ततः पार्थः, आत्मानं उपेक्षितमिव मन्यमानः, भ्रातृमध्यम् स्थितं कर्णम् अब्रवीत्। स उवाच—"ये तु अविज्ञाताः प्रविशन्ति, अविज्ञाताः भाषमाणाः वा, कर्ण, ये लोकाः तैः प्राप्यन्ते, तान् त्वं मया निहतो गमिष्यसि।" तदा कर्णः प्रत्युवाच—"एष रंगः सर्वेषां मुक्तः, किं तेऽत्र अधिकारः, फाल्गुन? नृपेषु वीर्यश्लाघिनां श्रेष्ठाः एव विशिष्यन्ते, बलं धर्मानुगं भवति।" पुनः स उवाच—"किं निर्बलान् प्रति व्यर्थं बाणान् प्रयुञ्जे, हे भारत? ब्रूहि—गुरोः साक्षात् पश्यतः, अद्य ते शिरः शरैः हरिष्यामि।" ततः द्रोणेन अनुमत्य, शत्रुनगरीजित् पार्थः भ्रातृभिः शीघ्रमालिङ्गितः समुपसृत्य समराय सज्जः अभवत्। कर्णोऽपि संग्रामाय सज्जीकृतः, भ्राता दुर्योधनः तं सस्नेहमालिङ्ग्य, धनुः समादाय बाणैः सह तस्थौ। तदा दिवं मेघाः आच्छादयन्ति, विद्युत्प्रभाभिः स्फुरन्तः, मेघघोषैः निनदन्तः, इन्द्रायुधैः सन्दीप्यमानाः, बकपङ्क्तिभिः विभूषिताः। हरिसुतस्य अश्वं रंगे निरीक्षमाणं दृष्ट्वा, स्नेहान्वितः सूर्यः समीपमागत्य, संजातान् मेघान् व्यपोह्य प्रकाशं वितन्वन्। तत्र फाल्गुनः मेघच्छायया संवृतः, कर्णः तु सूर्यरश्मिभिः आवृतः दृश्यते। यत्र कर्णः तिष्ठति, तत्र धृतराष्ट्रपुत्राः समेता; यत्र पार्थः तिष्ठति, तत्र भरद्वाजः, कृपः, भीष्मः च। रङ्गः द्विधा विभक्तः, स्त्रियः अपि द्विधा जाताः; कुंतिभोजसुता तत्त्वं विज्ञाय मोहम् आपन्ना। तां तथा मोहग्रामगां दृष्ट्वा, सर्वधर्मवित् विदुरः, सेवकैः सह शीतलेन चन्दनजलेन च कुन्तीम् आश्वासयत्। साम्यं प्राप्ता कुन्ती, दुःखिता, आत्मसुतौ निरीक्ष्य, प्रमुह्यन्ती किंचिदपि कर्तुं न शशाक। शारद्वत्सुतः कृपः, एकव्यायामनियमकुशलः, सर्वधर्मवित्, तौ महाधनुष्मन्तौ उवाच—"अयं प्रथितः पृथायाः कनिष्ठः, पाण्डुपुत्रः; कौरेवः त्वया सह एकव्यायामे प्रवर्तिष्यते। त्वमपि, महाबाहो, मातरं पितरं च वंशं च राज्ञः पुरतः विज्ञापय; त्वं हि कुलस्य भूषणम्। एवं ज्ञात्वा पार्थः तवाभ्यर्हणां गृह्णीयात् वा न वा; नृपुत्राः अनाम्नायवंतं न समरं कुर्वन्ति।" एवं कर्णे उक्ते, स लज्जया शिरसि नम्रः, वर्षेण सिक्तं कमलं इव, पुष्पाणि शिथिलीकृतानि। स उवाच—"गुरो, त्रिविधं राजसंतानं शास्त्रेण निर्दिष्टम्—उत्तमकुलसंभवः, वीर्यशाली, सेनानायकः। आपो अग्निं जनयन्ति, ब्राह्मणात् क्षत्रियः, शिलात् आयः; स्वशक्तिः सर्वत्र वर्तते, स्वमूले स्थितिः तु विशेषतः। यदि फाल्गुनः राजाज्ञां विना युद्धं न इच्छति, तर्हि अहं तं अंगदेशे राजानम् अभिषेचयामि।" एवमुक्त्वा, राजा च भीष्मं च गङ्गासुतं संबोध्य, द्विजैः सह अभिषेकसामग्रीम् उपनिनाय। दशसहस्रं गौः पुण्याः दत्त्वा, द्विजातयः उच्चैः शंसन्ति—"अयं अंगराज्यस्य पात्रम्।" तदा तत्रैव क्षणेन कर्णः महारथः, सुवर्णपात्रैः, चन्दनपुष्पाभिः अलङ्कृतैः घटैः, सुवर्णपीठे मन्त्रविद्भिः अंगराजे अभिषिक्तः। राज्यश्रियुक्तः, महाबलश्च, किरीटी, हारवान्, कङ्कणकुटिलभूषितकरः, स राजा अभवत्। राजचिह्नैः शुभलक्षणैः, श्वेतच्छत्रैः, चामरैः, जयशब्दैः च सन्ततम् अलङ्कृतः। तदा स पुरुषश्रेष्ठः कौरेवराजानम् उवाच—"राज्यदाने प्रतिदानं किं ते ददामि?" कर्णः उवाच—"ब्रूहि, नृपश्रेष्ठ, यत्कामं तव करिष्यामि।" तदा सुयोधनः प्रत्युवाच—"मम सख्यं परमं इच्छामि।" एवमुक्तः कर्णः—"एवं भवतु" इति प्रत्युवाच। ततः परस्परं स्नेहेन आलिङ्ग्य, परमं हर्षम् अनुभूतवन्तौ। ततः अधिरथः, अंशुकं स्रंसमानं, स्वेदगात्रः, कम्पमानः, प्राणैः आहूयमान इव रंगे प्रविवेश। तम् दृष्ट्वा, कर्णः पितृगौरवात् धनुः अपास्य, अभिषेकवृष्टजलशिराः, नम्रः शिरसा प्रणम्य स्थितः। अथ, वस्त्रान्तेन पादौ आवृत्य, कम्पमानः, स सूतम् "पुत्र" इति संबोध्य, स्नेहं सम्प्रकाशयन्। स तं आलिङ्ग्य, हर्षवशात्, अभिषेकस्निग्धशिरसं कर्णम् अश्रुभिः पुनः पुनः सिक्तवान्। कर्णस्य सूतपुत्रत्वं ज्ञात्वा, भीमसेनः पाण्डवः, हसितुम् उपक्रम्य, वाक्यमिदम् उवाच— "न त्वं, सूतपुत्र, पार्थेन युद्धे वध्यः; शीघ्रं सुतोपयुक्तं च whip गृहाण। न च त्वं, नराधम, अंगराज्यस्य भोगाय योग्यः; यथा श्वा अग्निसमीपे हविर्न भुक्तुं योग्यः।" एवं उक्ते, कर्णस्य ओष्ठौ स्वल्पं कम्पितौ; स द्यां प्रति निश्वस्य, सूर्यं निरीक्ष्य स्थितः। तदा महाबलः दुर्योधनः भ्रातृमध्यात् क्रुद्धः उत्पत्य, मदोत्कटः गजः इव पद्मिन्याः। स भीमसेनम् उपगम्य, तत्र स्थितं महाकर्माणम्, उवाच—"वृकोदर, न तवेदं वक्तुम् उचितम्।" "क्षत्रियः सदा स्वशक्तिं प्रयुञ्जीत; वीर्यस्य च, नदीनां च उत्पत्तिः दुरवगमाः।