ततः महाविषधराः बहवः सर्पाः समागत्य भीमं तीक्ष्णदंष्ट्रैः भयंकरैः दंष्ट्रैः तीव्रं दंशयामासुः। तस्य दंष्ट्राभिः दंश्यमानस्य कालकूटविषं तद् विषं स्थावरजङ्गमसर्पविषेण नाशितम्। सर्पाणां दंष्ट्राः तस्य प्राणस्थानि अपि विदारयन्ति, तथापि तस्य विस्तीर्णवक्षः स्थिरत्वात् त्वचं न विवेदुः। ततः कुन्तीपुत्रः भीमः जागर्ति, सर्वाणि बन्धनानि मोचयित्वा सर्पान् ताडयितुं आरभत; केचन भयभीताः पलायन्ते। ये सर्पाः ताडनात् जीवितवन्तः ते सर्वे नागराजं वासुकिं इन्द्रसमानं उपगच्छन्ति। ते वासुकिं नागराजं ऊचुः— "नागेश, अयं पुरुषः बद्धः जलं क्षिप्तः, विषं पीतवान् इति मन्येमहे। सः निष्क्रियः अस्माकं समीपं आगतः, दंष्ट्राभिः दंशितः चेतनां प्राप्तवान्, बन्धनानि च मोचयित्वा सजाग्रः जातः। त्वं एनं महाबाहुं ताडयन्तं ज्ञातुम् अर्हसि।" ततः वासुकिः सर्पैः सह तस्य समीपं आगच्छत्। सः महाबाहुं भीमं विक्रमसम्पन्नं दृष्टवान्; तं तत्र वृद्धः पुण्यात्मा च, पृथा च, दृष्टवन्तौ। तदा पौत्रः च पितामहः च स्नेहेन परस्परं आलिङ्गन्ति; वासुकिः महात्मा भीमं दृष्ट्वा परमं तुष्टः अभवत्। नागराजः वासुकिः उवाच— "किं तस्य अनुग्रहः कर्तव्यः? धनराशिः रत्नसञ्चयः कोशः तस्य दातव्यः।" एवं उक्ते सर्पः वासुकिं प्रत्युवाच— "यदि त्वं तुष्टः नागेश, तस्य धनं किम् उपयोगी? एषः बलवान् बालः तव प्रसन्नतया अमृतं पिबतु; तस्मिन् पात्रे सहस्रसर्पबलं स्थितम्। यावत् एषः पिबति, तावत् तस्य दातव्यम्।" वासुकिः "एवम्" इति प्रत्युवाच। ततः सर्पैः शुद्धः भीमः पूर्वाभिमुखः उपविश्य पाण्डुपुत्रः अमृतं पिबति। एकेन श्वासेन महाबलः तद् पात्रं पितवान्; एवं पाण्डुपुत्रः अष्टपात्राणि पितवान्। ततः दिव्यशय्यां सर्पैः दत्तां प्राप्त्वा महाबाहुः भीमसेनः सुखेन शयाने, शत्रुनिग्रहणकर्ता। एतस्मिन्नेव समये दुर्योधनः दुष्टहृदयः भीमं सर्पगुहायां क्षिप्त्वा आत्मनं सिद्धं मन्यते। रात्र्याः समाप्ते प्राते नगरं प्रविश्य "भीमसेनः अग्रे गतः" इति अब्रवीत्। धर्मात्मा युधिष्ठिरः आत्मनि किञ्चन दोषं न पश्यति; सः स्वविवेकात् सर्वेषु शुभं एव पश्यति। ततः पार्थः भ्रातृषु स्निग्धः मातरं उपगम्य प्रणम्य उवाच— "माता कुन्ति, भीमः अत्र आगतः।" "सः कुत्र गतः, माता? अत्र न दृश्यते, शुभे; उद्यानानि वनं सर्वत्र अन्वेषितवान्।" तेन कारणेन वीरं वृकोदरं न कश्चन दृष्टवान्; एवं चिन्तयन्तः सर्वे अग्रे गतः इति मन्यन्ते। "आगम्य, भगवति, कष्टेन हृदयैः आगताः; अत्र आगत्य, सः कुत्र गतः, वा त्वया प्रेषितः, कुत्र?" "वद, विशुद्धे, महाबाहुं भीमसेनं; मनः तस्य वीरस्य विषण्णं, सुन्दरी।" "निश्चितं सः शयनं कृतवान्, भीमः अत्र न दृश्यते; नूनं हतः।" इति धर्मराजः कुन्तीं उवाच। सुष्टुत्वा कुन्ती विषण्णा युधिष्ठिरं उवाच— "पुत्र, भीमं न पश्यामि, सः मम समीपं न आगतः।" शीघ्रं यत्नं कुरुत, भ्रातृभिः सह अन्वेषणम्; पाण्डवाः राजोद्याने शीघ्रं गत्वा अन्वेषणं आरभन्त। "भीम! भीम!" इति उच्चैः पाण्डवाः आह्वयन्ति; सर्वत्र अन्वेष्य अपि भ्रातृं न पश्यन्ति। पुनः गृहं आगत्य पृथायै उक्तवन्तः— "माता, महाबाहुं भीमं उद्यानेषु न पश्यामः।" सर्वाणि उद्यानानि नद्यः च यथावत् अन्वेषितानि। बलवान् क्षत्तः (विदुरः) उवाच— "भीमसेनः न दृश्यते।" सर्वे भ्रातरः उद्यानात् स्वभ्रातृभिः सह आगच्छन्ति; परन्तु अत्र महाबाहुः भीमः एकाकी मम समीपं न आगच्छति। सः कदापि दुर्योधनस्य नेत्रं न तुष्टयति; सः क्रूरः, दुष्टचेताः, लघु, राज्यलोभः, निर्लज्जः। यदि कुपितः, सुयोधनः तं वीरं हन्तुं शक्न्यात्; तेन कारणेन मनः मे विषण्णं, हृदयम् इव दह्यते। "एवं न वद, आर्ये; शेषान् पुत्रान् रक्ष; सः दुष्टहृदयः उपदिष्टः अपि शेषान् अपि तव पुत्रान् हिंसयेत्।" "तव पुत्राः दीर्घायुषः, महर्षिः एवम् उक्तवान्; तव पुत्रः पुनः आगत्य तव हर्षं करिष्यति।" इति उक्त्वा विदुरः स्वगृहं गतः; कुन्ती चिन्तायुक्ता पुत्रैः सह गृहे उपविष्टा। ततः अष्टमे दिवसे पाण्डवः जागर्ति; अतिबलः तद् औषधं पचयित्वा स्थितः। पाण्डवः जागृतं दृष्ट्वा सर्पाः सशङ्काः तं सान्त्वयन्ति, एवं वचनं ऊचुः।