। एवं द्रोणः अर्जुनं प्रशंसन्, कृष्णस्य महिमानं वर्णयन्, पाण्डवेषु गुणसम्पन्नेषु, तेषां विजयान्, धृतराष्ट्रस्य असूयां, दुर्योधनस्य चिन्तां, कर्णशकुन्योः दुष्टयोजनां च विस्तरेण कथितवान्।