ततः क्रीडाङ्गणे सर्वत्र महान् कोलाहलः अभवत्। वाद्ययन्त्राणि शङ्खैः सह सर्वतः शब्दम् अकुर्वन्। तत्र जनाः उत्सुकाः उच्चैः वदन्तः, “एषा कुन्त्याः सुप्रसिद्धः पुत्रः, मध्यः पाण्डवः; एषा बलिनः इन्द्रस्य पुत्रः, कुरूणां रक्षकः।” तं धनुर्विद्यायाम् अग्रगण्यं, धर्मपालने श्रेष्ठम्, सतां मध्ये ज्ञानधर्मरत्नं इति प्रशंसन्ति। तैः शब्दैः क्रीडाङ्गणं गुञ्जितम्, कुन्त्याः वक्षः मुक्ताश्रुभिः सिक्तम्। तदा तस्य महान् शब्दः श्रुत्वा, धर्मराजः धृतराष्ट्रः, पूर्णश्रवणः, हर्षपूर्णः विदुरं प्राह, “हे क्षत्त! क्रीडाङ्गणे अचानक समुद्रस्य उद्वेगवत् व्योमभेदः इव महान् शब्दः कः?” विदुरः प्रत्यवदत्, “एषः पार्थः, हे राजन्! फाल्गुनः, पाण्डोः हर्षः, पूर्णशस्त्रधारी महान् गर्जनया अवतरितः।” धृतराष्ट्रः हर्षेण प्राह, “धन्यः अहम्, कृपितः अहम्, त्रैः पाण्डवाग्निभिः प्रथिता प्रिथाजन्यैः रक्षितः अहम्।” तस्मिन्नेव क्रीडाङ्गणे हर्षः उत्पन्नः, अर्जुनः तत्र प्रकटः, सः स्वगुरवे शस्त्रविद्यायाः कौशलम् दर्शयामास। अग्न्यस्त्रेण ज्वालाः, वार्यस्त्रेण जलम्, वाय्वस्त्रेण अग्निः, वर्षास्त्रेण धनम् उत्पादयामास। भूम्यस्त्रेण भूमिः, पर्वत्यस्त्रेण पर्वताः, मोहनास्त्रेण पुनः अदृश्यः अभवत्। क्षणेन दीर्घः, क्षणेन ह्रस्वः, क्षणेन रथध्वजे, क्षणेन रथे, क्षणेन भूमौ अपतत्। सूक्ष्मः, स्थूलः, कौशलयुक्तः, विविधैः बाणैः प्रहारम् अकरोत्। लोहमृगस्य गमनकाले पञ्च बाणान् एकेन इव सन्धानम् अकरोत्। गोशृङ्गकोषे चलत्सूत्रे च एकविंशति बाणान् स्थापयामास। महत् खड्गे, धनुषि, गदे च शस्त्रचक्राणि दर्शयामास। ततः तस्य कर्मणः समाप्त्यां समीपगतायाम्, सभा शान्ता अभवत्, वाद्यशब्दः क्षीणः। द्वारदिशि महाशब्दः उत्पन्नः, वज्रभेदनवत्, बाहुबलस्य शब्दः श्रुतः। जनाः चिन्तयामासुः, “पर्वतानि भिद्यन्ते? भूमिः विदीर्यते? व्योम मेघैः पूर्णम्?” भूमिपतेः मनसि एताः भावनाः उत्पन्नाः; सर्वे दर्शकाः द्वारमुपययुः। पञ्च पाण्डवैर् परिवृतः द्रोणः, पञ्चभिः नक्षत्रैः सह चन्द्रः इव सवित्र्याः समीपे दीप्तः। अश्वत्थामना शतबलैः भ्रातृभिः सह दुर्योधनः शत्रुनाशनः परिवृतः आसीत्। सः भ्रातृभिः सहितः, शस्त्रैः उत्तोलितः, गदायुक्तः, देवेषु दैत्यानां विनाशे इन्द्रः इव दीप्तः। एतस्मिन्न् एव काले, जनसमूहे समागतः, पुरुषैः स्थानं दत्तम्, कर्णः शत्रुनगरविजयी विस्तीर्णे क्रीडाङ्गणे प्रविष्टः, विस्फारितनेत्रः। सः स्वाभाविककवचधारी, कर्णकुण्डलदीप्तमुखः, धनुः खड्गं च बद्ध्वा, चलन् शैलः इव स्थितः। कुमारीगर्भसम्भूतः, प्रसिद्धः, विशालनेत्रः, प्रिथायाः पुत्रः, कर्णः, दीप्तसूर्यांशः, शत्रुसैन्यविनाशकः। सः बलविक्रमवीर्ये सिंहः, वृषभः, गजपतिः इव; तेजः, शोभा, दीप्त्याः सूर्यः, चन्द्रः, अग्निः इव। सुवर्णवर्णः, युवा, सिंहगात्रः, अनन्तगुणसम्पन्नः, सूर्यसारसम्भूतः, महाबाहुः। सः क्रीडाङ्गणं निरीक्ष्य, द्रोणं कृपं च नमस्कृत्य, न तु अत्यन्तश्रद्धया। तत्र सर्वे जनाः स्थिराः, विस्मितदृष्टयः, जिज्ञासायुक्ताः, “कः एषः?” इति पृच्छन्ति। तदा कर्णः, वाक्प्रवरः, मेघनिनादवत् गम्भीरया वाचा प्राह, “भ्राता भ्रातुः सम्मुखे, सवितापुत्रः वज्रधारिणः सम्मुखे।” “पार्थ! यत् त्वया कृतं कर्म, तत् अहम् सर्वेषां पुरतः कर्तुम् इच्छामि; मयि विस्मयः मा भवतु।” अस्य वचनस्य समाप्त्यां पूर्वम्, सर्वे जनाः यन्त्रारूढा इव शीघ्रं उत्थिताः। तदा दुर्योधनः हर्षेण अभिपूर्णः, अर्जुनः लज्जया क्रोधेन च त्वरितः। द्रोणस्य अनुमत्या, कर्णः युद्धप्रियः, अर्जुनस्य कृतानि सर्वाणि बलप्रदर्शनं कृत्वा दर्शयामास। तदनन्तरं दुर्योधनः भ्रातृभिः सहितः कर्णं आलिङ्ग्य हर्षेण वदति— “स्वागतम् महाबाहो! सौभग्येन आगतः त्वम्, मानदायकः। कुरुक्षेत्रस्य राज्यं सुखानि च यथेष्टम् सह मया भुङ्क्ष्व।” “मया सर्वम् सिद्धम्, त्वां मित्रं वरणीयम्; त्वया सह पार्थस्य युद्धम् द्रष्टुम् इच्छामि।” कर्णेन सम्बोधितः राजा दुर्योधनः तं दीर्घबाहुम् आलिङ्ग्य पुनः प्राह— “मया सह सुखानि भुङ्क्ष्व, बान्धवेषु प्रियः भव; सर्वद्वेषिणां शीर्षे पादं स्थापय, शत्रुसूदन।” एवं क्रीडाङ्गणे अर्जुनकर्णयोः प्रवीणशस्त्रकौशलम्, दुर्योधनस्य हर्षः, कुन्त्याः अश्रुपातः, धृतराष्ट्रविदुरयोः संवादः, द्रोणस्य प्रभा, कर्णस्य आगमनम्, कुरूणां उत्सवः च सुस्पष्टम् अभवत्।