पाण्डवान् प्रति धावन्तः शब्दं कुर्वन्तश्च तथा क्रन्दन्तः समन्ततः शत्रवः दृष्ट्वा, तेषां दुःखार्तनादं शृण्वन्तः पाण्डवाः रोमाञ्चिताः सञ्जज्ञिरे। ततः पाण्डवाः सर्वे द्रोणाय प्रणम्य शीघ्रं रथानारुह्य युधिष्ठिरं निगृह्य त्वरया प्रोचुः— "मा युद्धं कुरु, पाण्डव।" माद्रीपुत्रौ तदा प्रतिरोधनाय स्थितौ, अर्जुनश्च तथा कृतवान्; भीमसेनः सेनापतिः गदां समुत्क्षिप्य स्थितवान्। शत्रूणां शब्दं शृण्वन् निष्पापः कौन्तेयः भ्रातृभिः सह रथेन शीघ्रं समन्ततः निनादयन् अग्रे प्रस्थितवान्। तदा महाबाहुः भीमसेनः कालदण्डसमः पाञ्चालसेनां समुद्रनिनादवत् प्रविष्टवान्। स चतुर्विधबलसमाकीर्णां तां महतीं सेनां उत्सवकाले मकर इव सागरं प्रविष्टवान्। भीम एव गदां समादाय हस्त्यंश्चाभ्यधावत्। ततः पराक्रमेण भीमसेनः गदां समुत्क्षिप्य हस्त्यंश्च भीषणरूपेण कालरूपधारी सञ्जहार। गिरिसदृशाः ते गजाः भीमगदया विदीर्णशिरसः रक्तप्रवाहं स्रवन्तः पेतुः। विद्युद्भिन्नगिरय इव गजाः भूमौ पतिताः; पाण्डवेन गजाः, अश्वाः, रथाश्च भूमौ पतिताः। अर्जुनस्य ज्येष्ठभ्राता पदातीन् रथिनश्च गवां पालयिता दण्डेन वनगतान् इव निघ्नन् जगाम। वृकोदरः रथांश्च गजान् च कम्पयन् सञ्चालयन् च स्थितः; पार्थः अपि भारद्वाजस्य प्रियार्थं तथैव कृतवान्। पाण्डुपुत्रः सर्वतोऽश्वान् रथांश्च गजान् च बाणवृष्ट्या पार्षतं प्रति प्रेषयन् निपातितवान्। स युद्धे कालाग्निरिव सर्वान् निपात्य, पाञ्चालान् शृञ्जयान् च व्यथितवान्। ततः पाञ्चालाः वेगेन विविधान् शीघ्रबाणान् पार्थं प्रति प्रेषयन्तः सिंहनादं कृत्वा युद्धाय समुपाजग्मुः। स तु संग्रामः भीषणः अद्भुतदर्शनश्च जातः; सिंहनादं शृण्वन् पाण्डुपुत्रः सोढुं न शशाक। ततः किरीटी पार्थः शीघ्रं पाञ्चालान् प्रति युद्धे समुपेत्य बाणवृष्ट्या तान् छादयन् मोहयामास। स त्वरया बाणान् सन्धाननिष्क्रान्तौ च कृत्वा, तत्र किमपि दृश्यते स्म न – न दिशः, न नभः, न भूमिः; सर्वं तमसि निमग्नमिव। तदा पाञ्चालकौरवेषु "साधु! साधु!" इति शब्दः, दुन्दुभीनां निनादः, शङ्खानां च महान् शब्दः समुत्पन्नः। सिंहनादः स्तुतिशब्दैः सह जातः; तदा पाञ्चालराजा सत्यजित् च सह समुपाजग्मतुः। शम्बर इव महेन्द्रं प्रति त्वरमाणः पार्थः बाणवृष्ट्या पाञ्चालं समन्ततः छादयामास। तदा पाञ्चालसेनायां महानिनादः समुत्पन्नः, गजेन्द्रव्रणिते सिंहनादवत्। पार्थस्य समीपं गच्छन्तं दृष्ट्वा सत्यजित् धैर्ये स्थितः पाञ्चालरक्षायै धनञ्जयं प्रति धावन्। ततः अर्जुनः सत्यजित् च पाञ्चालयोः सेनां कम्पयन्तौ, इन्द्रविरोचनाविव, समागच्छतुः। पार्थः सत्यजितं दशभिः बाणैः मर्मसु विद्ध्वा अद्भुतं कर्माकरोत्। तदा पाञ्चालः सत्यजित् शतशः बाणैः पार्थं त्वरया विव्याध; पार्थः महारथः बाणवृष्ट्या आच्छादितः। पार्थः स्वबलं सङ्गृह्य महद् धनुः सज्यं कृत्वा, सत्यजितस्य धनुः छित्वा राजानं प्रति प्रस्थितः। तदा सत्यजित् अन्यत् बलवत्तरं धनुः गृहीत्वा शीघ्रं पार्थं तस्याश्वान् सारथिं रथं च विव्याध। पाञ्चालेन संप्रपीडितः पार्थः सोढुं न शशाक; तदा तं नाशयितुं शीघ्रं बाणान् प्रेषयामास। सारथिं पताकां च बाणैः ताडितवान्, धनुर्-ग्रहणं च पुनः पुनः छिन्नम्। अश्वेषु छिन्नेषु स युद्धात् निववृते; सत्यजितं एवं निवर्तमानं दृष्ट्वा, पार्थः वेगेन पार्षतं प्रति धावन्। तदा अर्जुनः विजयी महायुद्धे प्रवृत्तः। पार्थः तस्य धनुः छित्वा ध्वजं भूमौ पातितवान्; पञ्चभिः बाणैः अश्वान् सारथिं च ताडितवान्। तदा पार्थः धनुः त्यक्त्वा बाणपुष्पं गृहीत्वा खड्गं समुत्क्षिप्य सिंहनादं कृतवान्। सहसा पाञ्चालरथं आरोह्य तं प्रहारयामास; पाञ्चालरथं आरोह्य धनञ्जयः निर्भयः स्थितवान्। गरुड इव सागरं कम्पयन् सर्पं गृहीत्वा यथा, एवं तं गृहीत्वा सर्वे पाञ्चालाः दिशो दिशः पलायितवन्तः। धनञ्जयः सर्वसेनायाः पुरतः बाहुबलं दर्शयन् सिंहनादं कृत्वा निर्गतः। अर्जुनस्य आगमनं दृष्ट्वा, तदा सर्वे राजपुत्राः महात्मनः द्रुपदस्य नगरीं परित्यज्य पलायितवन्तः। तदा पाञ्चालानां राजा, कुरुवीरबान्धवः, उवाच— "एषा सेना न हन्तव्या; भीमाय गुरुदक्षिणां प्रयच्छ।