धृतराष्ट्रस्य पुत्राः, तदनन्तरं यमस्य गृहम् अगच्छन्, यत्र तेषां पताकाधारी योद्धाः पतिताः। तत्र नारायणसैन्याः, गोपालाः च, विविधयुद्धकौशलैः सम्पन्नाः, आलम्बुषः, श्रुतायुः, बलशाली जलसंधः, सुमदत्तः, विराटः, द्रुपदः च, महायोधाः, घटोत्कचः च, द्रोणविभागे वधिताः सन्ति। द्रोणस्य पतनं दृष्ट्वा अश्वत्थामा क्रोधेन नारायणास्त्रं प्रकटयामास। यत्र अग्नेयास्त्रं, रुद्रस्य महिमाः, व्यासस्य आगमनं, कृष्णस्य च पार्थस्य महिमा च वर्णिता। तस्मिन् भारतस्य सप्तमः खण्डः महान् प्रख्याता, यत्र पृथिव्यां राजानः समापन्नाः। यत्र द्रोणविभागे यः वीराः, मनुष्याणां उत्तमाः, तेषां शतद्वयं च सप्ततिः च अध्यायाः कथिता। अष्टदश सहस्रद्वयं च नवशतम् च श्लोकाः, यः सत्यदर्शिनः गणयन्ति। पाराशरस्य पुत्रः, ऋषिः, द्रोणविभागं मननं कृत्वा, तदनन्तरं कर्णविभागं अद्भुतं कथयति। यत्र विद्वेषः, माद्रराजस्य रथचालकत्वं, त्रिपुरविनाशस्य प्राचीनकथा च वर्णिता। मार्गे कर्णस्य शल्यस्य च कठोरसंवादः, हंसकाकस्य कथा च तत्र समाहिताः। महात्मनः अश्वत्थामना पाण्ड्यं वधं कृतम्, तदनन्तरं दण्डसेनं च दण्डं च वधितम्। यत्र एकस्मिन् युद्धे कर्णः युधिष्ठिरं युद्धे संशयं प्रकटयति, सर्वधनुर्धराणां दृष्टिपूर्वकं। युधिष्ठिरस्य च पताकाधारिणः क्रोधः, माधवेन अर्जुनाय उक्तं समसाम्यम्। तत्र शपथेन भीमः दुष्शासनस्य छदं भित्त्वा तस्य रक्तं युद्धे पिबति। यत्र एकस्मिन् युद्धे पार्थः कर्णं, महान् रथयोधां च वधितः; एषः भारतज्ञैः अष्टमः खण्डः प्रख्याता। कर्णपर्वे तिसषट् अध्यायाः, चतुर्दश सहस्रद्वयं च नवशतम् श्लोकाः, तत्र उल्लेखिताः। चतुर्दश श्लोकाः अपि एषः पर्वे उपदिष्टाः; तदनन्तरं शल्यपर्वं, विविधार्थानां वर्णनं। यदा सेनायाः वीराः वधिताः, माद्रराजः नेता जातः; तत्र युवराज्यस्य अभिषेककथा च वर्णिता। घटनाः च युद्धानि च तत्र भागतः कथिता; शल्यपर्वे प्रमुखकुरूणां विनाशः वर्णितः। तत्र शल्यस्य मृत्यु, धर्मराजस्य महात्मनः च, शाकुनिं सहदेवेन युद्धे वधितम्। यदा अधिकं सेना वधिता, केवलं किंचित् शेषं, सuyodhana एकं तालवृक्षं प्रवेशति, यत्र सः स्थिरः, आत्मगुप्तिम् अकार्षीत। भीमस्य कथा तत्र वर्णिता, यत्र शिकारिणः च धर्मराजस्य ज्ञातिवाक्यं। तत्र क्रोधेन धृतराष्ट्रः तालवृक्षात् उद्भूतः, भीमेन गदा संग्रामे युध्यते। युद्धसङ्ग्रहे रामस्य आगमनं स्मृतं, सरस्वतीस्य पवित्रस्थानानां महात्म्यं च स्तुतम्। दुर्योधनस्य च भीमस्य मध्ये तीव्रगदा युद्धं तत्र वर्णितम्। भीमेन तस्य जांघाः बलात् भिन्दिताः; एषः नवम् पर्वः अद्भुतः च अर्थपूर्णः प्रख्याता। पञ्चाशत् अष्टाध्यायाः एषः पर्वे उल्लेखिताः; अनेकानि आख्यानानि गणितानि, च श्लोकानां संख्या अपि एषः। त्रिसहस्रद्विशत् श्लोकाः ऋषिना कौरवस्य महिमां युक्ताः। तदनन्तरं भयङ्करं साप्तिकपर्वं कथयिष्यामि, यत्र दुर्योधनः, जांघाविभिन्नः, क्रोधेन युक्तः। यदा पाण्डवाः प्रस्थानं कृतम्, तदा त्रयः रथाः समीपं आगच्छन्: कृतवर्मा, कृपः, च द्रोणस्य पुत्रः, सायं काले, रक्तेन दाग्धाः। सङ्गच्छन्तः, ते युद्धे पतितं द्रष्टुं गच्छन्ति; तत्र द्रोणस्य पुत्रः तीव्रक्रोधेन प्रतिज्ञां करोति। "यावत् पञ्चालानां, धृष्टद्युम्नस्य नेतृत्वे च पाण्डवाः च तेषां मन्त्रिणः वधं न कर्तुं, तावत् मम क्रोधं विमोचयिष्यामि।" इति उक्त्वा, त्रीणि रथानि राजा तस्मिन् समये प्रस्थानं कृतवन्तः, सूर्यास्ते महान्तं वनं प्राप्य। तत्र महाबोधिवृक्षस्य तले, यत्र तेषां ठाणं, रात्रौ अनेकाः काकाः दृष्टाः, एकः उल्लूकः तान् आक्रमितः। द्रौणिः क्रोधेन, पञ्चालानां वधाय, स्वप्नं नष्टं मनसि धारयन्, शान्तिपूर्वकं शान्तिं प्राप्य। कम्पेन च रात्रौ, यदा तेषां निद्रायां सन्निधौ, सः धृष्टद्युम्नस्य नेतृत्वे पञ्चालानां वधं कृतवान्, तेषां कुटुम्बानां च सर्वानां, द्रौपदीपुत्राणां च। कृतवर्मणा च कृपेण सह, तं वधितवान्; केवलं पञ्च पाण्डवाः तत्र रक्षिताः, कृष्णस्य सामर्थ्येन।